Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label Film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Film. Alle posts tonen

dinsdag 31 maart 2026

Het geluid van...

 

Amélie loves the sound of Cracking Créme Brulée. 
Het zien van deze tekst op een muur ergens, ik weet niet meer waar, veroorzaakte meteen twee reacties.
In de eerste plaats een herinnering aan de film Amélie. Of eigenlijk Le Fabuleux destin d'Amelie Poulain. 
Een al oude film, uit 2001,  waar ik zulke goed herinneringen aan heb dat ik helemaal niet besefte dat het al zo lang geleden is. 
Eigenlijk wil ik hem nog wel eens een keer zien. Haar bedoel ik, Amélie. 
De tweede reactie is dat ik meteen zin krijg in creme brulée. 

En daarna nog een derde reactie,m op het geluid van creme brulee. Dat is toch wel een beetje merkwaardig en ik herinner het me ook niet uit de film, maar toch kan ik dat geluid, dat zacht krakende geluid bijna horen. En inderdaad,  het is een fijn geluid. 
En ik dacht meteen na over andere kleine, bijzondere geluiden. Het geluid van een scheurend papiertje bijvoorbeeld of het geluid van het  afstrijken van een lucifer of.....

Ik wed dat sommigen van jullie er nu ook aan denken. 
Gepost door op 24 opmerkingen:
Labels: ,

zaterdag 28 maart 2026

Champagne

 

Afgaand op de trailer wilde ik deze film zien. En ik vond het echt een mooie film. 
Was er vroeger veel kritiek op Nederlands en vooral Nederlands gesproken films, ik denk dat we dat zo langzamerhand achterwege kunnen laten. Hier was echt niks klungeligs aan, niks. 
Met een heel groot compliment voor Leo Alkemade die me,  in deze rol, alle (irritante) reclames waar hij in voorkomt heeft doen vergeten. 
Mijn leraar Nederlands op de middelbare heb ik al eerder geciteerd. Hij zei: Humor is een lach waardoor een traan schemert'. En dat is precies van toepassing op deze film. 

Het verhaal: 
Maarten krijgt vrij plotseling en abrupt van zijn vader Hans te horen dat die ongeneeslijk ziek is. Dat zet hem aan het denken over de verhouding tussen zijn vader en hem. Hij besluit zijn werk zijn werk te laten om,  nu het nog kan,  met zijn vader een reisje te maken naar het Champagnegebied in Frankrijk. Hans heeft een lieve vrouw en Maarten een lieve moeder en ook een lieve vrouw die het ondanks zorgen en drukte ook een goed idee vinden. 
En dus gebeurt het, vader en zoon vertrekken en hoewel ze graag willen,  is het onderweg nog niet zo dat ze goede gesprekken voeren of het heel leuk hebben. 
Wij als publiek wel. We zien grappige situaties. Maar als ze eenmaal in het gebied zijn klaart niet alleen de lucht op, maar alles. Ze komen elkaar nader en dat is buitengewoon ontroerend. 

Meer kan ik er niet van zeggen, dat begrijp je. 
Leo Alkemade die Maarten speelde had zelf met zijn vader zo'n reis willen maken las ik. Maar zijn vader overleed en het kon niet meer. Toen heeft hij de reis alleen gemaakt en het verhaal op geschreven. Heel knap. 
Huub Stapel speelde de vader en deed dat zoals te verwachten voortreffelijk. 
Hij is sinds kort babyboomer des vaderlands hoorde ik. Daar moest ik wel om lachen. Hij doet veel en in mijn ogen heel goed en op een prettige manier.

Gepost door op 17 opmerkingen:
Labels:

vrijdag 6 maart 2026

Gioia Mia

 

De film Wuthering Heights wilde ik graag zien. 
Doordat ik heel goede herinneringen heb aan het boek van Emily Brontë en aan de film Wuthering Heights. 
Het boek las ik 'voor de lijst', op de middelbare school en ik vond het prachtig. Een jaar of twee later was ik met drie vriendinnen op vakantie in London en daar zagen wij de film Wuthering Heights. Voor zover ik me herinner, vonden we de film heel mooi. 
Ik was jarig in die vakantie en kreeg het boek cadeau van die vriendinnen. Ik heb het nog. Na zoveel tijd wilde ik de film graag weer eens zien. 
En toen... ik deed iets wat ik nooit eerder deed, ik liep er uit. 
Na een kwartier ongeveer ben ik weggelopen, mijn man ook. 
Weglopen uit de Cinema, dat is eigenlijk not done, maar ik vond het echt niet om aan te zien en het bracht niks terug van mijn eerdere ervaring. Dus hier geen verslag van die film, daarvoor heb ik te weinig gezien. 
Mijn filmlust was even echt verdwenen. Tot...

...met een vriendin van nu ging ik naar déze film, Gioia Mia. Vooraf dronken we een kopje koffie in de Cinema en de serveerster vertelde ons dat zij het 'zo'n lieve film' vond. 
Daar was ik aan toe.
En ze had gelijk,  het klopte: wat een lieve film. 

