Editada por Xerais e ilustrada por Andrés Meixide, vén de publicarse a nova novela de Ledicia Costas, A señorita Bubble. Segundo a autora é unha homenaxe ás mulleres inventoras que, "como ocorre en moitos outros ámbitos, foron invisibilizadas ao longo da historia". O relato está cargado de fantasía e marcado pola estética steampunk. A señorita Bubble tamén é unha homenaxe a diferentes escritores e cineastas como Jules Verne, Tim Burton ou Roald Dahl. Personaxes como a señorita Bubble, Sofi, Noa ou Vincent farán un canto á liberdade e imaxinación fronte a intrasixencia e ignorancia da sociedade que xulga e rexeita o diferente. Indicada a partir de lectores autónomos, non debe faltar nas bibliotecas escolares.
Na súa presentación editorial dísenos que a novela conta como, farto da extrema pobreza que padece en Mali, Suleimán decide marchar co seu amigo Musa na busca dunha vida mellor en Europa, onde esperan traballar, conseguir diñeiro para voltar ao seu país, abrir os seus negocios e axudar as súas familias. A viaxe resulta dura e difícil: cruzan o deserto en camións escangallados, ateigados de xente tan desesperada coma eles; chegan á fronteira con Melilla pero, ao cruzar a reixa fronteiriza, son arrestados e expulsados. Tras perder Musa, Suleimán loita por sobrevivir e volve intentalo por mar, dende as costas de Senegal ata Gran Canaria.
É a historia de calquera dos miles de rapaces que desafían a morte para chegar a Europa fuxindo da guerra e da miseria no continente africano. Un drama que traspasa o frío factor da actualidade para achegarse á dimensión humana do fenómeno migratorio que é tratado tamén na novela Camiños na auga de Manuel Núñez Singala, publicada en Galaxia tamén no 2016, onde se denuncian as duras condicións de vida dos negros albinos en África, así como a trata de negros que constitúe o negocio dos caiucos mediante os cales tratan de introducirse en Europa.
Destinadas a un lectorado xuvenil ou adulto, ambas as dúas novelas deben estar nas nosas bibliotecas escolares, poden ser lidas en clubs de lectura temáticos ou ben poden formar parte da selección de lecturas sobre inmigración, guerras ou vulneración dos dereitos humanos, nestes días que temos tan próxima a Conmemoración do Día escolar da non violencia e a paz.
Xerais
vén de publicar Cara ao leste de Antía Nara, unha
investigadora galega que reside en Berlín. Esta é a súa segunda
novela despois de Aquel lugar (Xerais, 2007).
Catro
mozas reencóntranse, despois de dezanove anos, para velar a Isolina.
A súa sobriña, emigrada en Alemaña, e tres compañeiras coas que
montara unha cooperativa agraria na aldea de Al-Luaira reflexionan
sobre as súas vidas desde que o seu futuro en común se vise
truncado por un incendio.
Destacan na novela temas como a importancia da memoria, o velorio como momento
de repaso vital, a morte, a (im)posibilidade de vivir do campo, a
maternidade, a emigración, os incendios, a especulación urbanística, a vinganza etc, que flúen de xeito áxil e dramático entre as personaxes.
O
alumnado de Clubs de lectura de 4º de ESO ou Bacharelato e Ciclos ben pode ser o
destinatario desta breve pero intensa novela.
A editorial Galaxia publica Fontán de Marcos Calveiro, coa que o autor gañou o IX Premio de Narrativa Breve Repsol 2015.
Novela biográfica de fondo histórico, trata sobre o ilustrado, matemático e topógrafo Domingo Fontán, quen elaborou o primeiro mapa científico e topográfico de Galicia, denominado a Carta Xeométrica de Galicia.
Unha das cousas que máis lle interesaba a Calveiro sobre a Fontán é averiguar como nace a vocación de ser científico nun neno dunha aldeíña de Portas (Pontevedra) e tamén rescatar do esquezo esta figura tan importante para a ciencia.
Coincidindo co bicentenario dos exercicios preliminares para a confección da súa Carta Xeométrica de Galicia,
o MUPEGA elaborou unha exposición sobre cartografía:
O 8 de abril de 2011, na clausura dos Encontros PLAMBE, acompañounos Xosé Neira Vilas. Na presentación, Pilar Sampedro referiuse a el como o único clásico que aínda quedaba vivo. Nese ano estábase a celebrar o cincuentenario da publicación de Memorias dun neno labrego.
Neira Vilas falou da súa vida "emigro para ter libros" e da súa experiencia coa lectura, sobre todo cos libros para nenos e nenas.
