En dan de borden natuurlijk. Die worden omhoog gehouden in 't algemeen en die kon ik wél zien en fotograferen. Maar er waren veel meer geweldige borden. En over meer gesproken:

We hadden nog meer doelen die dag. Daar ga ik het nog over hebben. 

 Ik hoop dat jullie allemaal net zo'n prachtige koningsdag hadden als wij. Bij ons ging het zo: 

 

Het is al weer bijna drie jaar geleden dat ik hier schreef over Susanne.
Susanne de Hoop- Cohen.
Ik had toen, in augustus 2015, een kaartje gekocht op de Noordermarkt in Amsterdam.
Dat was in eerste instantie een gewoon, ouderwetsch kaartje.
Een kaartje, zo bleek uit de achterkant, dat een oma,  in 1937 stuurde aan haar liefste kleine schat: Clairy Willy de Hoop.
Net zoals ik ook af en toe een kaart stuur aan mijn kleinkinderen.
Zo'n kaartje vind ik niet thuis horen op een rommelmarkt en daarom kocht ik het.
Daarna ben ik gaan googelen, er stond een adres op en al snel bleek dat deze grootmoeder Susanne, haar man, hun kinderen en haar kleindochter zijn vermoord in Sobibor, Auschwitz en Mauthausen.
Je kunt het hele verhaal nog lezen op mijn blog: klik

Tja en dat was het. Ik heb het kaartje geplaatst op het digitale Joods Monument. Meer kon ik niet doen.
Maar Susanne bleef in mijn hoofd zitten en in mijn hart.
Niet zo dat ik elke dag er aan dacht, maar toch wel heel regelmatig.
Als ik de naam Susanne hoor, of als ik iets lees over de gruwelen de Joden aangedaan in de oorlog. Als ik Anna een kaart stuur,  of een berichtje per app, want de tijden zijn veranderd.
Susanne werd voor mij een soort symbool
En toen las ik een paar weken geleden over het Holocaust Namen Monument Nederland. Een gedenkteken voor alle Nederlandse slachtoffers van de Holocaust. Dat zijn er 102.000.
Een monument waar ik van denk dat het er lang had moeten staan. Maar goed, beter laat dan nooit.
Met de bouw zal waarschijnlijk dit jaar begonnen worden. Aan de Weesperstraat in Amsterdam.
Je kunt een naam adopteren door een financiële bijdrage te leveren en dat heb ik dus gedaan.
Susanne de Hoop- Cohen. Háár naam adopteerde ik.
Haar naam komt op een monument dat ik, als een herinnering én een waarschuwing, heel belangrijk vind.

Tachtig jaar geleden, schreef zij haar kaartje aan haar liefste kleine schat. Met drie kusjes op haar wangetjes en hoofdje...

Ja nu kan je natuurlijk wel een roze prinsessenjurk aan hebben, maar dat betekent nog niet dat je geen Sinterklaas zou kunnen zijn. Helemaal niet hoor:


Je hoeft je alleen maar even te verkleden en dat  begint uiteraard met de mijter. Dan daarna komen de handschoenen. En de ring, die is ook erg belangrijk. De rechterhandschoen is een makkie en met die linker is het uiteindelijk ook gelukt.

 Dan volgt de mantel  en eigenlijk ben je dan wel  zo'n beetje klaar.

 Even checken waar die staf nou eigenlijk van gemaakt is en dan ga je op de boot.

 En Sinterklaas op de boot, die zwaait.
Of eigenlijk... die wuift, dat weet iedereen en wuiven is echt niet hetzelfde als zwaaien.
Wuiven is plechtig en langzaam en daar trek je een bijpassend gezicht bij.
Maar ja, als je dan al die vrolijke kindertjes ziet, dan met je zelf ook lachen




De boot was, zoals dat hoort, eerst al even tjokvol gestouwd met pakjes. En die werden ook allemaal eerlijk verdeeld. Voor papa en mama. Voor Noor en Jet en nou ja een paar extra voor Anna natuurlijk.