Het verhaal: 

Nico, een modern kind, uit Noord-Italie moet zijn zomervakantie doorbrengen bij zijn oudtante Gela op Sicilië, in het Zuiden dus. 
Dat is nodig. Nico's ouders werken en zijn  babysitter gaat trouwen en kan dus niet langer voor hem zorgen
Dat is heel moeilijk voor Nico. Hij moet het ineens doen zonder oppas, zonder wifi, zonder apparaten en zonder telefoon. Dus niet gamen, niet bellen met zijn vrienden enzo. 
Bovendien wil zijn tante hem in háár routines. Bidden, haar eten, middagdutjes. 
Alles botst. 
Dan zijn er kinderen van zijn leeftijd buiten aan het spelen, maar zij doen gemeen tegen Nico. 
Gelukkig verandert dat en Nico wordt vrienden met een van die kinderen: Rosa. Een prille verliefdheid wordt het. 
En samen met Rosa ontdekt Nico persoonlijke dingen over zijn tante en zij,  tante Gela, deelt dingen die haar leven bepaalden met Nico. 

Meer zeg ik er niet van. Een lieve, mooie film inderdaad! En geweldig gespeeld door die kinderen!

Gepost door op 18 opmerkingen:
Labels:

woensdag 14 januari 2026

Song Sung Blue en Hamnet

 Het nieuwe jaar is best goed begonnen op filmgebied. Ik zag er twee vorige week en allebei in Cinema Oostereiland. 

De eerste was Song Sung Blue. 
Ik zag bij een andere film de trailer en dacht aan een vrolijke, gezellige film. Die wilde ik zien. 
De film gaat over twee mensen, Mike en Claire. 
Mike is een ex-alcoholist, een Vietnamveteraan die probeert te zingen en op te treden. Claire is een gescheiden moeder van twee kinderen en zij probeert ook met zingen bij te verdienen. 
De twee ontmoeten elkaar, klikken op muzikaal gebied en gaan samen optreden met de liedjes van Neil Diamond. Ze worden het duo Thunder & Lightning. Ze hebben succes en ook op het persoonlijke vlak worden ze vrienden,  daarna verliefd en tenslotte trouwen ze.  
Ze zijn heel succesvol en alles gaat goed.
Dat wil zeggen: tot het niet meer goed gaat en dan is er van de vrolijke gezelligheid geen sprake meer. 
Ik vond het een mooie film, zonder meer. En dat terwijl ik absoluut niet van Neil Diamond hou. 
De film is gebaseerd op een waar verhaal en de beide hoofdrolspelers Kate Hudson en Hugh Jackman spelen en zingen geweldig. 
Totaal niet wat ik had verwacht, maar toch echt een goeie film vond ik. 
En dan de tweede film:


Dat was Hamnet. 
En als Jessie Buckley (die ik nog kende van Wicked Little Letters) met deze hoofdrol geen Oscar gaat verdienen, dan weet ik het niet meer hoor. En anders haar zoontje in de film wel. Een twaalfjarige jongen, Jacobi Jupe,  speelde de rol van Hamnet echt heel knap.
Ook voor deze film ging ik   in afwachting van een andere film,  af op de trailer en ook een beetje op een paar mensen van onze cinema die enthousiast waren. 
Ik had me er van tevoren niet echt in verdiept.  Als ik dat wel gedaan had was de verrassing er denk ik af geweest. Ik ga er dus  bijna niets van vertellen. Alleen wat er op de filmposter staat: Hamnet vertelt het krachtige liefdesverhaal dat de inspiratie vormde voor Shakespeare's tijdloze meesterwerk, Hamlet. 
Ik toon de trailer, dan heb je toch een idee. En ik vond het een mooie film. Echt!

Gepost door op 16 opmerkingen:
Labels:

vrijdag 9 januari 2026

Titanic

De tentoonstelling waarvoor we naar het Kunstmuseum in Den Haag gingen,  ging over mode en over de Titanic. Mode ten tijde van de eerste (en laatste) vaart van de Titanic in 1912. 



Titanic, het  'onzinkbare' schip dat dat op een ijsberg botste en in een paar uur tijd verdween onder de zeespiegel. 
Er waren meer dan 2000 passagiers en bemanningsleden aan boord en daarvan stierven er 1500. 
'Wealth and position have no precedence in the rules of the sea', kopte de Times een paar dagen na de ramp.

Tja, wealth and position waren ruimschoots voorhanden aan boord van het schip. 
En dat kun je aan veel verschillende beelden op de tentoonstelling zien. 
Maar de andere kant wordt ook getoond: 


Er was ook een derde klasse en een middenklasse. Arme emigranten en natuurlijk een bemanning, ook van hoog tot laag. 



Van die verschillende klassen wordt dus ook verschillende mode getoond. En veel verschillende voorwerpen uit die tijd. Erg interessant allemaal.


Het spiksplinternieuwe servies. De muziekinstrumenten van het orkest, dat volgens de verhalen door bleef spelen terwijl het schip zonk. 'Nearer my God to thee' hoorde je zachtjes op de achtergrond. 