Home xeneroso, sempre atendeu a chamada das escolas, visitando e apadriñando bibliotecas, dando charlas para rapaces e rapazas, acolléndonos en Gres de xeito agarimoso... actividades das que fomos dando conta en revistas escolares e blogs de bibliotecas.
Sempre firme na defensa da literatura galega e do ensino da lingua na escola, que coidaba fundamental para súa pervivencia.
O 26 de novembro de 2015, o noso clásico vivo, deixounos de xeito inesperado. Moitos dos seus proxectos están recén saídos como a nova edición de Cantarolas,da man da editorial Kalandraka e ilustradas por Leandro Lamas, que tivo a posibilidade de ver o día anterior á morte. Tamén ía presentar no Culturgal Romaría de historias, editado por Galaxia. Outros, aínda no forno, non terá ocasión de degustar, como ese disco con Roi Casal ou unha novela
sobre o mar. Serán outros os que rematen todo ese inxente traballo iniciado por el.
Ás bibliotecas escolares e á sociedade quédannos os seus libros para seren lidos, xa clásicos da literatura universal.
CONFERENCIA DE NEIRA VILAS NOS ENCONTROS DO PLAN DE MELLORA DE BIBLIOTECAS ESCOLARES 2010/2011
Luís García Mañá publica en XeraisPor que as sombras non teñen ollos, unha novela ambientada no territorio raiano do Couto Mixto na 2ª Guerra Mundial. O autor recrea un feito histórico acaecido nese lugar para tecer unha novela de misterio, onde non faltan a espionaxe.
Esta novela, recomendada para un público xuvenil ou adulto, pode ser un bo motivo para adentrarnos na historia do Couto Mixto, un territorio descoñecido para moitos galegos e galegas, estudado xa polo mesmo autor noutras ocasións.
Durante o curso 2014-2015 este libro foi recibido con entusiasmo polos lectores e lectoras das bibliotecas escolares e os clubs de lectura de todo o país. Velaquí un exemplo desde a biblioteca do CEIP Eduardo Pondal de Vigo.
Parabéns a Ledicia Costas por este premio e á Literatura Infantil e Xuvenil galega por este novo recoñecemento.
Hai boas novelas que poden colocarse á par de A esmorga. Si, pero oito expertos consultados por El Progreso, no día das Letras, coinciden en defendela.
Así o conta Jaureguízar, un escritor xornalista: "A crítica galega considera que a literatura galega é un reino de poesía, pero
coroa unha novela"
A novela, ao lado da película que acaba de estrearse, volven a colocarse no centro do noso universo literario.
Volver a Blanco Amor, á súa narrativa e ao seu teatro, é sempre un luxo.
Volvemos a reunir un grupo de xente, illada nun lugar d eonde non poder saír, que ha de contar (ou escribir) historias para compartir.
Catro relatos:
"A casa azul" (lugares que ocultan o innomeable, aínda que desapareza a casa e unha nova construción ocupe o lugar da anterior. O monstro continúa no trasmundo e volve volve volve...
"Herdanza de sangue". A sangue é algo moi querido para determinados seres, si, si, é deles do que trata, porque un herdo convértese en obriga, e que será dos artistas mozos de paso pola cidade?
"A néboa da vinganza". O medo aos cans leva a outros medos que rematan en espectros conducidos polas maldicións.
"Un incidente no internado", as diferenzas de clase marcan distancias. As distancias e os seus prexuízos tamén levan á morte e dunha a outra... porque chega un momento en que a inocencia vai rematando con esas diferenzas. Un bo relato onde a inconsciencia de non saberse mortas ou a crueldade inxenua lle suman unha carga ben interesante.
Porque a neve fai desaparecer as cores e a vida baixo a brancura e a frialdade. E fronte a esa idea da morte en branco, está aquela outra da escuridade máis absoluta. Que interesante!
Porque as series crean lectores, traemos hoxe aquí o número IV de Dragal, neste caso co título A estirpe do dragón.
Trátase dunha historia de longa traxectoria: a estirpe dos dragóns, a especie desaparecida que ha de volver da man dos dragalianos, e fronte a eles a gran Igrexa Inquisición (con este ou outro nome co que se recoñezan en cada momento), os grandes represores que os buscan para acabar con esa posibilidade. Os vellos códices nas casas dos descendentes, a igrexa de san Pedro coa súa cripta secreta, a poza da Moura, os ouroboros que cada dragaliano leva no brazo, a alquimia, os cabaleiros da Fraternidade, a telepatía, as viaxes no tempo, xente que se volve invisible e outros que ven as auras dos demais, as transformacións; o códice onde está o pasado, o presente e o futuro que se está a reescribir a cada instante... son elementos desta historia. E dentro desta, outra historia: a dun par de adolescentes namorados, con todos os ingredientes dun relato de amor e instituto: o acoso escolar, un embarazo non desexado, o melodrama de non acabar de confesarse nunca ese segredo que está aí pendente dun fío, as gravacións roubadas, ...