Oh ja en nog even over alle discussies en gedoe rond de Pieten:
Toen mijn lieve kleindochter een witte Piet zag in het Sinterklaasjournaal zei ze: Hee, die Piet is helemaal schoon! Die is nog niet in de schoorsteen geweest!
Geen enkel probleem dus hè.

Ik geef eerlijk toe dat ik in het begin zeer geïrriteerd was door de aanval op Zwarte Piet. Vooral door dat mens van de Verenigde Naties. Het leek me dat die wel wat beters te doen had. Maar dat is inmiddels jaren geleden en ik ben er al lang overheen. Als mensen er echt last van hebben dan maar een witte Piet, eventueel met vegen van de schoorsteen. Dan maar een andere traditie opbouwen.
En wat zou het heerlijk zijn als dat gezeur nou eens zou zijn afgelopen.

'Dierbare Amsterdammers' is een  soort tentoonstelling waar we tijdens de Lentesneeuwwandeling op stuitten.
Het is een openlucht foto-expo,  langs de Amstel en voor de Stopera.
Er staan hele grote foto's, waarop bekende fotografen oudere mensen en oudere dieren in de spotlights hebben gezet.
De tentoonstelling is gemaakt door de Dierenbescherming en de Stichting OOPOEH (Opa's en Oma's Passen Op Een Huisdier)
Zo'n foto als deze bijvoorbeeld:


Of deze:

Of deze prachtige foto:


En toen gebeurde het weer. Ik sta naar die foto te kijken, ik draai me om en daar staat Mevrouw Everts herself.
Best bereid om even voor mij te poseren. Zo leuk.
Ze vertelde dat ze zelf geen huisdier meer heeft. Ze had altijd honden, maar dat ging niet meer. Daarna had ze nog een poes, maar ze was een beetje bang dat ze met haar rollator tegen het dier zou aanbotsen


De stichting OOPOEH kende ik trouwens al. Een supergoed initiatief vind ik. Het is eigenlijk heel simpel.
De Stichting zet zich in voor een actiever leven voor ouderen en een leuker leven voor huisdieren. Voor dit doel zetten zij ouderen in als maatje voor huisdieren in de buurt. OOPOEH wil hiermee drie vliegen in één klap slaan: ouderen helpen aan meer gezelschap en beweging, huisdieren helpen aan de aandacht en verzorging die zij nodig hebben en baasjes helpen aan een betrouwbare oppas. Het is géén commerciële oppasdienst of uitlaatcentrale.

Ik heb eens even gekeken. In mijn omgeving zijn er aardig wat baasjes die een oopoeh zoeken voor hun hond.
Een 3-jarige bordercollie bijvoorbeeld. Enthousiast en vrolijk. Rustig in huis. Dol op spelletjes, goed met kinderen en mensen, maar komt liever niet in contact met reuen van andere rassen. Er wordt een oopoeh gezocht die hem 2x wil uitlaten op dinsdag en die het leuk vindt om een spelletje met hem te doen. Hij is geslaagd voor de basis- en vervolgcursus.

Nou zoiets dus. Je kunt  ook op een poes passen, of op een cavia of op een varken.
Ik vind dat ik het hartstikke druk heb, maar anders zou ik het zo doen.
(Op een hond natuurlijk hè, niet op een varken)

We zetten onze wandeling voort. Het was heerlijk weer, een prachtige dag.
De route langs de iepen leidde ons door mooie stukken van Amsterdam. Heel mooi.
En op zoek naar de oudste iep, kwamen we toen over de Nieuwe Keizersgracht. Midden in de vroegere Jodenbuurt.
Ik stond stil  om de plaquettes te bekijken op de muur van een van de huizen..
Twee mooie koperen, gedenkplaten.



