Thee, ik drink het eigenlijk altijd, de hele dag door. Of water. Gewoon lauw water.
Koffie drink ik nooit. Ik vind het lekker ruiken, maar als ik het dan drink vind ik het gewoon niet lekker.
Thee wel, de ene keer gezet met losse thee, maar vaker toch een zakje. Meestal groene thee, hoewel ik houd van afwisseling op theegebied, dus ook weer niet altijd.
Soms let ik op zo'n labeltje, maar het zijn altijd vragen die ik niet zo een twee drie kan beantwoorden en ook niet vier, vijf zes.
Waar ben je het meest trots op? Tja, dat zijn mijn kinderen, maar daar heb ik er drie van. Het zijn ook mijn kleinkinderen en daar heb ik er vier van. Ik kan natuurlijk gewoon zeggen dat ik trots ben op mijn kinderen en kleinkinderen.
Wat vind jij het belangrijkste in het leven?  Daar is toch geen antwoord op mogelijk. Ik vind heel veel dingen heel belangrijk. Zoals er ook heel veel kleine dingen zijn waar ik van geniet, niet één dingetje.
De meeste energie? Zou ik niet weten, dat wisselt.
De enige vraag die ik echt kan beantwoorden is Met wie zou je wel eens een dagje willen ruilen? Dat is Maxima. Maar... terwijl ik het opschrijf bedenk ik nog meer mensen. Dus ook op die vraag is geen eenduidig antwoord mogelijk.
Theezakjes, labeltjes... tja.
Er is iemand die iets bijzonders ziet in theezakjes en er ook iets mee doet.

De maakster van dit moois heet Ruby Silvious, een Amerikaanse kunstenares. Je kunt nog veel meer van haar werk hier zien: klik 
Zelf volg ik haar op Instagram:  klik weer   
Hoe komt een mens op het idee hè. Ik vind het leuk, maar ook een beetje verspilling van talent.

Al jaren geleden maakte ik een Twitter-account aan. Het leek me wel leuk om in het kort iets te zeggen. Maar ik ben blijkbaar niet zo kort van stof en ook zeker niet grappig genoeg, want het ligt me niet.
Ik geloof dat ik een stuk of tien tweets heb verstuurd, de laatste keer in 2015. Die laatste kwam trouwens in de krant en dat vond ik leuk natuurlijk.
Maar goed, een tijd geleden  stond er ook een tweet in de krant. Onder het kopje :@ Waarom weet ik dit.

Waarom weet ik dit?‏ @waaromweetikdit 13h13 hours ago

Instagram is ook eigenlijk zo leuk. Soms lees ik tips voor te volgen mensen. Dan ga ik wel eens even kijken en als ik het dan leuk vind, word ik volger. Meestal heb ik er dan na een tijdje toch genoeg van en dan blijf ik niet langer volger.
Maar dit zou wel eens een blijvertje kunnen zijn:

Kijk, het gaat om een echtpaar uit Japan. Ze zijn 37 jaar getrouwd en trekken dagelijks kleding aan die matcht. Dat wil zeggen de kleding van de vrouw matcht met die van de man. Of andersom.

De gedachte alleen al, dat ik 's morgens met mijn man de kledingkast eens even zou doorlopen en dan zou beslissen wat we aantrekken. Ik moet er niet aan denken.
Absurd, maar wel grappig om te zien.
Bonpon heet het stel. Dat zijn bijnamen, hij is Bon en zij is Pon en het is voor zover ik weet alleen te volgen via Instagram.

Ja, ik lees de Libelle.
Er is een tijd geweest, toen ik niet werkte en slechts één baby had, dat ik iedere week reikhalzend uitzag naar dat blad.
(Want die eerste baby was een makkie. Een heel lief makkie en ik had heel weinig afleiding, woonde hier net en kende alleen de buren en die werkten)
Maar dit terzijde.
Ik denk dat ik de Libelle al lees sinds ik een jaar of tien was. Toen knipte ik er ook plaatjes uit. Van beroemdheden.
En ja het mag truttig zijn, dat kan me niet schelen, maar ik genoot altijd heel erg van het blad.
Toen ik volwassen was, nam ik een abonnement. Mijn moeder nam dan de Margriet, of omgedraaid en dan ruilden we. In die jaren vond ik het nog steeds gezellig als het blad in de bus viel, maar ik zat er niet echt op te wachten
Tegenwoordig geef ik het blad door aan mijn dochter, maar allebei vinden we er niet zoveel meer aan.
't Is dat Anne-Wil er in staat (ook niet meer zo spectaculair) en Juul en Femke. Roos vind ik ook leuk.
Maar langer dan een half uur doe ik niet meer over het blad. En het zijn dus voornamelijk de columnisten die ik leuk vind.
Toch kan ik het blad na zoveel jaar niet meer opzeggen. Dus dat suddert een beetje door.


Ik vind het leuk dat de vorige hoofdredacteur Franska Stuy, een on-line magazine is begonnen. Voor vrouwen van 40+. Gratis.
Ik ben de doelgroep dus niet, ik ben 60+, maar nu ik er over nadenk: 60+ is ook 40+.
Hoe dan ook, op een of andere manier lijkt het iets meer op de oude Libelle. En dus kijk ik er regelmatig.
Ik zei het al, het is best truttig. Maar vooral lekker ontspannend.
Je vindt het blad hier:  Franska

'Orange you lucky'... een blog waar ik heel graag kijk, vanwege de geweldige illustraties die deze Helen Dardik maakt. Ik vind ze geweldig. Ze maken een grauwe dag vrolijk. Orange You Lucky dus, kijk zelf maar: klik

Op het blog Sophies Sweet Vintage zag ik werk van haar, van Merve Ozaslan.  Klik
Zo leuk om even te snuffelen.