As grandes forzas do ben e do mal sobre o taboleiro da Historia ou do día a día.
Algunha chiscadela que nos moverá o riso como esa referencia á última novela do Xerais que alguén está a ler ou a necesidade de cantar A Rianxeira para desconectar... porque todo sucede neste tempo que estamos a vivir, sen dúbida.
Rubicundo de María Canosa, vai dirixido aos máis pequenos. Trata da relación entre un vello e unha nena moi curiosa, tanto que non para ata adiviñar o que fai Rubicundo cada noite cando sae da casa, montado nunha bicicleta enriba da árbore do seu xardín. Non deixará de sorprendernos o oficio deste home e o final, un final de afectos e esperanza. Esta obra, ilustrada por Nuria Díaz, resultou finalista do premio Merlín, na súa última convocatoria.
O corazón da maxia de Xavier Estévez e ilustrado por Santi Gutiérrez, remítenos a ese mundo paralelo (que tentamos descoñecer) dos nenos e nenas enfermas e hospitalizadas.
A protagonista ten unha enfermidade grave, que toma con moita filosofía. Ela reparte alegría pola planta do hospital tan pronto se atopa con algo de forza. O tempo compartido con outra pequena na habitación e a necesidade de contarlle un conto para defendela do medo, dan lugar a unha historia que camiña ao par da real, e na que dúas rapazas parten na busca dos dragóns para salvar as aldeas. Porque os dragóns fan que o mundo continúe sendo como sempre foi, achegan a seguridade de que nada malo vai pasar e hai que rescatalos, estean onde estean... e nesas andan as nosas rapazas.
Bieito Dubidoso de Roque Cameselle na colección Milmanda de Xerais.
Bieito Dubidoso, o mago de Tui, xa chegara a nós nun formato dirixido aos pequenos, pero faino agora en forma de novela xuvenil para mostrarnos o horror medieval da man do bispo Xoán, dono e señor da vila con poder absoluto e malas artes. O fermoso e cruel bispo está disposto a mil estratexias para acabar cos de Bieito. Un neno e unha moza chegada do lonxano Norte, Bieito e Destreza, que maduran mentres descubren o amor e a perda das persoas queridas.
Bieito Dubidoso xa está na wikipedia porque parte dunha longametraxe de animación, estreada no 2011 e dirixida polo seu autor Roque Cameselle. A película presentouse no 33 Festival Internacional de Nuevo Cine Latinoamericano na Habana e foi nominada a Mellor Película de Animación no Prmeios Goya 2012.
Tamén en Xerais, o álbum ilustrado O pequeno mago publicado en 2014.
John Boyne é o autor de O neno con pixama de raias, ese best seller que nos conmoveu, traendo a foco o nazismo desde os ollos dun neno (que se fai amigo doutro neno sen saber que é inimigo nin onde é que está). A inxenuidade no medio da barbarie, a confianza cando xa o home non pode confiar nin na propia sombra... Pois ben, John Boyne un autor mozo (nado en 1971), despois de ter escrito aquel libro para adultos que os lectores mozos fixeron seu, de vez en cado segue a escribir para eles, e Kalandraka publícaas, de aí que podamos achegarnos á súa produción en galego: Noah Barleywater escapa da casae últimamente O que lle aconteceu a Barnaby Brocket, con ilustracións de Oliver Jeffers e a modo de alegato a favor da diversidade, de amor ao diferente... que nos lembrará certas obras de Roald Dahl e Cos pés no aire de Agustín Fernández Paz.
Na colección de narrativa de Factoría K, tamén poderemos ler Motín na Bounty, deste mesmo autor.
"Esta mañana, a las 9:32, cumplí exactamente diez años. Por tanto, ahora tengo 3653 días y unas cuantas horas"
"Me gustó cumplir diez años. Llevaba tiempo preparándome para ello. Diez es un número de dos cifras. las personas casi siempre cumplen años que tienen dos cifras, muy pocas llegan a tres"
"-¿Te daría pena que lo devorasen las ratas?
- No sé. Visto desde el punto de vista del gorrión, si. Pero desde el punto d evista de la rata... Si yo fuera rata, me alegraría.
Calculé rápido que si un gorrión pesa 30 g. un gurriato pesaría unos 10. Una rata puede pesar 200 g. luego se comería algo 20 veces menos pesado que ella. Sería como si una persona de 70 kg se comiera un filete de 3,5 kg. ¡Un buen bocado, como para alegrarse! No dije nada de eso a Adela."