Twee koperen platen ter herinnering aan vier mensen die uit dit huis werden weggevoerd.
Omdat zij Joden waren.
Een man, een vrouw en hun twee zoons van 20 en 24 jaar. Omdat zij Joden waren.
Hun 17-jarige dochter dochter/zus, Betty Kok, kon onderduiken en overleefde als enige van dit gezin.
Terwijl ik daar stond te lezen en weer voor de zoveelste keer overdacht hoe zoiets toch mogelijk geweest is, hoorde ik achter me iemand zeggen: 'Ík ben het'



En daar stond ze:  mevrouw Betty van Essen - Kok. Betty Kok.
Daar stond ze voor haar ouderlijk huis.
Ze vertelde dat ze in Jeruzalem woont en hier was voor de herdenkingen op de vierde mei.
Een kwieke, kleine vrouw, die inmiddels 91 jaar moet zijn.
We raakten aan de praat en het werd een mooi gesprek.
We hadden het over het toenemend anti-semitisme hier in Amsterdam, misschien in Nederland.
En over de noodzaak om kinderen te vertellen over wat er gebeurd is. Over het belang van goede geschiedenislessen.
In 2009 heeft Betty Kok de plaquettes zelf onthuld.

Van deze gracht zijn tweehonderd mensen weggehaald en slechts dertien overleefden.
Dat was voor de huidige bewoners aanleiding om de massaliteit van de deportaties hier duidelijk te willen maken.
Aan de overkant van het water is een wandelpromenade, met langs het water een hardstenen band. Op die band zijn de namen van de bewoners aangebracht, precies  tegenover het huis waar ze woonden.


Schaduwkade heet dit project. Wat een mooie naam.
Op deze zelfde gracht was  ook nog de Joodsche Raad gevestigd, van waar uit de deportaties werden geregeld.

Over Betty Kok is best veel te lezen. Er is o.a. een getuigenis van haar in Yad Vashem, het Holocaustmonument in Jeruzalem
Die had ik kunnen zien, want ik was daar. Maar het was toen niet te doen om alles en alles te bekijken. Het was te veel, te indrukwekkend.

Vorige week moest ik naar mijn huisarts en kreeg een verwijzing voor de huidarts. 'Vanwege een verdacht plekje' schreef mijn huisarts in de brief voor zijn collega.
Nu ben ik bij die dermatoloog al bekend door eczeem, maar dit was weer een ander verhaal.
Ik had een verwijzing nodig omdat verdachte plekjes anders zijn dan eczeem en de huidarts niet mag kijken naar eczeem als ik voor een plekje kom. En andersom. Wat mij totale onzin lijkt, maar ja, de verzekering eist het.

De dermatoloog is een schat. Sowieso. Heel erg vriendelijk, beleefd, geduldig en invoelend.
En geloof me, ik heb dat heel anders meegemaakt, in mijn lange carriere als eczeemmens.
Deze arts weet inmiddels dat ik een schijterd ben en houdt daar rekening mee.
Toen hij het plekje had bekeken en geconstateerd had, dat het gewoon kon blijven zitten, bekeek hij mij en vroeg voorzichtig: 'Was je ongerust?
Zou je het misschien prettig vinden als ik je even helemaal controleer?'
Zou je het misschien prettig vinden? Zo attent.

Het herinnerde me meteen aan die andere huidarts, lang geleden.
Ik had ook in die tijd eczeem. Bij vlagen ernstig en dat was beslist een vlaag.
Mijn rechterhand was het.
Die lag volkomen open, ik overdrijf niet, tot op het bot.
Het was lastig en ook ontzettend pijnlijk. Mijn trouwring zat er helemaal in gegroeid. Die moest weg en dat moest bij een juwelier gebeuren, want gewoon afdoen ging niet meer.
De juwelier sneed de trouwring door en dat luchtte al een beetje op. Maar alles was geïnfecteerd en er moest echt wat gebeuren. De huidarts dus.
We zouden een dag later op vakantie gaan, met drie nog jonge kinderen in de caravan.
Dus ik had het druk gehad met inpakken en wassen enzo.
Met die hand ging ik niet onder de douche, dus echt heel fris zal ik niet geweest zijn. Oude onderbroek aan, want al zo veel mogelijk ingepakt, zo eentje met het elastiek er half uit. Oude beha aan en zo gestresst als een kip.
Ik kon de dokter niet eens een hand geven. Die stak ik recht voor me uit in zijn richting.
'Kijk!'
Hij keek amper op van datgene wat hij aan het doen was.
"Kleedt u zich maar uit',  mompelde hij.
Wat? Kleedt u zich maar uit? Terwijl ik daar alleen kwam voor mijn hand?
Toch deed ik het, want ja een dokter spreek je niet erg tegen toch?
Wat een ellende was het met die hand en die onderbroek.
Nu is er een soort lampding dat in de huid kijkt en dat gaat best snel. Maar toen was het nog met het blote oog. Dat duurde heel erg lang en voor mijn gevoel nog langer.

