Wonen in een ieniemini stadje, in het historisch centrum aan de voorzijde van het huis. En dan ook nog het geluk hebben dat je aan de achterzijde van het huis een grote tuin hebt, grenzend aan het water en een natuurgebied. Bij de keuze van de inrichting van de tuin waren er een aantal dingen belangrijk. Een tuin die aansluit bij het grachtenpand, maar tegelijk ook de verbinding met het natuurgebied aangaat. Dus we hebben een kruidentuin met een oud fruitornament in het middelpunt. Het fruitornament is nog een erfenis van de vorige bewoner en past goed op deze plek.De buxushaagjes zijn diagonaal aangeplant en zorgen voor een ruitpatroon. Ook de fruitboompjes die ik nu kan leiden, vormen een ruitpatroon tegen de gerestaureerde muur. Een paar jaar geleden heb ik ze geënt. Nu beginnen ze al aardig te groeien en over 5 jaar zullen ze al forse takken hebben en vrucht dragen.


Achter de bloemenborder begint de  boomgaard. Vorig jaar aangeplant, stevig in het blad, sommige fruitbomen hebben zelfs gebloeid in het voorjaar en 2 appelbomen dragen nu appels, met blosjes. De Notarisappel en de Schone van Iephof, oude historische fruitrassen. Het roept weer een beetje de herinnering op aan ons vorige huis, de boerderij. Als de wind niet te hard tekeer gaat zit er zelfs een maaltje appels aan.

De tuinwerkzaamheden schieten op.....even een heftig klusje vooral voor manlief. Probeer het minder zware werk te doen, mijn groentetuintje klaar te maken, de tuin onkruidvrij te krijgen....tenminste zoveel mogelijk, tuinmeubels schoonmaken, en ik heb het gras gemaaid. Knapt op en gisteravond hebben we s'avonds nog even kunnen nagenieten in de tuin met een wijntje. Hans heeft het zware klusje geklaard, klaar om vandaag de haag te plaatsen. En de dames van de overzijde hebben hun goedkeuring gegeven. Met de ondergaande zon zoeken zij hun slaapplaats op. Want een dag van staan, je maaltje bij elkaar grazen, en herkauwen is heel vermoeiend, dan verlang je toch wel weer naar je slaapplek in de openlucht.


 

sávonds zoeken de dames hun plekje ergens in het weiland, vaak dicht bij een hek, tegen de rand van een sloot of in een diepliggend gedeelte.

We wonen hier nu ruim een jaar. We hebben een groot huis die ook heel mooi was en aan het water lag, een jaar geleden verlaten. Het was een goede beslissing, wat kleiner, wel weer een oud en sfeervol huis, wonen aan het water is nu zelfs een eigen aanlegsteiger en open vaarverbinding naar het merengebied van Friesland. Maar wat ook echt fantastisch is dat de koeien hier loslopen in de Ruterpolder. Dat was ooit ook het beeld bij onze boerderij maar door veranderingen in de landbouw bleven in Hemrik de koeien binnen en veranderde het grasland in maisland. Ik heb daar de koeien in het land gemist. Hier zijn ze weer. In IJlst boert de boer(in) biologisch, heeft het mooie oud Friesche roodbontvee en laat ze nu in het voorjaar/zomer tot in de herfst gewoon buiten lopen in de Ruterpolder. Dat natuurgebied grenst aan de achtertuin en sinds een aantal dagen zijn ze weer gezellig onze achterburen.

En s,morgens staan ze er weer, nieuwsgierig kijkend of wij ook al uit de veren zijn.

Mistery Quest..... mevrouw Ondersteboven is mijn naam, mijn hobby: Kijk graag in een spiegelend oppervlak.

 

Mijn ochtendwandeling vervolgde zijn weg door de Ruterpolder, een prachtig natuurgebied in dit eindeloze ruime Friesland. De polder geeft je gelijk het eilandgevoel, het is ook een eiland, omgeven door water. Saai..... welnee, hier kun je nog de ruimte ervaren, de afwisseling van weilanden, met zijn sloten en dierenleven, de ruige wateroevers langs het vaarwater en de grazende koeien en schapen in het land. Het is steeds anders, geen dag hetzelfde en vandaag wel een heel bijzondere witte stille wereld. Langs het water lopend hoor je de geluiden van aanvliegende zwanen en plotseling het geronk van een schip. Ja heus, zelfs een tjalk trotseert de kou, We steken een hand op en langzaam vaart hij door waarschijnlijk om ook te genieten en dan vanaf het water. Lopend door het hek ben ik de polder binnengekomen, ik vaar over de Westelijke Dijgracht over met een pontje, terug naar ons 'thuis', daar vlakbij de kerktoren. Kijk nog even om naar die prachtige roodbonte kudde koeien, tevreden op hun landje. Thuis wacht de warmte van het huis en een lekkere kop 'kofje mei e schúmkop". Een fijn begin van de dag.

Bij de voormalige fabriek van Nooitgedagt ligt een pontje. Hier maak je de oversteek over de westelijke Dijgracht (die aan onze tuin grenst) naar de Ruterpolder. Heerlijk om hier in een uurtje een wandeling te maken, door de weilanden, langs sloten, de schapen en de koeien, langs breed vaarwater waar menig bootje aanlegt voor een overnachting in alle rust en de watervogels, met zelfs hier en daar nog vrij jonge meerkoetjes. De drasplas voor de weidevogels ligt altijd heel stil midden in de landerijen, onbereikbaar voor de wandelaars maar een prachtig stil en veilig gebied voor o.a. de Grutto's. Het is prachtig om dit gebied te beleven als een plek waar je kilometers ver weg kunt kijken zonder fabrieken, snelwegen en veel geluid. Hier proef je nog de ruimte en de stilte enkel doorbroken door het loeien van koeien en de roep van de vogels, wat kan dat mooi zijn. En als toegift krijgen we een prachtige zonsondergang als we over de ophaalbrug doorlopen het stadje IJlst binnen. Wat fijn om gewoon in je eigen omgeving zo te genieten van een prachtig natuurgebied.




zicht op ons huis vanuit de Ruterpolder

Een zomerse avondwandeling. In februari/maart hebben we ook een wandeling gemaakt door de Ruterpolder, een stralende dag nog in het winterse landschap.....KLIK: Ruterpolder, febr.maart 2016