Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label Flat. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Flat. Alle posts tonen

vrijdag 25 maart 2022

Laatste keer?

 

Hier zie je Hoorn. Je ziet rechts een heel klein stukje Markermeer. Je ziet drie kerken in de binnenstad en dat vierkante gebouw links is de Schouwburg. 
En dat zie je allemaal als je mag wonen waar de zoon van mijn boekenclubvriendin A. en haar man P.  sinds begin maart woont. 
Op de hoogste verdieping van een van de nieuwe flats waar ik al veel vaker over schreef.  
Je ziet het als je,  zoals ik,  zomaar mag komen kijken in dat huis. 

Het gekke is, ik loop vrijwel dagelijks door die straat, maar ik heb echt nooit bedacht dat er zo'n mooi uitzicht zou zijn. 
Ik wilde eigenlijk, op advies van P.,  gaan kijken als het mooi helder weer was. Maar ja, dat was het toch echt een hele tijd niet, dus het kwam er maar niet van. En uiteindelijk moest ik besluiten toch te gaan kijken bij rot weer.


Ik kon dus het hele huis van binnen bekijken en bewonderen én het uitzicht. 
En ik zei tegen P., die trouwens een oud-collega is, dat ik er zo in zou willen trekken. Want wat een mooi klein huis. 
De zoon gaat er alleen in wonen, maar het zou voor mijn man en mij groot genoeg zijn. Ruim dus, licht en van alle gemakken voorzien. Heel erg goed geïsoleerd ook. Je hoort er geen geluiden van buiten. 
Duurzaam gebouwd, gasloos, met warmte-koude opslag. Gewoon perfect vond ik. 

(Ik zou graag wat kleiner willen wonen, maar mijn man niet, helemaal niet (!), bovendien zijn alle woningen al lang verhuurd)



Van een iets ander punt zie je nog meer van het Markermeer. Je ziet  er de zon opkomen...

Ik begon met stukjes over de flats hier, toen de portiekflats werden afgebroken. Ik denk dat ik er wel een keer of vijf over heb geschreven. Je vindt al die stukjes als je op het label Flat klikt. Hieronder.  
Dus dit was de laatste keer, met dank aan A. en P. en de beste wensen voor hun zoon. 

Nou ja, dat dácht ik, dat dit de laatste keer was. Want deze flat heeft andere architecten gehad en ook andere versieringen. 
En ik heb nu bedacht dat ik daar toch ook meer van wil weten. Dus....

vrijdag 14 januari 2022

Versiering

 Kijk, eerst zie je dit. En niet precies op ooghoogte en al helemaal niet op mijn ooghoogte. Die nogal laag zit.


En als je dan beter gaat kijken zie je dit en toen werd ik nieuwsgierig. 


Ik bedacht dat ik eerst maar eens een berichtje ging sturen aan de woningbouwvereniging. Kijken of zij mij wat konden vertellen over de kunstenaar en vooral over de betekenis. Daar kreeg ik antwoord op hoor, maar het was een beetje een vaag antwoord dat me eigenlijk niet veel duidelijk maakte. Maar wel ergens,  achteraf op een link, de naam van de ontwerpster. 
Googelen, googelen, googelen tot ik op haar site kwam. De site van Nynke Koster. Daar was een en ander op te zien van ander werk . Maar niet dit. 

Toen daar ook weer een mailtje aan gewaagd en daarop kwam antwoord. Zo leuk is dat!!!
Hartelijk dank voor uw mail. Leuk om te lezen dat mijn werk aan de Siriusstraat u zo aanspreekt :)Ik had het project nog niet op mijn website geplaatst en de gemeente heeft er nog geen bordje bij gehangen dus is inderdaad nog lastig om er meer over te weten te komen.


Maar nu staat het verhaal dus wel op haar site en Nynke begint met te vertellen dat de dertig panelen een stukje geschiedenis uitbeelden van Hoorn in New York. En daarbij laat ze een geweldige foto zien. Geschiedenis in een notendop.


Nynke was geïntrigeerd door de Nederlandse geschiedenis in New York en ging op zoek naar allerlei Nederlandse plekken. In Brooklyn vond ze de Wyckoff boerderij. 

( Even tussen haakjes: ik baal als een stekker en ben vier keer in New York geweest, ook in Brooklyn, maar die boerderij heb ik helemaal gemist, had ik er van geweten, zou ik zeker zijn gaan kijken) 

Dat is een boerderij die daar in 1652 al stond. Gebouwd door de familie Wyckoff en daar is de link met Hoorn, want die familie kwam uit de omgeving van Hoorn.