Dicía o autor «Cando me comunicaron o fallo foi como unha liberación, a
confirmación de que O Gran Reino é unha historia que paga a pena ser
publicada, merecente ademais dun premio no que máis da metade do xurado está
composto por mozas de menos de dezaoito anos.»
«Escribín O Gran Reino como unha reacción ao gran “boom” das novelas
xuvenís de mundos paralelos dos primeiros anos deste século XXI. A idea deuma a
miña filla Raquel, unha auténtica fonte de inspiración para min, que tamén
estaba farta de ler sempre a mesma historia con distintos personaxes.
Ocorréuseme que había un certo paralelismo co que acontecera a finais do século
XVI coas novelas de cabalerías. E se daquela un famoso escritor colleu a pluma
para novelar maxistralmente aquel sen sentido, por que non ía poder facer eu
algo semellante, salvando as distancias, no século XXI? O Gran Reino é
unha ficción na que se narran acontecementos reais, durísimos, mesturados con
fantasías marabillosas, que farían as delicias de autores como Lewis Carrol.»
Agora, xa publicada, é o momento de que os lectores e lectoras entren nese Gran Reino, que naveguen na autoestrada das diferentes dimensións, que paseen a súa imaxinación polos diferentes reinos ou polos psiquiátricos e nos digan as súas impresións. E sen esquecer as matemáticas, que van aparecendo detrás das portas ou os enigmas. Ollo!
Un reino que pode ou non ter relación con aquel ao que se refería Celso Emilio Ferreiro en Longa noite de pedra e que aparece recollido no dintel da obra:
O Principiño é recollido, á beira da estrada, por un condutor que atravesa a Patagonia, e xuntos realizarán esa viaxe iniciática na que abundan as reflexións sobre as grandes cuestións do ser humano, a modo dunha parábola sobre o mundo actual.
É a hora de lembrar que anda o Principiño en animación polas televisións do mundo e que en galego contamos coa versión de Carlos Casares, unha das mellores traducións que desta obra se teñen realizado.
Pero non é da autora da que queremos falar, senón do seu libro Volvo! O regreso de Ushaque é a continuación de Usha, onde se nos relata a historia dunha nena que vive lonxe do seu país e nunha situación ben especial. Desde a nena protagonista, enfróntanse asuntos que preocupan nesas idades como a amizade, a
aparición dos cambios do corpo na
adolescencia, a atracción física ou o
entendemento da sexualidade e a reprodución,
e todo isto desde outras realidades que ensinan a estar no mundo atendendo á diversidade. Volve Usha e recibímola con alegría.
Como todas as historias de María Reimóndez, esta tamén está ilustrada por Iván Sende, achegándolle esa identidade que fala do bo entendemento destes creadores.
Si, cada día aumenta o número de booktráilers de libros escritos en galegos, e cada día apetece máis velos, seguilos, observar como "falan" deles, como os presentan desta maneira, como adoptan esta linguaxe publicitaria...
Como esquecer o de Ámote Leo A, de Rosa Aneiros. Unha triloxía da que pedimos continuación, porque queremos saber qué vai pasar nese triángulo Galicia (toda Galicia) - Berlín, ou non? Asasinato no Consello Nacional de Diego Ameixeiras
O
O booktráiler como obxecto publicitario na rede, como porta de entrada a un libro, como produto audiovisual dun libro... Cronoloxía de urxencia de Dores Tembras. A illa de todas as illas de Xabier P. Docampo Cartas de inverno de Agustín Fernández Paz
Os booktráilers son ferramentas cunha gran capacidade para promocionar libros. No caso do libro galego, é fundamental ter en conta esta nova linguaxe audiovisual e a súa potencialidade.
De aí que queiramos visualizalos, tal como fai o blogue de Xerais:
"Booktráiler da novela A viaxe de Gagarín de Agustín Fernández Paz, realizado por David Rodríguez. O booktráiler pode verse tamén
no blog de Gagarín, unha
bitácora que o autor abriu para informar do proceso de documentación da novela:
«precisei documentarme antes sobre diferentes temas, que se foron ampliando a
medida que avanzaba na redacción. Foi un proceso interesantísimo, onde descubrín
verdadeiras alfaias: libros, páxinas web, películas, cancións…». Trátase, iso
si, dun blog «que ten data de caducidade: nun cálculo aproximado, sáenme entre
vinte e vinte e cinco entradas de interese. Esas serán as que desenvolva; cando
as acabe, poñereille o ramo a esta iniciativa. A un ritmo de dúas por semana, en
menos de tres meses estará rematado».