The Sound of Music, een film die ik tig keer zag. De musical zag ik vaker dan één keer. Ook was ik een keer naar de meezing-Sound of Music. Hilarisch was dat. Echt tranen gelachen.
Je zou dus wel kunnen zeggen dat ik fan ben.
En nu zag ik de Sound of Music Horror trailer. Gewoon wat beelden uit de film, maar dan zo gemonteerd dat het best een horrorfilm zou kunnen zijn. Niet alleen de montage zorgt daarvoor, maar  ook de muziek die er achter gezet is. Vooral de muziek denk ik.
Echt grappig dit: klik
Natuurlijk krijg ik nu weer zin om de echte film te zien. Maar...  ik beheers me!

Dit jaar is de derde editie van het lichtfestival in Amsterdam  waar ik vorig jaar zo van heb genoten. Ik schreef er over. hier
De eerste keer was volledig aan me voorbij gegaan. Maar nu let ik er op. Dus weet ik de data.
En jullie nu ook, dus zeg niet dat ik niet op tijd gewaarschuwd heb.

De derde editie van het festival is van 27 november 2014 t/m 18 januari 2015. 
De vaarroute, Water Colors, is van 27 november 2014 t/m 18 januari 2015. En de wandelroute, Illuminade, van 11 december 2014 t/m 4 januari 2015. 

Hier is de link, voor meer bijzonderheden:  klik

 Tussen Kunst en Kitsch, zo'n programma dat er voor mijn gevoel altijd al is geweest en er hopelijk ook altijd zal zijn.
Niet dat ik er altijd naar kijk, maar als het zo uitkomt wel.
Spannend meestal, je leeft mee met degenen die hopen een flinke klapper te gaan maken. Dat ze iets op de rommelmarkt hebben gekocht voor bijna niks en dat het dan een groot bedrag waard blijkt te zijn.
En dan die deskundigen die er een zeker genoegen in scheppen hun oordeel over de waarde zo lang mogelijk uit te stellen.
Trouwens ook bijzonder dat ze er altijd zo veel van weten. Dan komt er een raar potje en dan weten ze weer meteen en precies wat het is.
En natuurlijk Nelleke van der Krogt. Ik mag wel zeggen dat ik fan ben. Ze is een beetje pesterig, een beetje narrig en ik vind haar charmant en grappig. (ik schreef al eerder over haar boeken, hier: klik)
Ik was zelf ook een keer bijna in dat programma geweest, toen leefde mijn moeder nog. En aangezien het haar spullen waren die we wilden laten zien, is zij met mijn man geweest. En zat ik (veel later) voor de tv om een glimp van ze op te vangen. Wat ook gelukt is: een glimp!
Een grote klapper was het niet.
Maar dit terzijde.
Nu kun je zelf even voor expert spelen. Je krijgt van alles te zien en moet een antwoord geven op de vraag die gesteld wordt (meerkeuze).
Leuk om te doen. Maar mijn score was nogal bedroevend.
Hier vind je de link naar het 'expertspel', want zo heet het. klik

Update: gisteren dit stukkie geplaatst en vanmorgen lees ik in de krant dat Nelleke van der Krogt met pensioen gaat. Jammer!

Helaas ben ik niet een echte goede kok.
Niet zoals mijn moeder dat was of zoals mijn dochter dat is. Of mijn schoondochter.
Als ik erg mijn best doe en er de tijd voor neem komt er wel eens iets lekkers uit hoor. Maar het kost moeite en ik vind het niet echt leuk.
Desalniettemin vind ik wel dat het koken met pakjes en zakjes onzin is en bovendien onnodig zout en zoet. 
Gelukkig is Karin er. Van Koken met Karin. Zij is ook tegen pakjes en zakjes en bovendien is zij al menig maal mijn redster in de nood geweest, door haar duidelijke en lekkere recepten.
En nu las ik weer zo'n leuk stukje van haar. Zo leuk dat ik het link. Hier, klik.
Kom op dames!

Wat bijzonder nou toch weer.
Dit is POTLOODKUNST.
Van Federico Uribe.
En hier (klik) zie je nog veel meer van zijn werk.
Hoe kom je er toch op hè?

Deze foto en nog een heleboel meer foto's, vind je op de site van Minimiam. Dat zijn een Japanse fotografe en een Franse fotograaf, die foto's maken van kleine mensjes, bijv. op een abrikoos. Of op een taartje of ... of.
Hier is de link: klik

Het is misschien wel een beetje een rage. Ineens zie ik overal minimensjes verschijnen op vaak hele mooie foto's. Leuk!

Ik zit me echt tranen te lachen. Maar: arme kinderen.
Arme Walhalla, arme Rosé, arme Fritzgerald.
Arme Sjohnny en Lieroi. Arme....
 Enfin, kijk zelf maar. Hier, klik.

Smaken verschillen natuurlijk en als Anna geen Anna heette, maar Walhalla, zou ik beslist net zo veel van haar houden als nu. Maar toch ben ik heel blij  dat ze Anna heet.

Het viel deze jongen op dat iedereen 's ochtends zo chagrijnig rond loopt en hij begon mensen een goede morgen te wensen. Wat er toen allemaal gebeurde kun je hier zien. Klik
Ik geloof dat je zelf ook mee kunt doen. Maar dat is iets met een filmpje op You Tube, voor mij misschien nog wat te hoog gegrepen. Aan de andere kant juist wel goed om eens te proberen. Wie weet.
Voor nu een mooie dag gewenst.
Wij gaan vandaag gebruik maken van een gewonnen prijs en daarover later meer.