Ja het verhaal werd hier nog maar eens verteld en echt mooi getoond in beeld, geluid, mooie opstellingen. 
Kortom een fraaie tentoonstelling en je kunt nog tot 25 januari gaan kijken.

De volgende dag wilde ik heel graag de film Titanic nog eens zien. Die met Leonardo DiCaprio en Kate Winslet. 
Ik zag de film denk ik meteen nadat die werd uitgebracht en dat was in 1997. Ik zag hem twee keer toen. Met mijn moeder en met mijn dochter. De dochter in kwestie meldt dat ze de film dertien keer heeft gezien. Ze was helemaal weg van Leonardo. 
Mijn man daarentegen,  had de film nog nooit gezien. Maar hij vond hem op Disney. 
Prachtige film vonden we allebei.  Ik nog steeds dus, na al die jaren. Nog absoluut de moeite van het kijken waard. 

En tenslotte: Aan boord van de Titanic waren drie Nederlanders: een stoker, een kok en de toekomstige baas van de Holland-Amerikalijn. De laatste, George Reuchlin, was op uitnodiging mee.
Ze overleefden geen van drieën. 
Over George Reuchlin en over zijn reis is vrij recent een boek verschenen en dat boek ga ik zeer binnenkort lezen. Het was aanwezig in de bieb. Ik ben benieuwd. 
Gepost door op 17 opmerkingen:
Labels: ,

zaterdag 13 december 2025

Nuremberg

Als er mensen voor me zitten in de bioscoop, vraag ik me altijd af hoe het mogelijk is dat ze zo doodstil zitten gedurende een hele film. Bijna bewegingloos. 
Zelf heb ik daar moeite mee, ik ben geen stilzitter. Maar tijdens déze film, denk ik dat ik misschien twee keer een beetje van houding ben veranderd. 
Doodstil was het in de zaal, nauwelijks beweging. Ook niet bij mij. Twee keer hoorde ik dat iemand wegliep. Dat kan tijdens deze lange film voor een  dringend toiletbezoek zijn geweest, maar waarschijnlijker is dat het te heftig was. 
De beelden waren gruwelijk. 

Welke film? Nuremberg. Ja Nuremberg. Waar ooit, in 1946 een tribunaal was, waar kopstukken van de Nazi's een proces kregen. Ik las ergens dat Churchill van mening was dat een proces niet nodig was en dat ze 'gewoon' de doodstraf moesten krijgen, maar ja dat tribunaal was denk ik toch een betere oplossing. 

Zeer korte inhoud: 
Een Amerikaanse psychiater uit het leger moet voorafgaand aan het proces en ook tijdens het proces,  bekijken of de aangeklaagde Nazi's,  waaronder Hitlers rechterhand Hermann Göring,  mentaal geschikt waren om voor het tribunaal te verschijnen. Hun zelfmoord moet worden voorkomen. 
Göring en de andere misdadigers verklaren allemaal dat ze niet schuldig zijn en Göring is tegenover de psychiater zeer manipulatief. Hun relatie is nogal complex. Göring is niet zonder charme en ze dagen elkaar uit.  'De banaliteit van het kwaad', wordt hier weer eens getoond.  

Een film met echte beelden uit de kampen, beelden die tijdens het echte proces ook werden getoond. Ook met enkele beelden van het proces toen. 
En verder gespeeld. Met Russell Crowe in de hoofdrol als Göring en Rami Malek als de psychiater Douglas Kelley. 

Hoewel ik altijd geïnteresseerd ben geweest in de Tweede Wereldoorlog wist ik gek genoeg toch niet heel veel  over dat proces van Neurenberg. Daarom wilde ik de film zien en daarom ben ik inmiddels (lezend) aan het inhalen.




Gepost door op 19 opmerkingen:
Labels:

vrijdag 21 november 2025

The Penguin Lessons

 

We waren met vrienden naar de film, deze film: The Penguin Lessons. En we genoten er alle vier van. Het verhaal (gebaseerd op ware gebeurtenissen): 

De hoofdpersoon is leraar Engels op een dure school in Argentinië. Jongens in schooluniformen, een echte ouderwetse headmaster en een huishoudster. 
De leraar, Tom Michell, heeft het moeilijk op die school. 
En Argentinie heeft het ook moeilijk. Het is namelijk 1976. 
Dan is er een dag dat de school tijdelijk moet sluiten en Tom besluit samen met een collega een weekje vakantie te vieren in Uruguay . 
En daar, op een strand, is olie aangespoeld. Er zijn daardoor dode en stervende pinguins en Tom, daartoe aangezet door zijn date van die avond, redt er een. Die pinguin wijkt niet meer van zijn zijde en moet mee naar Argentinie. Kan niet anders. 
Er gebeurt van alles met Tom en de pinguin en zoals ik zei, het is 1976, het jaar van de militaire coup en de dictatuur. Dat is het ernstige stuk van het verhaal. 

