Op die rommelmarkt in Boedapest, de grootste en de leukste waar ik ooit was, kocht ik ook nog deze kandelaartjes. Lekker klein, kon ik makkelijk meenemen. Ik betaalde 50 cent en was er blij mee. Thuis nog even kerstboomkaarsjes kopen...
Ja dat had ik gedroomd.  Nergens kerstboomkaarsjes te koop.
Eigenlijk wel logisch, want ik geloof niet dat er mensen zijn die nog echte kaarsjes in hun boom doen. Wij ook niet. Al heb ik nog wel een voorraadje houdertjes bewaard. Evenals een mooie herinnering aan echt brandende lichtjes in de boom. Met een emmer water ernaast en strenge instructies om er niet te dicht bij te komen en er vooral af te blijven. Ik kan bijna ruiken hoe het was.
Maar ja, geen kaarsjes dus. Gelukkig,  laatst in Haarlem, vond ik ze toch. Dus meteen maar een voorraadje aangeschaft. En het staat hartstikke leuk!

Ooit in Rome, lang geleden, was ik net verliefd geworden op Frits. En ik wist nog niet of dat wederzijds was. Ik wist wel dat ik in zijn buurt wilde blijven wat er ook gebeurde. Dus toen hij besloot de Sint Pieter te beklimmen, beklom ik bibberend van ellende ook de Sint Pieter. Waarschijnlijk heb ik toen ook, met mijn rug tegen een muur en nog steeds bibberend, een foto gemaakt.
Want... hoogtevrees is echt geen aanstellerij. Echt niet.
En nu volgde ik mijn echtgenoot weer. Deze keer beklommen wij de Szent Istvánbasiliek. Een prachtige kerk in Budapest. Er was wel een lift, maar het laatste stukje moest toch echt per trap. Vre-se-lijk.
Ook nu liep in een ronde met mijn rug tegen de muur. Zie je dat balkon? Nou daar dus.

En weer maakte ik een bibberfoto. Helemaal scheef is-ie. Van de zenuwen. Zie je wel?

Een dag later woonden we in deze basiliek een concert bij. Het Requiem van Mozart werd uitgevoerd in de mooi verlichte kerk. Maar om eerlijk te zijn, hadden we allebei een houten kont na afloop.

Andrássy Út is een prachtige laan, een boulevard. Onder deze laan werd de eerste metro in Europa aangelegd. De laan is breed en lang en er staan prachtige huizen.
Maar dit huis, nr. 60, is een ander verhaal. Het is nu een museum, maar het was ooit het hoofdkwartier van de nazi's en later het hoofdkwartier van het communistisch regime. De KGB van Hongarije zeg maar.

Nu dus een museum: Terror Háza, House of Terror. En Terror was het in beide periodes. Je kunt het je bijna niet meer voorstellen als je nu door die prachtige stad loopt. Maar ja, twee jaar geleden liep ik in Syrië en had nooit kunnen bedenken wat daar allemaal zou gaan gebeuren.
Enfin: in het museum allerlei herinneringen aan de tijd van het fascisme en van het communisme. En het is ook een herdenkingsplek voor de slachtoffers


 Ik was onder de indruk. Veel foto's, filmpjes waarin overlevenden vertellen over wat ze is overkomen. Je ziet de cellen, de folterkamers, de galg. En je kunt de angst bijna voelen.
Toen we al thuis waren las ik ergens dat Hongarije in dit museum teveel als slachtoffer wordt gezien, terwijl ze er zelf ook wat van konden. Toch was Hongarije het eerste land dat in opstand kwam tegen het Stalinistisch regime en velen hebben dat met de dood moeten bekopen. Het standbeeld van de premier in die tijd: Imre Nagy , hebben we ook gezien. Hele klassen schoolkinderen kwamen er langs. Ze wilden op de foto bij het beeld en aaiden zijn arm. Ook Imre Nagy overleefde de opstand niet. En ook hij wordt herdacht op de buitenmuur van dit museum.

Toen we in Budapest op de tram de aankondiging van deze tentoonstelling zagen, wilde ik er eigenlijk meteen wel naar toe. Maar ja, het was de eerste dag, prachtig weer en om nou meteen een museum in te duiken...
Toen we aan het eind van de week langs het bewuste museum kwamen hield niets ons meer tegen. (Bovendien werd er reclame gemaakt voor de afdeling Hollandse meesters en die wil Frits altijd zien in welk museum waar ter wereld dan ook, dus waren we allebei geïnteresseerd).
Het werk van Schiele is wel heel bijzonder vind ik. Ik bedoel als je eenmaal wat van hem hebt gezien, herken je het altijd en overal.
Een expressionistisch schilder die maar 28 jaar is geworden. Hoe treurig is dat. Hij stierf in 1918 aan de Spaanse griep, evenals zijn vrouw die zes maanden zwanger was.
Hij had niet zo'n leuk leven voor zover ik weet. Zijn ietwat erotische schilderijen werden in die tijd natuurlijk niet overal gewaardeerd. Schiele woonde een tijd ongehuwd samen met een model en werd daardoor uit zijn woonplaats gejaagd. Zijn vader stierf toen hij vijftien was en hij kon niet goed met zijn moeder overweg. Hij werd wel gewaardeerd door vakgenoten gelukkig.
Van Schiele en van zijn collega's uit die tijd hing er veel op de tentoonstelling. Ik vond het mooi. Erg mooi zelfs en zoals ik al zei: heel bijzonder.