Een huis bouwen was toen,  voor nieuwkomers in New York,  bepaald niet eenvoudig. Alleen al om aan bouwmaterialen te kunnen komen. 
De kolonisten werkten soms samen met de inheemse bevolking en maakten gebruik van hun technieken. 
Zo waren er in de muren van de boerderij overal maiskolven, dat was om de zaak beter te kunnen isoleren en verstevigen. Het delen van kennis en kunde dus. 
Samenwerken en delen... Nynke Koster ziet dat ook in de bouw van deze sociale huurwoningen, waar allerlei verschillende mensen gaan samenleven. 
Nou is dat geen mooi idee? 
En verder was mais sowieso belangrijk als voeding, om manden te vlechten, vandaar dat je het steeds terug ziet  in de gevelversieringen van Nynke Koster. 
Daarbij nog ornamenten uit de 17e eeuw, verweven met die mais. Het boerderijtje zelf is er ook in verwerkt, maar dat heb ik niet gezien. 
Nou, ik loop er echt nog wel eens langs en kijk dan of ik het zie. 

En het allerleukste: de zoon van een van mijn boekenclubvriendinnen gaat er wonen. Hij krijgt volgende week de sleutel. En dan mag ik een keer komen kijken!!!

donderdag 13 januari 2022

Toch eerst nog even over de gebouwen

Toch, nog voor ik het over die bijzondere versiering ga hebben, kom ik eerst nog even terug op de gebouwen zelf.

Ik heb er totaal geen verstand van natuurlijk, maar ik vind het gewoon mooi. 

Gebouwen worden ontworpen en in dit geval was dat door een architectenbureau, genaamd M3H architecten. Voor de woningcorporatie Intermaris. 

Het leuke is dat de andere gebouwen in deze straat weer door andere architecten zijn ontworpen, maar toch,  voor zover ik kan zien,  een eenheid vormen. Dat komt ook door de gebruikte steen natuurlijk. Gele baksteen, met soms rode en groene nuances. 

Ik liet gisteren al wat zien van het metselwerk en ook daar weet ik helemaal niks van, maar ik constateerde wel dat het bijzonder is en mooi.


Dat had ik goed gezien, het is namelijk een nieuwe techniek en nog niet eerder op grote schaal toegepast. 
Het heet Drystack, wat zoveel betekent als droogstapelen. Dat heeft voordelen, las ik. Bijvoorbeeld dat het makkelijk te demonteren is en circulair. Bovendien voor iedereen te doen die van stapelen houdt. Daar moest ik wel om lachen, maar het was serieus, omdat er een groot tekort aan metselaars schijnt te zijn. 

En dan nog even over de flats. Dat zijn huurwoningen, 132 woningen. Duurzaamheid stond voorop. De huizen zijn gasloos, er zijn zonnepanelen en  de verwarming gaat via warmte-koude-opslag. 

Ik vind het leuk dat mensen nieuwsgierig zijn geworden. Dus morgen ga ik het echt over die versieringen hebben. 

woensdag 12 januari 2022

Bouw

 

Deze flats, staan in mijn buurt. Ik heb er al een paar keer iets over geschreven. Eerst over de afbraak van de oude flats en toen over de opbouw van de nieuwe flats. Ik vind ze mooi ontworpen. 

Bovendien liep de opbouw een tijdje gelijk met het opbouwen van de gezondheid van mijn man na een operatie. Ik zag toen echt een metafoor. 

Het gedeelte dat je op de foto's ziet is al een tijd bewoond. Het deel daarachter nog niet en dáárachter komt nog een deel, dat moet nog helemaal beginnen
Ik wandel er vaak langs. Het is een van de manieren om in het centrum te komen.
Het metselwerk vind ik ook mooi. In mijn ogen bijzonder zelfs.


Ik had ook gezien dat er op bepaalde punten versieringen zijn aangebracht aan de gebouwen. Ik zag het en vond er eigenlijk niet veel van. 



Tot ik eens goed ging kijken, echt kijken en toen werd ik heel nieuwsgierig. Daarover morgen meer. 

vrijdag 10 juli 2020

Opbouw

Al vrij lang geleden, december 2017,  blogde ik over de sloop van een aantal flats in onze buurt.

En later over de opbouw, want die flats werden dan wel gesloopt, maar er zou iets mooiers, duurzamers en prettigers voor in de plaats komen.
Klik
Ik vergeleek onze eigen situatie van toen met de sloop en opbouw van de flats.
Mijn man  had kanker.  Hij moest geopereerd worden en we hoopten dat na de periode van sloop, de opbouw zou kunnen beginnen.
Dat is ook zo gegaan, een snelle opbouw was het en het gaat nog steeds heel goed gelukkig.

Maar die flats, die opbouw duurde echt lang. Dat kwam doordat de bouwkosten stegen en ook omdat de gemeenteraad had besloten dat er alleen nog gasloos  gebouwd mocht worden.

We lopen er vaak langs.
Ik ben nogal gefascineerd door hoe dat allemaal op z'n plaats komt, hoe dat geregeld is, hoe die mannen precies weten wat ze waar moeten gaan doen. Hoe het materiaal op tijd arriveert. Dat er een kraan staat mét een kraanmachinst, op tijd. Dat zo'n kraan soms onbemand is en er gewerkt wordt met afstandsbediening.  Dat er op verschillende plekken tegelijkertijd wordt gewerkt.