Zou je het misschien prettig vinden?
Ik had een keurig setje aan deze keer, want sindsdien ben altijd voorbereid op 'Kleedt u zich maar uit'.
Altijd!

Wandelen met de tweeling... Met Noor en Jet.
Deze oma liep te glimmen van trots en met een grote lach op haar gezicht. De hele weg! Ze zijn ook zo vreselijk lief en ik vind het ook echt bijzonder hoor.
Maar... je moet geen haast hebben heb ik gemerkt. Regelmatig moest ik even stilstaan omdat ik werd aangesproken.

Eén: Een mevrouw van mijn leeftijd.
 'Ah mag ik even kijken? Ik ben zelf de helft van een tweeling'
Natuurlijk mag dat.
'Het blijft altijd bijzonder hè'. Dat kon ik beamen.
En toen op kritische toon: 'Ach wat zijn ze nog klein. En dan nu al oppassen?'
Ik had bijna gezegd dat hun moeder dronken in de kroeg hing, maar ik hield me in natuurlijk.

Twee: Een Marokkaan van een jaar of vijfendertig met een leuk meisje aan zijn hand van een jaar of tien.
'Kijk Mevrouw, zo gaat het worden. Dit is mijn halve tweelingdochter. Dat ze maar net zo mooi groot mogen worden'.
Het meisje merkte desgevraagd op dat haar zus ziek was. 'Net goed!' zei ze er achteraan.

Drie: De bloemenvrouw waar ik roze bloemen had gekocht voor mijn dochter toen ik net gehoord had dat het twee meisjes zouden gaan worden, wist het nog en kwam even inspecteren.
'Wat een mooie namen' zei ze, naar de mutsjes van de baby's kijkend.
'Zo echt Hollands, Noor en Dzjet'.
Toen moest ik me even diep over de wagen buigen. Hahaha, Dzjet... zo Holllands.

Vier: De marktkoopman op het Buikslotermeerplein. Keihard:
'Hee wijffie, heb je een nakommertje? Oh ik zie het al: twee nakommertjes!'
Algehele hilariteit daar op het plein. Ook bij mij.

We hadden er echt zin in, in Thailand. Het zou een prachtige rondreis worden.  Het idee was ook: nu kan het nog even. Straks met al die nieuwe kleinkinderen, komt het er niet meer van.

We installeerden ons in het vliegtuig en bereidden ons voor op een lange vlucht, tien uur.
En toen ging het mis.