En die Hollandse meesters? Er was echt veel te zien. Hoe dat allemaal in Hongarije terecht is gekomen?

De eerste foto heb ik eventjes gepikt van de site van Szechenyi Furdo, een van de badhuizen van Budapest. Om aan te geven dat het niet zomaar een badhuisje is. Het is echt ontzettend groot.
Normaal gesproken ga ik nooit naar een zwembad omdat ik een tamelijk heftige chloorallergie heb. Maar hier zijn binnen thermaalbaden en ik vond in Budapest moet je dat dus wel eens doen. De stad staat oa. bekend om haar badhuizen. Je kunt kiezen uit drie. We hebben ze alle drie gezien en alle drie waren ze prachtig. Maar deze lag makkelijk op onze route, vandaar. Het lijkt allemaal een beetje vergane glorie, maar toch ook wel modern aangepast. Dit zijn bijv. de kleedhokjes, tevens kluisjes:

Je krijgt een polsbandje waarmee je de zaak kunt openen en sluiten. Veel ruimte. We kregen een uitgebreide rondleiding met aanwijzingen over hoe het zit met de verschillende baden en temperaturen, hoe lang je er in mag, waar de sauna's zich bevinden enz. En er werd me meerdere keren verzekerd dat er echt geen chloor in zit.
Eigenlijk vind ik dat dan ook weer een beetje vies. Ik ben iemand die na het sporten niet graag met andere mensen onder de douche gaat; ik vind het niet aantrekkelijk om in andermans soppie te staan. Maar goed, ik had nu eenmaal a gezegd.
En ik vond het heerlijk. Dat warme water. Vervolgens heel stoer weer even in koud water, maar dan daarna weer heerlijk warm. Je hangt of zit een beetje aan de kant, of je zwemt een klein stukje. Ik vond het echt heerlijk. Zelfs van de sauna heb ik genoten en daar kan ik normaal gesproken ook niet tegen. Alle tijd om mensen te bestuderen ook. Die 'gekwelde' gezichten in het koude bad en de totale ontspanning daarna in het warme water. Echtparen die er al keuvelend hun zondagmiddag doorbrachten, giechelende tieners, dik, dun, alles door elkaar. Een dame met een hoedje op en een meneer die de krant las in het water. Helaas heb ik daar geen foto's van kunnen maken.
Tussendoor een fruithap in een ruimte naast een zonneterras.


Na afloop, geen vlekje te bekennen, zelfs niet een heel klein pukkeltje. Ach hadden we hier maar een thermaal bad.

Ik was nog niet helemaal klaar met de Budapester rommelmarkt. Want kijk, ik kocht er ook nog deze retro brillenkoker. Ik vind hem helemaal geweldig en ja, ik kan wel een paar brillenkokers gebruiken met een leesbril (en voor de zekerheid nog een paar) en een zonneleesbril en een zonnebril en een gewone bril.
En dan kocht ik ook nog een verzamelingetje hertjes. Ze lagen me echt aan te kijken. Zodanig dat ik ze niet kon laten liggen. Ja, ik weet het, ze zijn verschrikkelijk lelijk. Maar ja, zo allemaal bij elkaar staan ze toch heel leuk op mijn aanrecht.


Trouwens als ik er genoeg van heb, verkoop ik ze zelf ook weer. Op een rommelmarkt natuurlijk. Of ik geef ze weg. Je kunt je vast opgeven hoor!
Er waren nog veel meer leuke zaken. Een heel leuk kannetje om bloemen in te zetten. Maar dat laat ik nog wel eens zien als er ook echt bloemen in staan.
Maar toch... het allerleukst is het toch om naar mensen te kijken.

Oh oh, er wordt wat afgeborduurd in Budapest. En misschien wel in heel Hongarije. Dat weet ik niet. Deze twee dames hadden het in ieder geval naar hun zin.

Natuurlijk, ze wilden hun werk graag verkopen, maar ze waren er ook trots op en lieten het nog steeds graag zien, toen ik al had gezegd dat ik het niet ging kopen. Ze zaten daar heerlijk aan de rand van de stad, een beetje in de schaduw. En maakten echt mooi werk. Zo'n kleed kostte ongeveer 10 euro, maar dan in forinth natuurlijk. Dat is bijna voor niks als je bedenkt wat een werk er in zit.

