Heerlijke dagen heeft de herfst, de nevel in de ochtend, een onverwacht zonnetje. Onverwachte dagen waarbij het niet koud is en mooi droog weer. De natuur zie je iets terug trekken. Uitgebloeide bloemen staan nog fier overeind, te wachten op koudere dagen. Zouden zij denken mij krijg je er niet onder, zie je wel hoe stevig ik mijn hoofd omhoog houdt.

En als het zonnetje schijnt is het heerlijk om met je handen te wroeten in de aarde, het onkruid verwijderen voordat de winter start. blad kan blijven liggen, dat draagt zorg voor warmte op de voeten van de planten en laat meststoffen achter. Daar hoef je niets voor te doen, alleen maar het geduld opbrengen om in de winter de natuur zijn gang te laten gaan. Niet alle dagen schijnt meer de zon, wind en regen wisselen de zonnige dagen af. En ondertussen toch nog maar een rondje tuin maken met mijn fototoestel, zo mooi.



  

 

Als ik s'morgens vroeg wakker word is mijn eerste blik, een blik over de Ruterpolder, jawel vanuit mijn bed. Altijd weet je gelijk hoe de dag er waarschijnlijk uit gaat zien. In september wordt de Ruterpolder nog weleens in een nevel bedekt. Als de opkomende zon de wolken roze oplicht weet je eigenlijk al dat de nevel op gaat lossen, de zon langzaam terrein zal winnen en het waarschijnlijk een heerlijke dag gaat worden.





En tegen de tijd dat het ontbijt achter ons ligt zie ik dat de nevel verdwenen is. Mijngewoonte om een ommetje door de tuin te maken doe ik ook vaak hier in deze tuin, ondanks dat hij veel kleiner is. Deze afgelopen nacht hebben de spinnen hard doorgewerkt. Het bewijs hangt overal tussen struiken en tussen de planten. Zichtbaar gemaakt door de nevel hangen witte webben overal in de tuin, het is september, de nazomer en het begin van de herfst. De geur van de herfst, de groene kleuren veranderen langzaam in goudgele tot oranje kleuren en de lagere zon tovert een mooie ochtendsfeer in de tuin.












 

Wonen in een ieniemini stadje, in het historisch centrum aan de voorzijde van het huis. En dan ook nog het geluk hebben dat je aan de achterzijde van het huis een grote tuin hebt, grenzend aan het water en een natuurgebied. Bij de keuze van de inrichting van de tuin waren er een aantal dingen belangrijk. Een tuin die aansluit bij het grachtenpand, maar tegelijk ook de verbinding met het natuurgebied aangaat. Dus we hebben een kruidentuin met een oud fruitornament in het middelpunt. Het fruitornament is nog een erfenis van de vorige bewoner en past goed op deze plek.De buxushaagjes zijn diagonaal aangeplant en zorgen voor een ruitpatroon. Ook de fruitboompjes die ik nu kan leiden, vormen een ruitpatroon tegen de gerestaureerde muur. Een paar jaar geleden heb ik ze geënt. Nu beginnen ze al aardig te groeien en over 5 jaar zullen ze al forse takken hebben en vrucht dragen.


Achter de bloemenborder begint de  boomgaard. Vorig jaar aangeplant, stevig in het blad, sommige fruitbomen hebben zelfs gebloeid in het voorjaar en 2 appelbomen dragen nu appels, met blosjes. De Notarisappel en de Schone van Iephof, oude historische fruitrassen. Het roept weer een beetje de herinnering op aan ons vorige huis, de boerderij. Als de wind niet te hard tekeer gaat zit er zelfs een maaltje appels aan.

Vorig jaar hebben we hier een tuin aangelegd. Nu in augustus een jaar later, de bomen en de hagen doen hun best. De tuin  heeft al een mooie border waar de planten al behoorlijk uit dijen. Mooi om te zien dat de grassen al behoorlijk hun best doen en zich weven met de bloeiende planten. Straks in de herfst kan ik wat pollen delen en een grotere groep maken of zorgen voor een goede verdeling door de border. Wij genieten nu erg van het resultaat na een jaar. Het is ongelooflijk wat een groeikracht de natuur heeft, wetende dat de tuin ieder jaar volwassener zal worden.

Werken in mijn atelier is op dit moment heerlijk. De besloten binnen ruimte werkt prima. Groot genoeg om voor mijzelf te werken , een mooie lichtval op deze zonnige dagen en toch ook een mooi zicht op de tuin en het buitengebied van water en weilanden. En nu met het warme weer kan ik de deur openzetten en buiten de pauzes houden om te koffiedrinken of te lunchen. Langzaam bouw ik weer mijn eigen werkritme op en voelt het weer goed om gewoon met mijn eigen dingen, onderzoek en werk bezig te kunnen zijn.





 

Wij kregen een paar weken geleden een aantal kennissen voor het eerst op bezoek in IJlst. het was mooi weer en ze verrasten ons enorm met hun bezoek. Gesprekken en koffie aan de buitentafel, bijpraten om weer even op de hoogte te zijn van elkaars levens, de veranderingen en dat wat altijd gewoon doorgaat en goed is. En zo kwam ons huis ter sprake, de Ruterpolder en ook onze tuin. Toen ik vertelde dat wij vorig jaar begonnen zijn om van de tuin wat eigenlijk een groot grasveld was, met langs de kant her en der erg uitgegroeide enorme coniferen, de tuin is geworden die er nu dus is, was de verbazing groot. Maar ook ikzelf sta te kijken van de groeikracht van de natuur. En de planten die we vorig jaar geplant hebben, zo enorm groot zijn geworden en grassen hebben zich zelfs uitgezaaid. Het was een andere aanpak van een tuin aanleggen dan in het vorige huis (een boerderij). Ik miste mijn vriendin Tineke, een tuinarchitecte die daar de tuin getekend had, een fantastische tuin, Maar ik heb ook veel van haar geleerd....eerst nadenken wat je wil als totaalplan. In ieder geval wilde ik graag de tuin verbinden met het water en de aangrenzende ongerepte natuur van de Ruterpolder. Maar dit is ook een Grachtenpand, een eeuwenoud herenhuis die toch ook een bepaald karakter heeft en dus ook een bijbehorende tuin behoort te hebben. Een aantal zaken waren voor mij belangrijk. Een oude stenen muur die er staat is goed voor de achtergrond van leifruitbomen....en ja gelukkig had ik al een paar geënte bomen die nog moeten groeien en waarvan ik de vorm zelf kan bepalen. Dat wordt dus een ruitvorm. Daarnaast stonden er buxus planten, die heb ik bij elkaar geplaatst en zal straks dan ook een golvend groene partij vormen langs het oude pad van Friese geeltjes. Een kruidentuin stond op mijn lijstje en wat een geluk dat er een prachtig betonnen tuinornament is blijven staan op een betonnen zuil van de vorige bewoners voor in het midden van de kruidentuin. Tsja en daar hoort een buxushaag bij. En weer laat ik ook daar de ruitvorm terug komen. tsja en dan het bloemenvak, opgaande weefplanten in combinatie met grassen om aan te sluiten bij de Ruterpolder. En wij kunnen ook echt niet zonder een boomgaard, dus weer een aangeplant en wie weet kunnen we met een paar jaar weer als vanouds onder de bomen in een natuurlijke schaduw genieten aan een lange tafel tot in de laatste uurtjes. Terugkijkend op een anderhalf jaar tuinieren hier in IJlst is er al veel gebeurd. Nu moet de natuur de rest doen, wij kunnen nu genieten van de rijkdom, een beetje onkruidvrij houden en vooral leiden maar niet te veel sturen.