En vooral over hoe het overzicht bewaard wordt!
Het is niet een huis hè, dat lijkt mij ook al best ingewikkeld, maar het zijn een heleboel huizen en hoog ook nog eens.
Het lukt, zoveel is duidelijk en zo langzamerhand gaat het er echt op lijken. 267 huurwoningen, twee, drie, of vier kamers


Er zijn nog twee dingen die me opvielen. In de eerste plaats dat ik geen enkele vrouw aan het werk heb gezien en in de tweede plaats dat er aandacht wordt geschonken aan het metselwerk. Ik vind het hartstikke mooi worden.


Deze foto's  zijn een paar weken geleden gemaakt, toen het nog alleen maar zonnig was. Inmiddels is het al weer een stuk verder zag ik gisteren.






zaterdag 10 augustus 2019

Opbouw

Alweer een hele tijd geleden blogde ik over de sloop van een flink aantal flats in mijn buurt.
Hier: klik
Het was er niet prettig, niet mooi, er moest eerst gesloopt worden voor er weer kon worden opgebouwd.
Ik vergeleek de situatie toen een beetje met die van mijn man, die aan kanker werd geopereerd en daarna weer kon gaan opbouwen: eerst slopen, dan bouwen.
Gelukkig ging zijn opbouw toen heel wat sneller dan die van de huizen, want er gebeurde daar vorig jaar bijna niks. Van wat ik kon zien dan hè
Maar nu, nu gebeurt er heel veel tegelijk.





En het is zoals altijd prachtig om te zien. Zoveel bezigheden en mensen. Er moet toch ergens iemand zijn die het overzicht houdt, die weet wat er precies moet gebeuren en wanneer enzo. Of een groepje misschien. Zoiets zou echt helemaal niks voor mij zijn.

Mijn man ondertussen, is weer geopereerd. Niet aan kanker, aan een liesbreuk en dat leek ons wat minder ernstig.
Daardoor hadden we verwacht dat de opbouw wel snel zou gaan. Niets is minder waar. Het hele gebeuren heeft wel negen weken geduurd. Maar nu ...
Vorige week kon hij voor het eerst weer een beetje hardlopen en dat verbetert per dag.
Opbouw..
De nieuwe huizen zijn duurzaam ontworpen. Die moeten toch minsten zeventig jaar kunnen worden.

Taart gemaakt door dochter en kleindochters

Mijn man werd vorige  week zeventig. Hoe mooi is dat!






maandag 4 december 2017

Sloop

 Nou nou, twee blogs al. voorlopig ben ik weer even 'uitgekankerd'. Over tot de orde van de dag.

De wijk waar ik woon, in Hoorn, is eigenlijk verdeeld in drie fases. Ik woon in de tweede fase. Het oudste gedeelte, daarin staan zogenaamde portiekflats en die worden nu gesloopt.
De bewoners zijn verhuisd en de sloop is net begonnen.

Dat slopen, dat is niet bepaald een sinecure.
Sinds vorige week wijk ik telkens even van de route af, op mijn wandeling, om te zien hoe de stand van zaken is.
Ik vind het mooi om te zien en ook zo passend bij het jaargetij en het weer. En bij vlagen ook bij mijn stemming.
Alles grauw en grijs. Puin, lelijk, stuk.
Met een enkele keer iets op een muur, dat herinnert aan de bewoners.
Kijk, zo zag de straat er een paar maanden geleden nog uit. Het lijkt misschien nog wel aardig, maar dat was het toch echt niet hoor. Klein, benauwd, ik denk lawaaiig.De straat stond ook niet goed bekend in de wijk.

Deze foto heb ik gepikt van het bord waarop de veranderingen worden aangekondigd.
Vroeger, in Terneuzen, toen ik net werkte, heb ik ook in zo'n soort flat gewoond. Die flats daar zijn trouwens ook allemaal gesloopt.
Ik vind het heel goed dat deze flats weg gaan.Zelfs al zijn ze nog niet zo erg oud. Ze zijn ook al eens een beetje opgeknapt, maar het werd toch niks.
Er komen duurzame appartementen voor in de plaats.
Hoe dan ook,. ik vind het mooi om te zien hoe het gaat.
Het ziet er op sommige plekken, afhankelijk van het tijdstip, een beetje spookachtig uit.
Ook wel eens heel mooi, toen ik er langs liep en de zon net opkwam. Dwars er doorheen!
Ik denk ook aan Syrië als ik dit zie, aan oorlogspuinhopen in het algemeen.



Zwaar werk is het trouwens hoor. En die mensen gaan maar door. Zelfs op zaterdagmiddag. 
Ik zag iemand die met een brandweerslang de boel  nat stond te houden. Het was hartstikke koud op dat moment. Respect. 
Enfin, als het klaar is ga ik weer foto's maken.  
En net als in het echte leven: na de sloop gaat er weer (op)gebouwd worden. Dat begint in het voorjaar en dat is dan ook weer op een of andere manier gepast. 
Zo hoort het ook!