Maar ja, dan komt het oude zinnetje weer naar boven, dat iemand mij ooit meegaf op een reis. Die vrouw die altijd zei: Hoe zal het in Culemborg staan?
Genoeg om mij tegen te houden
Maar mooi was het, evenals het hoofd van de borduurster:

'Het 'mag' weer: met een knipoog terugkijken naar het communistische verleden van Hongarije'. Zo stond het in ons 100% Budapestboekje. En dus kwamen we terecht in Táskarádio Eszpressó. Een café volledig retro ingericht met foto's uit die tijd.
Het zag er superleuk uit. Die kleuren alleen al. We waren een beetje moe van een lange wandeling en dronken hier even wat.
Maar toch twijfel ik of er over deze periode geknipoogd moet worden. Een paar dagen later bezochten we het museum Terror Haza. Het hoofdkwartier van de geheime politie gedurende de communistische periode. Hier viel heel weinig te knipogen. Ik kom er nog op terug!

Echt de allerleukste rommelmarkt waar ik ooit geweest ben, was in Budapest. En ik heb heel veel ervaring hoor. Hij was in een groot park en wordt iedere week gehouden op zaterdag en zondag. Geen kramen, mensen op een kleedje met spulletjes. Heel veel mensen met een kleedje en met heel veel spulletjes.
Als ik daar zou wonen zou ik zeker iedere week gaan. Ik heb niet heel veel gekocht, want je moet het natuurlijk allemaal meesjouwen en de controle op het gewicht van onze koffers was streng. Maar dit alleen was al zo leuk.
Wacht ik doe gewoon nog een plaatje van het boekje dat ik kocht! Het was echt een boekje trouwens, geen tijdschrift. Er zaten ook geen patronen bij. Alleen tekeningen van de mode in 1976.

De mensen waren trouwens (zoals we overal in Budapest ervaarden) buitengewoon vriendelijk, vrolijk en beleefd. Niet boos of nukkig als je alleen maar wilde kijken. Super was het.
Het is maar anderhalf uur vliegen, maar echtgenoot denkt niet dat we volgende week of volgende maand of volgend jaar weer gaan.

Tja... Budapest.... Ik heb het niet vaak, maar ik weet echt niet waar ik nu eens mee zal beginnen. Eerst maar eens even vertellen dat ik het een geweldige stad vond.
Maar juist daardoor heb ik meer dan 450 foto's gemaakt. Meestal heb ik mijn laptop mee op zo'n reis en dan vind ik het prettig om 's avonds de gemaakte foto's van de dag te verwerken en te bewerken indien nodig.
Maar ik had geen laptop mee en dus zit ik nu aan te hikken tegen die foto's. Nou laat ik maar eens gewoon beginnen met een paar foto's die ik zelf leuk vind.
Deze bijv. :
Leuk hoor, een paar kletsende oude mannetjes bij de metro. Maar je ziet de vioolkist op de achtergrond en dat geeft aan dat er overal muziek gemaakt wordt. Op straat en in restaurants. Veel viool, veel cimbaal. Erg leuk. En een bepaalde mate van originaliteit ook. Want kijk zou je deze schoenen verwachten bij zo'n meneertje? Maar hij had ze echt aan en was erg trots toen ik er een foto van maakte.


En dat brengt me op de vriendelijkheid en de beleefdheid van de mensen in Budapest. Opvallend vriendelijk en beleefd. Heel prettig. En gastvrij is men ook. Want zeg nou zelf, waar ter wereld liggen kussentjes klaar op de trappen van een museum? Ik heb het nog nergens gezien. Mensen gaan altijd op trappen zitten en soms worden ze weggestuurd en soms wordt het toegestaan. Maar kussentjes? Leuk!

Nou ik ben begonnen. Pfff. Wordt vervolgd (alleen weet ik nog niet wanneer!)

Ik ging naar de boekhandel om het boekje 100% Boedapest te kopen. Superhandige boekjes zijn dat, die 100% boekjes. Dat wil zeggen als je naar een vreemde stad gaat. Er staan altijd een stuk of zes uitgebreide wandelingen in en als je die volgt, zie je de belangrijkste bezienswaardigheden. We hebben ze van meerdere steden en altijd met plezier gebruikt.
Je snapt dat wij binnenkort een weekje naar Boedapest gaan. Onze jongste zoon is nogal een festivalganger en een paar jaar geleden was hij naar een festival in Boedapest. Hij weet natuurlijk dat wij graag een stedentrip maken en vond deze stad echt iets voor ons. Vandaar.
Maar goed, ik ging dat boekje dus kopen en toen ik af wilde rekenen vroeg de verkoopster of wij naar Boedapest gingen. En toen vertelde ze over een boek dat ze jaaaaren geleden had gelezen, waar ze zeer van onder de indruk was, een roman, waarin de stad ook beschreven wordt. En hoe heette die schrijver nou toch ook al weer. Ze nam rustig de tijd (terwijl de rij achter mij groeide), maar kwam niet op de naam van de schrijver. Wel op de titel van het boek. Dat was voldoende, de schrijver werd thuis snel gevonden en het boek bleek nog steeds aanwezig in de bieb.
Ik moet het nog gaan lezen hoor, maar ik vond het zo leuk dat deze dame meedacht. Het was bij Stumpel, meestal niet mijn favoriete boekhandel, want te groot en te onpersoonlijk en te druk.  Zo zie je maar weer!