KONWALIE W KUCHNI

Ciasto bezglutenowe z białą czekoladą i migdałami

400 g białej czekolady
100 g masła
200 g mąki jaglanej / mielonej kaszy jaglanej
65 g nierafinowanego cukru trzcinowego
2 łyżeczki bezglutenowego proszku do pieczenia
szczypta soli
1 laska wanilii
4 jaja
240 g migdałów

forma do pieczenia o wymiarach 32x23

Migdały uprażyć na suchej patelni i posiekać.
100 g czekolady posiekać na niezbyt drobne kawałki.
Mąkę jaglaną wymieszać z cukrem, proszkiem do pieczenia i solą,
dodać ziarenka wanilii i jaja, dokładnie połączyć.
W rondelku rozpuścić masło, dodać resztę czekolady
i podgrzewać do momentu, aż czekolada się rozpuści.
Ciepłą czekoladę dodać do naczynia z mąką,
dokładnie wymieszać na gładką masę.
Dodać posiekaną czekoladę i połowę posiekanych migdałów.
Ciasto przelać na blachę wyłożoną papierem do pieczenia.
Wierzch ciasta posypać resztą posiekanych migdałów.
Piec w 180°C przez 25-30 minut.

I światła szarego blask sączy się senny...*

*L. Staff

Wiał mroźny, południowo zachodni wiatr.
Starsza pani, ubrana w futro i beżowy kapelusik,
głośno wygłaszała opinie na temat kobiety w zbyt kusej sukience, która paliła papierosa,
pani premier, która ze względu na swoją płeć nie powinna piastować tego stanowiska,
beznadziejnych polityków i jeszcze bardziej beznadziejnych wyborców...
Nie oberwało się jedynie byłemu marszałkowi sejmu.
Nie wiem tylko, czy powodem była rzeczywista do niego sympatia owej damy,
czy może spowodował to fakt, że kraj właśnie obiegła wiadomość o jego śmierci.
Tramwaj się spóźniał, na przystanku przybywało ludzi,
starsza pani, która zdawała się nienawidzić całego świata, nie przestawała mówić.
Kiedy wypełniony po brzegi ludźmi tramwaj w końcu odjeżdżał z przystanku, wybuchła awantura.
Zupełnie obcy sobie ludzie zaczęli na siebie krzyczeć, jedni próbowali uspokajać,
inni dawali upust swoim frustracjom i kolejno dołączali do kłótni.
Motorniczy na KAŻDYM przystanku wyrażał swój gniew na kogoś, kto stał zbyt blisko drzwi,
co tylko zwiększało opóźnienie i powodowało, że miałam ogromną ochotę wysiąść.
Później już tylko uciekł mi autobus i czekał mnie dwudziestominutowy marsz.
Wiatr był tak silny, że ciężko było utrzymać równowagę,
deszcz zacinał prosto w twarz, a na ramieniu ciążyła torba z zakupami.
Szłam najszybszym z moich kroków i jak zwykle w takich chwilach, marzyłam o teleportacji.
W końcu dotarłam do celu, zamknęłam za sobą drzwi, a za nimi cały ten chaos.
Przywitały mnie ciepłe nosy i zaspane kocie oczy, wpatrujące się w puste miseczki.
Znów się spóźniłam. Już trzeci raz w tym tygodniu.
Nakarmiłam, przytuliłam, zapaliłam świece i zanurzyłam się w ciszy.
Za oknem wciąż szalał wiatr, a ja nabrałam ochoty na Czekoladę i uroczą Vianne.