We hadden net gegeten toen Frits het benauwd kreeg, helemaal wegdraaide en niet meer aanspreekbaar was.
Naast ons zat heel toevallig een verpleegkundige en zij en haar man hadden Frits binnen de kortste keren op de grond in het keukentje achter onze plaatsen.
Hele lieve betrokken mensen, die meteen handelden en ook nu nog informeren hoe het gaat en zo. Het is zo fijn als je hulp krijgt als dat nodig is.
Er werd omgeroepen of er een dokter aanwezig was en die was er, een Spaanse anesthesist. En er was nóg een verpleegkundige. Frits weet hier allemaal niets meer van, maar het was behoorlijk beangstigend kan ik je verzekeren.
Hij kwam wel weer bij gelukkig, maar daarna is het nog twee keer gebeurd. De derde keer werd er een infuus gegeven en kreeg hij een injectie met een soort adrenaline om de hartslag die veel te laag was weer goed op gang te krijgen. Dat alles dus op de grond in het keukentje in een koud en schuddend vliegtuig.
Er was contact met een arts op Schiphol en met de cockpit. Achteraf begreep ik dat er in zo'n geval ook wel eens een noodlanding gemaakt wordt. Enfin, dat is niet gebeurd.
Toen we aankwamen in Bangkok stond er een rolstoel klaar en werd ons geadviseerd eerst even langs de medische dienst op het vliegveld te gaan.
We hadden contact met de leidster van de groep die op het vliegveld ons en de andere deelnemers van de reis zou opwachten. We waren nog steeds in de veronderstelling dat we wel weer bij de reis zouden kunnen aansluiten.
Maar dat ging niet gebeuren. Want na het onderzoek bij de medische dienst werden we per ambulance vervoerd naar het ziekenhuis. Daar hebben gedurende een week veel onderzoeken plaats gevonden.


We hebben de indruk dat het een uitstekend ziekenhuis was. Modern, goed geoutilleerd. Frits moest eerst naar de intensive care.
Daar mocht ik er de hele dag bij. Maar 's nachts niet en dan moest ik op een andere verdieping slapen. Ook dat was eng. Want dan wist ik niet wat er gebeurde, controle kwijt.
Na een paar dagen mocht Frits naar een gewone afdeling en daar stond voor mij een bank om te slapen. De verzorging was uitstekend en lief.


De communicatie verliep soms moeizaam. De artsen spreken wel Engels, maar hun uitspraak is vaak anders. En de verpleegkundigen spreken slecht Engels . Als ze bijv. lunch uitspreken als lun, dan duurt het even voor het duidelijk is en zo ging dat natuurlijk ook met medische termen.
Er veranderde steeds wat. Eerst was het voor 99% zeker dat er een pacemaker moest komen. Maar dan kwam 's avonds de opperpacemakerarts en die vond het dan weer niet nodig. Kwam er weer een ander onderzoek.


Enfin, aan het eind van de week kwam er een Fit to Fly, met als advies dat de patient zou moeten kunnen liggen. Business class, dus.



Maar daar ging de verzekering niet mee akkoord. Zij vonden dat nog te weinig duidelijk was wat er nou precies aan de hand was, vooral omdat er tot dat moment in het vliegtuig nog nooit een klacht was geweest en omdat er ook geen medicijngebruik was. Frits liep twee weken eerder nog een halve marathon.
Zij kwamen tot de conclusie dat er een verpleegkundige mee moest op de terugweg. Die moest speciaal ingevlogen worden. Ik vond het heel wat, maar ik was er superblij mee. En het was ook een buitengewoon ervaren, rustige, lieve man.

En zo kwam het dat we op woensdag terugvlogen, zonder dat we ook maar iets van Thailand hebben gezien. Ik heb een rondje om het ziekenhuis gelopen en dat was het. Er was ook niks in de buurt.
Veilig terugvlogen, zonder dat er iets gebeurde. Wel spannend, want Frits en de verpleegkundige zaten business class en ik niet. Ik ben wel heel vaak gaan kijken, natuurlijk, maar ja een groot deel van de tijd wist ik niet hoe het ging.
De verpleegkundige ging helemaal mee tot ons huis. Daar had mijn vriendin een heerlijk pannetje soep neergezet. De kinderen hadden de eerste boodschappen alvast gedaan, het was fijn thuiskomen. 

En nu? Nu bezitten we onze ziel in lijdzaamheid, er is een afspraak met de cardioloog hier en moeten hopen dat er voorlopig geen opname nodig is, want dat zou vanwege de MRSA een geïsoleerde opname worden. Die test is wel meteen gedaan bij de huisarts.
Frits voelt zich goed, maar moe en ik ben bekaf. Eigenlijk uitgeput. Maar dat zal zich wel weer herstellen.