Het geheel is gebaseerd op ware gebeurtenissen, die leraar schreef er een boek over. 
'Gebaseerd op',  betekent natuurlijk niet dat alles echt is gebeurd, maar het verhaal van de pinguin en de school wel. 
Er is een mooi slot, een tikkeltje onwaarschijnlijk, maar ontroerend was het beslist. 
Een prachtige film en een absolute aanrader. 

Gepost door op 21 opmerkingen:
Labels:

zaterdag 25 oktober 2025

Havermoutpap

 


Spurtle? The Golden Spurtle? Ik had werkelijk geen flauw idee wat dat was. Maar nu weet ik het hoor, ik zag een film met deze naam.
Een spurtle is een houten stok waarmee je in de pap kunt roeren. In dit geval in de havermoutpap. In de porridge.
In een klein dorpje in Schotland, is havermoutpap ontzettend belangrijk. Want daar wordt ieder jaar het Wereldkampioenschap Havermoutpap Maken gehouden. 
Zo ongeveer alle inwoners van het dorp zijn bij het kampioenschap betrokken en je leert ze allemaal kennen. 
En dan heb ik het nog niet over de deelnemers aan de wedstrijd, die komen overal vandaan. Uit het dorp natuurlijk, maar ook uit Australië en Nederland. Ook die déélnemers leer je kennen.
Én Charlie Miller, de man die er ooit, jaren geleden mee begon. Dat zat zo:


Charlie was jaren eerder in een museum in Kopenhagen en zag daar dit schilderij: The Rat Race. Van Robert Storm Petersen. 
Allemaal mannen die naar hun werk gaan. Op eentje na, die kiest ervoor de andere kant op te gaan en niet meer mee te doen. 
Charlie Miller kocht het schilderij en hing het thuis aan de muur. Ook hij besloot om, net als die ene man, een andere kant op te gaan en dat werd toen dat havermoutkampioenschap. Sindsdien wordt het ieder jaar gehouden. Toen deze documentaire werd gemaakt was het voor Charlie als organisator de laatste keer. 
Het is dus een docu die ik zag in in onze Cinema en geen speelfilm.

Het verhaal is lief, vriendelijk, gezellig en knus, met lieve, vriendelijke mensen. 
Wij waren er met twee vrienden en  hebben er alle vier van genoten. 

Thuis gekomen ontdekte ik dat ook in Nederland een kampioenschap wordt gehouden, met voorrondes.  De winnaar van die voorrondes mag dan in Schotland meedoen voor het echie. Alles daarover lees je hier, klik. Daar kun je ook de trailer van de film zien. 

Gepost door op 23 opmerkingen:
Labels:

donderdag 23 oktober 2025

Voor de Meisjes

Ik ging naar de film 'De Meisjes' en die had net een paar Gouden Kalveren gewonnen. Opeens dacht ik: En waarom heet het zo? Gouden Kalf? 
Dus gezocht en gevonden. Bron: Historiek. 
Wim Verstappen bedacht de naam: 

Je had leeuwen in Venetië, je had beren in Berlijn en je had eekhoorns in godweetwaar. Dus wat was logischer dan een kalf in Utrecht? Oké, een koe is logischer, maar dan krijg je van die grappen over ouwe koeien die uit de sloot worden gehaald. Bovendien zijn koeien uitgesproken dom en kunnen kalveren nog illusies hebben. Een kalf is onschuldig en, belangrijker, kan van goud zijn.

Fantastisch toch? Maar nu over de film met al die Kalveren. 


Je ziet op deze foto's de belangrijkste spelers. 

Twee echtparen die samen een huis kochten, in de bergen,  jaren geleden toen hun dochters Elise en Madelon nog kleuters waren. In een opwelling, want tot op dat moment kenden ze elkaar niet. De dochters zijn nu zo'n vijftien en niet echt heel dol op elkaar en ook niet op steeds maar weer die vakanties in de bergen. En dan krijgen Elise en Madelon een ernstig ongeluk als ze meerijden met een jongen. De jongen mankeert niks maar Elise raakt in coma en met Madelon lijkt het aanvankelijk mee te vallen, maar ook haar situatie blijkt zeer ernstig. 
Hoe gaan de ouders nu met elkaar om, daar in dat ziekenhuis. Wat doen de spanningen onderling, wat moeten ze kiezen, hoe moet het verder, hoe loyaal zijn ze en hoe hypocriet. Wat betekent de vriendschap en hoe ontwikkelen de verhoudingen zich. 

Een heel, heel naar verhaal eigenlijk, maar ontzettend goed gespeeld. Door Noortje Herlaar, Thekla Reuten, Fedja van Huet en Valentijn Dhaenens.  Het voelde ook een beetje als een thriller. Dus ik zat op het puntje van mijn stoel, vrij snel na het begin.

Ik begrijp de drie Gouden Kalveren voor de film heel goed! 

