Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label Volkstuin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Volkstuin. Alle posts tonen

zaterdag 13 mei 2023

Strawberries

 

Nou heb ik eindelijk begrepen waarom strawberries strawberries heten. Stro, dat is het.
De aardbeien in de volkstuin hebben een bed van stro gekregen. Van straw dus eigenlijk. 
Ha, een ontdekking op hoge leeftijd. 

Mijn man haalde het stro ergens in een dorp in de buurt en ik begrijp nu waarom. 
Je snapt dat ik op een rijke oogst reken. Vorig jaar was die,  toen we net begonnen,  al heel redelijk, maar nu gaat het echt wat worden. 
Ik vind af en toe een paar aardbeien lekker hoor, maar mijn man eet ze echt iedere dag (in het seizoen) op brood. 
En dat vind ik niks. Zo zompig. 

Hoe dan ook. Ik had echt grote plannen in die tuin. En nu is er bijna niets dat ik kan doen. Ja ik kan daar zitten in het zonnetje als dat schijnt. 
En er zijn wel dingen die ik zittend op mijn billen zou kunnen doen, maar dan moet ik toch weer overeind en verplaatsen en zo en dat is niet iets wat lekker gaat. 

Dus hij moet het bijna alleen doen. Jongste zoon doet ook een deel, maar die is er niet heel vaak. Hij heeft het druk en moet er voor uit Amsterdam komen. 
Al met al, mijn man heeft er veel werk aan. Maar hij vindt het leuk. En ik vind dat de tuin er supernetjes bij ligt.


Deze foto is trouwens van vorig jaar hè. Zo'n  mooie oogst was er toen al!

zaterdag 12 november 2022

Stoofperen met perenportsap

Op het huisje, een paar bessenstruiken en een perenboom na, was onze volkstuin leeg toen we hem overnamen. 
Die perenboom vonden we wel decoratief. 
Hij zat vol met peren deze herfst, hele kleintjes vond ik en ik dacht niet dat het veel soeps/peers was. 

Gelukkig dacht mijn man,  die sinds Corona het hele koken hier in huis heeft overgenomen,  er heel anders over en hij kookte er een paar met een beetje port. 
Gewoon om te kijken wat het was, óf het wat was. Het was wat  kan ik je zeggen. 
Mmmmm. Lekker dat ze waren... echt superlekker. 
En ze worden nog  steeds beter. 
Deze van een paar dagen geleden waren onvergetelijk. Er gaat nu ook een ster-anijsje bij,  een kaneelstokje en een theelepeltje suiker. 
Tsjonge... ik kan er nog niet over uit, zo heerlijk. 
En dat wordt dan zomaar voor me neergezet. Ik voel me ontzettend verwend. 

(Af en toe vraag ik  of ik echt niets moet doen aan de maaltijd. Maar nee, dat hoeft nooit. En aandringen doe ik natuurlijk niet,  want ik haat koken.)

We dronken er trouwens geen wijn bij. Dat wat je op de foto ziet is perenportsap. De alcohol is er natuurlijk uit. Toch hartstikke lekker!

 

vrijdag 16 september 2022

Tuindagje


Het plan kwam van onze oudste kleindochter Anna. Ze was een tijd geleden mee naar de tuin en toen ik verzuchtte dat het toch wel een beetje een puinhoop was, bedacht ze dat we dat dan met elkaar moesten gaan opknappen. 
Ik vond het een briljant idee!
We bedachten verder dat ik dan voor broodjes zou zorgen en voor ons jongste kleinkind en verder iedereen werken en schone kleren mee en bij ons douchen en dan lekker uit eten. 
We appten de familie.


Niet iedereen wilde of kon, maar we hadden  toch een dochter en een zoon paraat en drie kleindochters. En we hadden een hartstikke leuke dag. 
Die kinderen hebben echt veel gedaan, wat een geweldige hulpen zijn dat zeg, ongelooflijk. 


Noor haalde onkruid weg van het gaas. Anna oogstte en sjouwden stenen. 


Alle peertjes werden verzameld en gesorteerd. 
Er werden wortels gesnoept en nog wat laatste aardbeien. Oh ja en druiven. Superlekker. 
Jet heeft in haar eentje het hele pad onkruidvrij gemaakt, zes jaar is ze hè. 
De meisjes pakten de bonen aan en nog veel meer. 


We zijn niet uit gaan eten, maar juist thuis. Met aardappelen en wortels en bonen van de tuin. 
 

dinsdag 28 juni 2022

Onze tuinen

 Onze jongste zoon maakte deze kleine serie van de volkstuin. Je kunt goed zien hoe kaal het eerst was en hoe goed het er nu uit ziet. 't Is veel werk, mijn man is er echt elke dag bezig en best lang. Zelf had ik gedacht echt goed mee te werken, maar het komt er maar niet van. Door allerlei oorzaken, maar nu ook omdat ik gewoon nog te moe ben. Corona, ja!

En dan is er nog onze eigen tuin, ook wel 'onze eigen postzegel' genaamd. Kijk, dit is wat ik zie als ik 's ochtends uit mijn slaapkamerraam kijk. 



