Heerlijke dagen heeft de herfst, de nevel in de ochtend, een onverwacht zonnetje. Onverwachte dagen waarbij het niet koud is en mooi droog weer. De natuur zie je iets terug trekken. Uitgebloeide bloemen staan nog fier overeind, te wachten op koudere dagen. Zouden zij denken mij krijg je er niet onder, zie je wel hoe stevig ik mijn hoofd omhoog houdt.

En als het zonnetje schijnt is het heerlijk om met je handen te wroeten in de aarde, het onkruid verwijderen voordat de winter start. blad kan blijven liggen, dat draagt zorg voor warmte op de voeten van de planten en laat meststoffen achter. Daar hoef je niets voor te doen, alleen maar het geduld opbrengen om in de winter de natuur zijn gang te laten gaan. Niet alle dagen schijnt meer de zon, wind en regen wisselen de zonnige dagen af. En ondertussen toch nog maar een rondje tuin maken met mijn fototoestel, zo mooi.



  

 

Ondanks dat ik hou van mooie eigenzinnige interieurs, die bij iemand horen, gewoon een eigen stempel hebben. Ik ook hou van oude huizen, de unieke details, de mooie veroudering, en het doorleefde uiterlijk. Ik ben begonnen met het schilderen van de binnenzijde van het huis en hier en daar knapt het al behoorlijk op, leesvoer voor de dagen dat we echt binnen zitten.

Toch ben ik ook heel erg een buitenmens. s'Ochtends een rondje tuin, jawel over mijn eigen "landgoed", ook al is hij kleiner van formaat (nog een 1000m2. Het is royaal door zijn bijzondere ligging, aan het water en uitzicht over het weidse Friese landschap met even verderop de Wijde Wymerts, wij zien de zeilen van de twee- en soms driemasters door het land schuiven. Om de een of andere reden vond Storm het steeds weer nodig om de bruine zeilen van de langsvarende skûtsjes aan te kondigen, luid en duidelijk. De witte zeilen liet hij links liggen. Het blijft een vreemde snuiter.

Op dit moment staat de tuin nog steeds in volle bloei, alhoewel de herfst het langzaam gaat winnen van de zomer. Nu is de lichtval prachtig, vooral de bloeiende grassen parelen in het licht, voorzichtig deinend op het ritme van de wind.










De ochtenden zijn fris, en hier en daar begint de tuin te veranderen. Bomen beginnen te kleuren en sommige planten raken in verval. Een bepaalde dramatiek en ook zo mooi. Sfeervol en vaak prachtig van vorm, sober en kwetsbaar. De kwetsbaarheid is maar de schijn, veel planten laat ik staan als een theatraal decor in de koude maanden. De vlinders hebben dan plaatsgemaakt voor de vogels die hun buik proberen te vullen met de vele zaden die ze nog vinden in de achtergebleven planten. Zo levert ieder seizoen een nieuw schouwspel op, een nieuwe belevenis.