Gepost door op 16 opmerkingen:
Labels:

woensdag 3 september 2025

Twee films

 

Deze film (2005),is opnieuw uitgebracht. En omdat ik er mooie herinneringen aan had ging ik gewoon nog een keer kijken.
Het is heel gek, maar mijn mooie herinneringen bleken alleen de herinneringen te zijn aan de muziek. 
Die is prachtig, de hele film door, met als hoogtepunt Gabriella's song. 
Van de film herinnerde ik me eigenlijk niets. Niet eens de gezichten, ook niet de toch wel dramatische gebeurtenissen. 
Alleen Gabriella die haar lied zingt en dat heel erg mooi doet en dat het dan stil blijft tot een iemand gaat klappen. 
En heel gek, ik zag wel het vervolg op deze film en daar weet ik de plot nog wel van.  Nou ja... aanrader? Nee eigenlijk niet zo zeer. Maar ook niet slecht of zo. Wel heel traag! 


De tweede film: 
Het  is een remake van een eerdere film uit 1989. Die film heb ik niet gezien om de simpele reden dat ik in die jaren geen enkele film zag. Daar had ik het echt te druk voor toen. 

De titel herinnerde ik me wel van die eerste film, dat was The War of the Roses.  Deze remake had voor hetzelfde geld ook zo kunnen heten, want het gaat over een soort oorlog binnen het huwelijk van de hoofdpersonen Ivy en Theo Rose. 

Aanvankelijk hebben die twee een goed en gelukkig huwelijk. 
Tevreden met hun twee kinderen en Theo heeft een succescvolle carriere. 
Maar dan gaat er iets mis in die carriere, hij wordt ontslagen en vanaf dat moment neemt Ivy de touwtjes in handen. Zij wordt,  als kok,  succesvol, beroemd en rijk. 
Jaloezie speelt een rol, onenigheid over de opvoeding, concurrentie, nog meer zaken die al langer speelden. 
Ze groeien uit elkaar en praten daar niet over. Tot het niet langer meer gaat...

Eigenlijk best een naar verhaal, maar er viel ook heel wat te lachen. Door de manier waarop de gesprekken verlopen. Scherp, sarcastisch, humoristisch. 
Misschien zou je dit een komedie kunnen noemen, maar dan wel een zwarte. 

En afgezien van het verhaal: 
Olivia Colman is weer eens zo een actrice waar ik eigenlijk alles van gezien wil hebben. En die Benedict Cumberbatch zo langzamerhand ook. Van die acteurs die hun wenkbrauwen alleen maar hoeven op te trekken en je  gelooft het.   
Beiden stelden niet teleur. Integendeel. 



Gepost door op 18 opmerkingen:
Labels:

donderdag 28 augustus 2025

La Venue de l'Avenir





De poster van deze film trok me aan en de titel ook: De komst van de toekomst. 
Best intrigerend. Veel vertel ik  er uiteraard niet van.  Maar wel een klein beetje natuurlijk. 

Het begint met een bijeenkomst bij een notaris. Daar zitten een heleboel afstammelingen van Adèle Meunier. Ze zitten daar om te bespreken wat er moet gebeuren met het huis in Normandie dat ze met z'n allen erven van Adèle. 
Het huis staat op de nominatie om plaats te maken voor een parkeerterrein en mag alleen geopend worden in het bijzijn van de erven. Vier van hen worden aangewezen om het huis én de inventaris te gaan bekijken. 
Ze vinden brieven en foto's en schilderijen. En zo komen ze terecht bij Adèle en vouwt haar leven zich voor  de vier én voor de kijker open. 
Er is een voortdurende wisseling van tijd.
- Adèles tijd (zo'n beetje eind 19e eeuw), met haar problemen en liefdes. Ook de tijd waarin fotografie en in de kunst het impressionisme op komen zetten.  
- En de huidige tijd, die van ons en de vier erfgenamen. Die erfgenamen kenden elkaar niet en staan heel verschillend in het leven. 

De overgangen tussen de tijden zijn soepel en volkomen duidelijk. Ik vond het een heerlijke film. voor wie geen zin heeft in iets ingewikkelds. Een lekker verhaal met een mooie plot!
Gepost door op 13 opmerkingen:
Labels:

vrijdag 25 juli 2025

The Life of Chuck en l'Attachement

 


En weer zag ik een zeer bijzondere film: the Life of Chuck . Bijzonder verhaal en bijzonder boeiend. 
Gebaseerd op een boek van Stephen King. Ik heb jaren geleden een periode gehad dat ik veel van King wilde lezen en dat ook deed, maar veel herinneringen aan die boeken heb ik niet. Ook wel een paar films gezien, The Green Mile en the Shawshank Redemption. En nu dus deze film.

Het verhaal: 
Je ziet in het begin overal geheimzinnige aanplakborden met de tekst: Charles Krantz, 39 geweldige jaren! Dankjewel Chuck. 
En verder wordt duidelijk dat het einde van de wereld nabij is. 
Dan ga je terug naar het leven van de jonge Chuck. Het huis waarin hij opgroeit. Een huis met een geheimzinnige koepelzolder waar Chuck niet mag komen. 

En terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik er niet meer van moet vertellen. Gewoon stoppen. 
Dit is een film die je over je moet laten komen en alles wat je er van tevóren over weet is te veel. 
Ik zie best veel films, kennelijk zoekt onze cinema goed uit wat interessant is en mooi en leuk en noem maar op. 
Kennelijk doe ik vervolgens hetzelfde. Met als gevolg dat ik vaak erg te spreken ben over de films die ik zie.
Déze film vond ik superspeciaal. Indrukwekkend, ontroerend, mooi en ontzettend goed bedacht. Origineel!!!!! Een film over het leven zelf. 
En ik vond de hoofdrolspelers, degenen die Chuck vertolken (dat zijn er drie) heel erg goed. 
Er zit een dansscene in die geloof ik wel vijf minuten duurt en die is echt fantastisch.



Dit stukkie schreef ik al een tijdje geleden en hier bij ons draait de film niet meer. 
Maar nog wel op andere plaatsen en zo niet, dan weet je het al vast voor als-ie op tv komt. 


Ik zag nog een film en die is er nog wél. Een Franse film; het is sowieso leuk om weer eens even Frans te horen. De hoofdrolspelers kende ik helemaal niet. Maar vanaf nu wel. Gelukkig! 

Het verhaal: 
Sandra is een alleenstaande, oudere vrouw, ik schat in de vijftig, die in een feministische boekwinkel werkt. 
Tegenover haar woont een jong gezin met een kind en op een avond bellen de ouders aan bij Sandra met de vraag of zij op de kleine Elliott kan passen. De ouders kunnen dan naar het ziekenhuis om te bevallen. Een gezond meisje, Lucille, wordt geboren, maar de moeder overlijdt. Gevolg:  Sandra raakt meer en meer betrokken bij de twee kinderen en de nu alleenstaande vader van die twee. Tot de tweede verjaardag van het meisje gebeurt er van alles voor wat betreft de relaties. Relaties die helend kunnen werken. 

Mooie film, zoals zo veel films wat mij betreft iets te lang, maar wel de moeite waard! 

Gepost door op 10 opmerkingen:
Labels:

zaterdag 28 juni 2025

Drie dagen vis

 Ik heb nog niet genoeg tijd gehad om mijn foto's uit te zoeken en te verwerken en dus zal Lyon even moeten wachten. Deze film zag ik al een tijdje geleden in onze onvolprezen Cinema:


Weer ging ik af op de trailer van een film. Hoe dat werkt: je gaat naar de film en vooraf worden er twee trailers vertoond. 
Als de trailer klaar is,  kijken wij elkaar even aan in het donker en knikken dan ja of nee. We knikten allebei ja. Ik omdat ik dacht dat ik Zeeuws hoorde spreken. En omdat mijn maatje Marieke ook al gezegd had dat ze hem goed vond. Dus we gingen!

Er zat geen woord Zeeuws in trouwens, hoe ik daar nou bij kwam? 
Er gebeurde wel iets heel raars, namelijk dat ik er zo ongeveer halverwege de film pas achter kwam dat die in zwart-wit was. Heel gek, maar misschien wel een teken dat ik er helemaal in zat. 

Het verhaal: 
Gerrie (68) woont met zijn tweede vrouw in Portugal. Af en toe komt hij terug in Nederland voor doktersbezoek. Dan verblijft hij bij zijn schoondochter uit KaapVerdië en wil eigenlijk connectie maken met zijn zoon. Dat is Dick (45). Het zou wel eens Gerries laatste bezoek kunnen zijn aan Nederland. 
Ze lopen door Rotterdam, bezoeken plekken uit Dicks jeugd. Ze bezoeken ook het graf van Dicks moeder, dat geruimd blijkt te zijn.  Ze zeggen niet veel, ze práten niet. Onvermogen. Niet in staat te communiceren. 

Ik dacht eerst even dat ik het niks vond. Maar dat veranderde. Ik vond het een mooie film, ontroerend. (en af en toe ook erg grappig).  
Het is dus al een tijd geleden dat ik hem zag, maar het zit nog allemaal in mijn hoofd. 

Hoofdrollen voor Guido Pollemans en Ton Kas. En hoe langer ik er over nadenk: een aanrader. 
(Ik weet niet eens of de film nog draait, maar zo niet, alle films eindigen op tv) 
Gepost door op 8 opmerkingen:
Labels:

woensdag 18 juni 2025

The Teacher who promised the Sea

 


Deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen ten tijde van de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939).
Ik zag hem met mijn man en  allebei hadden we tijdens en na afloop van de film deze gedachte: in wat voor boze droom zijn we terecht gekomen met ons allen? Het is bijna honderd jaar later en  het zou zo maar weer zo kunnen gebeuren. Sterker nog er zijn gebieden waar het gebeurt!!!

Het verhaal: 
Ariadna gaat voor haar grootvader op zoek naar haar overgrootvader. Zij krijgt het bericht dat resten van die overgrootvader mogelijk zijn gevonden in een massagraf. Ariadna gaat op zoek. Die zoektocht maakt dat ze uitkomt bij Antonio Benaiges. 

