Jedną z przyczyn mojej miłości do gotowania jest możliwość podróżowania... siedząc w domu. Tradycyjne dania poszczególnych kuchni świata sprawiają, że choć na chwilę możemy się znaleźć w innym miejscu na ziemi.Ubolewam jednak, że nie mam możliwości podróżowania po świecie, gdyż zawsze fascynowały mnie wyjazdy i odkrywanie nowych miejsc, smaków, tradycji. Największą frajdę sprawiało mi pakowanie, które trwało kilka dni oraz sama podróż, szczególnie pociągiem. Wycieczki zawsze mnie inspirowały, a w czasie drogi czułam natchnienie; pisałam wówczas piosenki i wiersze.

Totalnie wypadłam z obiegu. Nie robię już zdjęć, tłumacząc się, że nie mam czasu. Tylko właściwie przed kim się tłumaczę ? - przed samą sobą. Miałam się rozwijać, a tym czasem aparatu nie miałam prawie tydzień w rękach i gdzie tu samozaparcie, auto motywacja ? Prawdopodobnie zostawiłam ją na trasie uczelnia - dom. Być może jeździ teraz w kółko autobusem linii 75 i czeka aż w końcu wsiądę do tego samego pojazdu i odbiorę ją z powrotem.

Po tygodniu jedzenia praktycznie dzień w dzień owsianek na śniadanie, przyszła pora na coś bardziej wytrawnego. Co oznaczało jedno: wyprosty ręki na półkę z książkami kulinarnymi i chwyt publikacji P. S i M McCartney: "Poniedziałki bez mięs".

Na dzień dzisiejszy mam dwa spostrzeżenia na temat fotografii żywności:
1) Nie robić zdjęć na głodzie
2) Nie robić zdjęć na szybko
Dlaczego ? - bo wyjdą takie jak widać na załączonych do dzisiejszego posta.

Jednak nie ma nic lepszego niż zjedzenie konkretnej porcji gorących warzyw po całym dniu spędzonym na uczelni. Sycące, zdrowe i rozgrzewające zmęczony organizm danie już po pierwszym kęsie okaże się być strzałem w dziesiątkę. Pomimo, że samo gotowanie (i marsz grany przez głodne kiszki w żołądku) trwa ok. 30 minut, danie praktycznie robi się samo, a więc przy minimalnym nakładzie energii uzyskujemy bogactwo smaku, aromatu i zaspokojenie apetytu.
Ta potrawa  jest kwintesencją sztuki kulinarnej basenu Morza Śródziemnego i ponoć najlepiej smakuje następnego dnia po przygotowaniu.

Wielokrotnie byłam proszona o przepis na tę zupę, a mimo, że to chyba najszybsza i najbardziej nieskomplikowana zupa świata jakoś nie znalazłam czasu by napisać dosłownie kila zdań jak ją przygotować.

Życzyłabym sobie aby za oknem było równie kolorowo co na wielkanocnym talerzu. Zima nie chce nas opuścić, a z pewnością każdy tęskni za ciepłymi promieniami słońca. Słońca łakną warzywa, owoce, drzewa i trawa. Patrząc na produkty na targach załamuję ręce, wszystko zmarznięte, z pomarszczoną skórą, wyblakłe, zwiędnięte. Chciałabym widzieć - jak to na wiosnę przystało - jak przyroda rodzi się do życia. Chciałabym wyjść z domu z aparatem i robić zdjęcia pięknym, polskim produktom, z których mogłabym wyczarować jakieś pyszne danie.