Kulinarna pasja Hani-Kasi

Gdy na stronie Yotama Ottolenghiego zobaczyłam przepis na irański gulasz warzywny z suszonymi limonkami, stwierdziłam, że najwyższy czas, aby odwiedzić sklep Ambic przy ul. Pankiewicza 3 w Warszawie. O istnieniu tego sklepu przypomniałam sobie podczas Międzynarodowego Kiermaszu Dobroczynnego, który odbył się w ubiegłą niedzielę w warszawskim hotelu Marriott. Kiermasz jest organizowany co roku przed świętami Bożego Narodzenia przez Klub Małżonek Ambasadorów. Stoisko Iranu było jednym z najbardziej obleganych podczas kiermaszu, a to za sprawą produktów właśnie ze sklepu Ambic. Z racji tego, że sklep jest prowadzony przez Irańczyków, byłam pewna, że kupię w nim suszone limonki, które są dodatkiem charakterystycznym dla kuchni tego kraju. Nie pomyliłam się - suszone limonki były rzeczywiście dostępne we wspomnianym sklepie. Można w nim kupić również suszone owoce berberysu - także charakterystyczne dla kuchni perskiej i potrzebne do przyrządzenia dania, które dziś prezentuję. Berberys jest łatwiej dostepny - w Warszawie można go także kupić na targowisku koło Hali Mirowskiej (w stoisku z przyprawami).

Frikeh (freekeh, farik) to szlachetna odmiana bulguru - gruba kasza uzyskiwana z zielonej pszenicy prażonej w procesie produkcji. Występuje w formie całych ziaren lub łamanej. Frikeh może być gotowany podobnie jak ryż lub bulgur i wykorzystywany jako dodatek do dań typu gulaszowego i sałatek (w formie całych ziaren), a także do nadziewania warzyw, przyrządzania zup oraz pilawów (w formie łamanej).

Na frikeh (w postaci łamanej) trafiłam podczas zakupów na targu koło Hali Mirowskiej (w stoisku firmy Damas) i kupiłam z ciekawości, aby spróbować, jak smakuje. Kasza ta wymaga dość długiego gotowania (ok. pół godziny). Szybciej się ugotuje, jeśli namoczymy ją uprzednio w zimnej wodzie - nie trzeba namaczać długo, wystarczy ok. 15 - 20 minut. Po namoczeniu przepłukać wodą na sicie o drobnych oczkach i odsączyć.

Kasza z pieczonymi warzywami jest jednym z moich ulubionych dodatków obiadowych. Pomysł na to danie zaczerpnęłam z książki Iny Garten pt. "Barefoot in Paris". W źródłowym przepisie ze wspomnianej książki jako baza to przyrządzenia potrawy przewidziany jest zwykły kuskus.Tym razem zastąpiłam go firkeh, który świetnie skomponował się z klopsikami w orientalnym sosie, do których był dodatkiem. W wersji z kuskusem potrawa jest rewelacyjnym dodatkiem do kurczaka, np. pieczonego z 40 ząbkami czosnku.

Danie to możemy przyrządzić tak naprawdę na bazie każdego rodzaju kaszy, na którą mamy akurat ochotę - z kuskusem, bulgurem, frikeh, jaglaną, gryczaną czy nawet jęczmienną. Ważne tylko, aby dopasować ją pod względem smaku do dania głównego, które akurat przyrządzamy.

W swojej biblioteczce mam książkę z przepisami kuchni szwajcarskiej wydaną przez Betty Bossi - wydawnictwo, którego nazwa pochodzi od fikcyjnej postaci wymyślonej ponad 50 lat temu przez specjalistkę marketingu. Ostatnio przypomniałam sobie o posiadaniu tej książki i przy tej okazji wpadłam na pomysł, aby zajrzeć na stronę www.bettibossi.ch. Gdy już się na niej znalazłam, w pierwszej kolejności przejrzałam aktualne przepisy sezonowe. Wśród nich od razu przykuł moją uwagę przepis na zupę dyniowo-jabłkową podawaną z pestkami dyni otoczonymi serową skorupką. Dynię miałam w domu, podobnie jak większość składników potrzebnych do ugotowania zupy i nie zwlekałam z wypróbowanie przepisu. Występujący w źródłowym przepisie szwajcarski ser Sbrinz zastąpiłam Parmezanem - taki zamiennik zasugerowała moja szwajcarska znajoma przy okazji rozmowy o tym serze i potrawach z jego dodatkiem.

Na ugotowanie kremu z dyni o lekko słodkim smaku miałam ochotę od czasu kolacji w Delikatesach Esencji, gdzie jadłam taką właśnie zupę. Nie miałam przepisu, zdałam się na własną inwencję. Postanowiłam połączyć w zupie dynię, słodkiego ziemniaka, trochę imbiru i świeżo wyciśnięty sok z pomarańczy. Wyszła z tego przepyszna kombinacja. Co prawda, smak i konsystencja mojej zupy były nieco inne niż tej, którą jadłam w Delikatesach Esencji, ale mimo to jestem bardzo usatysfakcjonowana. Zupa smakowała wyśmienicie, bardzo polecam.

Pomysł na tę zupę zaczerpnęłam z kupionej kilka dni temu książki "Kuchnia tajska - to proste" autorstwa Sallie Morris. Jest pierwszym daniem, które postanowiłam ugotować z tej książki. Zupa na czasie, bo akurat trwa sezon na dynię i trzeba z niego korzystać. Okazała się tak pyszna, że swoim smakiem rzuciła mnie dosłownie na kolana - smakowała lepiej, niż się tego spodziewałam. Już teraz żałuję, że nie będę mogła jej powtarzać poza sezonem dyniowym.

Zatęskniłam za moim ulubionym deserem, czyli puddingiem z tapioki. Lubię urozmaicenie w kuchni, dlatego pokusiłam się o wymyślenie nowej wersji tego deseru, a mianowicie dodanie do niego dyni. Wiedziałam, że sprawdza się ona dobrze w deserach - w ubiegłym roku przyrządziłam panna cottę z dynią, której smak bardzo miło wspominam. Nie zawiodłam się również na puddingu z tapioką i dynią - okazał się bardzo smaczny. Jako dodatek do niego polecam syrop klonowy.

Wygląd nie jest mocną stroną tego dania, ale smak w pełni to rekompensuje - jest rewelacyjny. Do jego przyrządzenia nie używa się gotowej pasty curry, lecz samodzielnie miesza się składniki sosu. Czytając przepis, podeszłam do niego sceptycznie, jakby trochę nie wierząc w to, że z podanej mieszanki przypraw i dodatków można wyczarować sos równie smaczny jak na bazie używanych przeze mnie wcześniej past. Nawet jeszcze w trakcie gotowania miałam ochotę dodać trochę gotowej mieszanki, aby polepszyć smak sosu. Dobrze, że nie uległam pokusie, bo samodzielnie przyrządzony sos okazał się o niebo lepszy w smaku od bazujących na pastach curry z masowej produkcji. W trakcie gotowania unosił się w kuchni cudowny, intensywny zapach przypraw, w szczególności mielonej kolendry.