Antonio is een schoolmeester in een klein Spaans dorp. Een heel goede meester.  Ondanks tegenwerking in dat katholieke dorp,  werkt hij op een manier zoals heel wat meesters en juffen vandaag nog steeds zouden willen werken. Een kleine groep, experimenterend met een drukpers (Freinet) waarbij de kinderen hun eigen verhalen schrijven, maken, afdrukken en daardoor leren en leren. Antonio maakt ze nieuwsgierig. 
Op een gegeven moment  komt er kritisch inspectiebezoek en blijkt dat de kinderen echt heel veel hebben geleerd. Dat Antonio's werk goed is. 
Het blijkt ook dat de kinderen uit dit dorp nog nooit de zee hebben gezien en dan doet hun meester zijn uiterste best om een schoolreis naar de zee te organiseren. 
Voordat ze er aan toe kunnen komen wordt Antonio opgepakt en naar alle waarschijnlijkheid vermoord. 
Ariadna's grootvader was een van de leerlingen van Antonio Benaiges.

Het lichaam van Antonio Benaiges is nooit gevonden. Tot nu toe zijn er 12000 lichamen opgegraven van mensen die net als Antonio gedurende de burgeroorlog 'verdwenen'. 

Wij waren allebei echt geraakt door en onder de indruk van de film. 
We zijn eerst maar eens even koffie gaan drinken. Zo'n film dus. 
Hier is de trailer:


Gepost door op 15 opmerkingen:
Labels:

vrijdag 9 mei 2025

Het Zoutpad en Teun en Fien

 

Tja wat zal ik hier nou eens van zeggen? 
Ik schreef indertijd heel positief over het boek Het Zoutpad, van Raynor Winn, hier. Ik vond het een indrukwekkend boek. 
Dus toen ik zag dat er een film gemaakt is naar het boek, wilde ik die graag zien. 
Eigenlijk zonder er over na te denken of dat wel verstandig zou zijn. 
Het dilemma boek of film of allebei en zo ja in welke volgorde. Deze keer dacht ik er niet over na.

Had ik beter wel kunnen doen, dat nadenken, want ik vond de film zonde van mijn tijd. Niet dat het een slechte film was, helemaal niet. 
Beetje traag misschien, maar de hoofdrolspelers waren ook heel goed gecast en er zaten mooie beelden in van het gebied waar de twee wandelden. Maar verder voegde het voor mij niets toe. Dat zeg ik, ik had het niet moeten doen. 

In dezelfde week zag ik nóg een film. Van totaal andere orde. 
Onze jongste kleinzoon (5) logeerde  bij ons. En met hem gingen we naar de film. 
We moesten hem helaas melden dat er geen popcorn zou zijn, dat is er nou eenmaal niet in ons filmhuis. 
Maar hij wilde toch wel erg graag en wij ook. Het was vakantie en dus was er 's morgens een kinderfilm.
Arthur heeft met plezier gekeken naar de film hoor. Achteraf bekeken, was hij er misschien al iets te oud voor. Hoewel dat  meestal niet zo heel veel uitmaakt.

Wat ik ervan vond, dat is een ander verhaal. 
Mijn hemel zijn alle films voor jonge kinderen zo? Zo braaf, zo ontzettend braaf?
Het ging maar door met liedjes en stemmetjes die voortdurend verkondigden hoe fijn het is om vriendjes te zijn en samen te werken. Voortdurend. 

In de reacties schrijft Judy: 'We missen Annie M. G. Die was niet zo braaf' .

En precies, dat is het!! En bovendien zat er totaal geen humor in. 

Slaapverwekkend!
Ik dacht: we hadden beter een lekker boek kunnen 'lezen'. Mijn lesje geleerd!


Gepost door op 20 opmerkingen:
Labels:

zaterdag 3 mei 2025

Praten met de Nachtwacht

 Vroeger liet ik heel vaak een trailer zien als ik naar een film was geweest die ik goed vond. In dit geval doe ik het weer. Ik begin er zelfs mee omdat de trailer van deze film zorgde dat ik er echt heel graag naar toe wilde.

 

Dat had ik toen ik er iets over had gelezen niet meteen in de gaten, maar die trailer toont meteen hoe origineel, grappig en ja toch ook leerzaam,  de film is. 

Trailer en film beginnen allebei met een shot van de Nachtwacht van Rembrandt van Rijn. Vervolgens is het net alsof de belangrijkste personen uit het schilderij stappen en om beurten plaatsnemen tegenover Coen Verbraak. Precies zoals die vaker aan tafel zit, met een kan water en een glas , om een goed gesprek te voeren. 
Dus dat doet hij nu ook. Verbraak vond het zelf eerst wel een beetje gek, las ik, dat spreken met mensen die er dus niet meer zijn. Maar dat is het  echt helemaal niet. 

Het is wonderbaarlijk hoe ontzettend goed die hoofdpersonen zijn gecast, ze lijken allemaal heel echt op hun verschijning in het schilderij en daarbij vind ik het fantastische acteurs. Allemaal. Ik was ook heel blij toen ik er achter kwam dat ze gewoon normaal Nederlands spreken en dus niet de taal van toen bezigen. 


Rembrandt wordt helemaal geweldig neergezet door Ramsey Nasr. (waar ik altijd al dol op ben). En komt dan over als grappig, pedant en irritant. Maar vooral wijs!!!