Het is een vrolijk, kleurrijk geheel vind ik. Zeker als je het vergelijkt met de antituinen van beide buren. Allebei erg gesteld op een kale stoep en zich ergerend aan overwaaiende rozenblaadjes en overhangende rozentakken van ons. Ik kan wel zeggen dat wij ons aan elkaar ergeren en niet zo'n klein beetje ook. Maar goed, als ik in onze tuin zit, zie ik het allemaal niet gelukkig.




En de rozen en stokrozen maken veel goed. Vier verschillende tinten stokroos. Hoe is het mogelijk.

En de frambozen, tot nu toe hadden we 63 frambozen van een plantje, ooit bij de Gamma gekocht. En ze zijn zoooo lekker. Op de volkstuin kwamen ook de eerste frambozen, maar die zijn in vergelijking met deze nogal zuur. 


Oh en Marthy, een tijdje geleden werd ik helemaal enthousiast van jouw verhaal over je salvia's. Ik heb er meteen een paar gekocht en je had helemaal gelijk hoor, wat een topplant!


woensdag 25 mei 2022

Volkstuin

 

Volkstuin... Ik vond het zo'n raar woord. En ik wou het eigenlijk moestuin gaan noemen, maar ik ben van gedachten veranderd. Het blijft volkstuin. We zijn ook lid van de Volkstuinvereniging Hoorn e.o. , niet van de moestuinvereniging. Nou lekker belangrijk hè

Maar hier zie je mijn eerste oogst. Een paar blaadjes munt. Marokkaanse munt en het leverde een heerlijk kopje muntthee op. 
De tuin gaat hartstikke goed en ziet er i.t.t vroeger en voorlopig heel netjes uit. 


Ik heb nog bijna niks gedaan trouwens maar mijn man is zeer actief en onze zoon ook wel. O.a. actief met gras zaaien. Een deel wordt namelijk gras, want je kunt in het eerste jaar niet in een keer alles echt bebouwen. En dat opkomende gras moet nat gehouden worden. En al het andere ook.
Wat heel fijn is: je kunt zonder schuldgevoel sproeien. Er wordt water uit de sloot gebruikt. Een systeem zorgt ervoor dat het eerst gefilterd wordt op het grove werk. Heel handig. Vroeger was dat niet, moest je voortdurend met gieters sjouwen. 
We hebben aardappelen, boontjes, aardbeien, radijs, doperwten, bloemkool, uien, worteltjes. En alvast een deel bloemen, duizendschoon en dahlia's.


In de kas tomaten en nog een en ander dat daar lekker staat te groeien.  Geduld is een schone zaak. 


donderdag 21 april 2022

't Kwam door de frambozen

 We liepen zo'n driekwart jaar geleden langs het terrein van de Volkstuinvereniging Hoorn en Omstreken.
Daar liep een mevrouw met een schaal frambozen. Heel veel frambozen, een overvolle schaal. 

En allebei dachten we terug aan de tijd dat we er zelf een volkstuin hadden. Dat is ongeveer dertig jaar geleden. Het was geen groot succes. We hadden gewoon te weinig tijd. Drie kinderen, allebei een baan. En altijd was alles net klaar als we op vakantie gingen. 
Soms kwamen er boze briefjes van het bestuur, dat er teveel onkruid stond en dat er maatregelen zouden volgen. Gelijk hadden ze hoor, dat was ook niet goed. En toen mijn man een keer sla in onze koelkast had gedumpt en er slakken in de melk zaten, waren we er helemaal klaar mee. 

Maar nu dan? Tijd zat, het is nog geen tien minuten lopen van ons huis (belangrijk) en het was wel erg lekker, toen. Nooit betere worteltjes en tomaten geproefd. En die frambozen...
We keken elkaar aan: 'Zullen we?'

We schreven ons in met het idee, dat we het waarschijnlijk niet meer mee gingen maken. Ik hoorde alleen maar van mensen die ook wel een tuin zouden willen. Onze jongste zoon bijvoorbeeld. Maar ja, die woont in Amsterdam en daar schijnt het niet bepaald makkelijk te gaan. 

Hoe dan ook, afgelopen zondag kwam er een telefoontje. 'Er is een tuin voor jullie. Tweehonderd vierkante meter. Er staat een huisje op. Kunnen jullie morgen komen kijken, om 13.00 uur?'


We gingen kijken en besloten dat we het zouden doen. Er kon meteen getekend worden en zo is tuin 263 nu voor ons. Met een huisje (niet mooi of leuk, maar wel handig) en daarachter een klein kasje dat zowat van narigheid uit elkaar valt. Maar er groeit een druif en gisteren heeft mijn man de eerste zes tomatenplanten er in gezet. De kas op de de foto is het niet, die is van de buren. 
Er is ook een appelboompje en er zijn bessenstruiken. We hebben er zin in!

Het allerleukst is trouwens dat die jongste zoon mee gaat doen. Zijn vriendin is ook geïnteresseerd. Zij en ik willen veel bloemen.  Hij neemt het gedeelte links van het pad. Nou en wij dan dus het rechterstuk. Hoewel het nog wel even afhangt van waar de aardappelen mogen komen. Daar heb je niks over te zeggen. 

Jullie horen er nog van. Reken maar! 

PS: De volgende dag, echt, een groot artikel in het Parool over de geschiedenis van de moestuin. Zo leuk!

PS (2): Raar woord, volkstuin