We liepen zo'n driekwart jaar geleden langs het terrein van de Volkstuinvereniging Hoorn en Omstreken.
Daar liep een mevrouw met een schaal frambozen. Heel veel frambozen, een overvolle schaal.
En allebei dachten we terug aan de tijd dat we er zelf een volkstuin hadden. Dat is ongeveer dertig jaar geleden. Het was geen groot succes. We hadden gewoon te weinig tijd. Drie kinderen, allebei een baan. En altijd was alles net klaar als we op vakantie gingen.
Soms kwamen er boze briefjes van het bestuur, dat er teveel onkruid stond en dat er maatregelen zouden volgen. Gelijk hadden ze hoor, dat was ook niet goed. En toen mijn man een keer sla in onze koelkast had gedumpt en er slakken in de melk zaten, waren we er helemaal klaar mee.
Maar nu dan? Tijd zat, het is nog geen tien minuten lopen van ons huis (belangrijk) en het was wel erg lekker, toen. Nooit betere worteltjes en tomaten geproefd. En die frambozen...
We keken elkaar aan: 'Zullen we?'
We schreven ons in met het idee, dat we het waarschijnlijk niet meer mee gingen maken. Ik hoorde alleen maar van mensen die ook wel een tuin zouden willen. Onze jongste zoon bijvoorbeeld. Maar ja, die woont in Amsterdam en daar schijnt het niet bepaald makkelijk te gaan.
Hoe dan ook, afgelopen zondag kwam er een telefoontje. 'Er is een tuin voor jullie. Tweehonderd vierkante meter. Er staat een huisje op. Kunnen jullie morgen komen kijken, om 13.00 uur?'
We gingen kijken en besloten dat we het zouden doen. Er kon meteen getekend worden en zo is tuin 263 nu voor ons. Met een huisje (niet mooi of leuk, maar wel handig) en daarachter een klein kasje dat zowat van narigheid uit elkaar valt. Maar er groeit een druif en gisteren heeft mijn man de eerste zes tomatenplanten er in gezet. De kas op de de foto is het niet, die is van de buren.
Er is ook een appelboompje en er zijn bessenstruiken. We hebben er zin in!
Het allerleukst is trouwens dat die jongste zoon mee gaat doen. Zijn vriendin is ook geïnteresseerd. Zij en ik willen veel bloemen. Hij neemt het gedeelte links van het pad. Nou en wij dan dus het rechterstuk. Hoewel het nog wel even afhangt van waar de aardappelen mogen komen. Daar heb je niks over te zeggen.
Jullie horen er nog van. Reken maar!
PS: De volgende dag, echt, een groot artikel in het Parool over de geschiedenis van de moestuin. Zo leuk!
PS (2): Raar woord, volkstuin