Saskia is er ook trouwens. Zij blijkt het meisje op het schilderij te zijn. Gespeeld door Anna Raadsveld. 
Rembrandt staat zelf ook op het doek, tenminste dat heb ik altijd gehoord en geloofd, maar in het gesprek is dat nog niet zo zeker. 

Allemaal zijn ze verbaasd over het feit dat de Nachtwacht al minstens vijftigmiljoen keer is bekeken. Rembandt is ook verbaasd over het feit dat er delen van het doek zijn afgesneden. Leerzaam is de film ook. Bijvoorbeeld dat de afgebeelde mensen meer moesten betalen als ze helemaal geschilderd wilde worden. En wie in het blauw wilde moest extra betalen want blauwe verf was duur. 

Geloof me, een aanrader. Theu Boermans produceerde de film. 
Gepost door op 15 opmerkingen:
Labels: ,

woensdag 26 maart 2025

En Fanfare

 

Ik ga graag naar de film en ik hou van verschillende genres. 
Het hoeft niet altijd bloedserieus te zijn en ernstig en ook niet altijd leve de lol. 
Ik hou juist erg van afwisseling tussen de verschillende genres. Eigenlijk net als in boeken. 
Zo zag ik laatst de nieuwste Bridget Jones film. In de gewone bioscoop, Vue,  met een beker popcorn op schoot. Oh nee, niet op schoot, in de daartoe bestemde houder aan de stoel. 
En ik had een leuke avond. Bridget Jones, prima gespeeld als altijd door Rene Zellweger trouwens. Een vrolijke film

Ik zag ook de serieuze en ernstige film: I'm still here. In onze Cinema, zonder pauze en zonder wat dan ook. Ook een prachtige avond want een prachtige film. 

En nu zag ik in de Cinema weer een geweldige film. Een soort tragie-komedie en precies wat dat woord zegt: een film met een lach en een traan. In mijn geval overigens met een heleboel tranen. 
Zo'n film die een beetje een zure recensie krijgt in de Volkskrant en waarvan ik dan denk,  na de trailer gezien te hebben, dat ik hem toch wil zien.  Kan mij de Volkskrant schelen.

Het verhaal: 
Omdat een man  ziek is moet hij op zoek naar iemand die beenmerg wil afstaan. Zijn zus komt niet in aanmerking, want zij blijkt bij onderzoek zijn zus niet te zijn. Dan komt hij er achter dat er een broer is. Dat hij een broer heeft.  Een onbekende broer,  opgevoed in een andere familie en dat wisten ze niet van elkaar 
De zieke broer is dirigent van een orkest en wereldberoemd. De andere broer is kok in een fabriekskantine en speelt trombone in de fanfare. 

Meer zeg ik er niet van. Maar je kunt zo wel begrijpen dat het om nature vs nurture gaat, om klassenverschil, opleidingsverschil,  om pech en geluk en om liefde. 
Ook deze film raad ik aan. Ik vond de twee broers allebei heel erg goed spelen en ik werd een heel klein beetje verliefd op de tweede broer, de trombonist. 
Voeg daarbij mooie muziek, tja dan heb je een mooie voorstelling. 
Op weg naar huis kwam ik een collega tegen. Hij en zijn vrouw houden ook van film, dat weet ik. Dus ik begon een enthousiast verhaal en kreeg van allebei bijval. Zij hadden er ook heel erg van genoten. Dus mensen, laat je niet tegenhouden door slechte kritieken. In dit geval niet en misschien wel nooit. Hoewel, dat weet ik ook eigenlijk niet. Nou ja...
Gepost door op 17 opmerkingen:
Labels:

donderdag 20 maart 2025

I'm still here

 

En weer zag ik een heel goede, indrukwekkende film: I'm still here. 

Ik had er niet veel over gelezen, maar mijn vriendin M. wilde er graag naar toe en zo op een dinsdagmiddag, vond ik dat een uitstekend idee. 
De film speelt begin jaren zeventig toen er in Brazilië een militaire dictatuur was met alle verschrikkingen van dien. 
De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. 

Het verhaal: De familie Paiva, een moderne familie, vader, moeder en vijf kinderen, een progressieve familie ook,  leeft een mooi leven in een fraai huis aan het strand in Rio de Janeiro. 
Maar je ziet Eunice Paiva onrustig worden als ze heerlijk aan het zwemmen is en er een militaire helikopter over komt. Er zijn telefoontjes die Eunices echtgenoot Rubens niet in het openbaar beantwoordt. De sfeer wordt langzamerhand anders. 
En dan ineens wordt Rubens Paiva, een voormalig parlementslid opgepakt. Hij verdwijnt en helaas blijkt dat voorgoed te zijn. 
Ook Eunice wordt opgepakt met een dochter. Zij wordt onder druk gezet om haar familie en vrienden te verraden. Afschuwelijk om te zien hoe dat gaat. 
Maar ze wordt na twaalf dagen vrijgelaten. 
Daarna gaat ze haar uiterste best doen om voor haar gezin te zorgen en dat is al moeilijk genoeg. Ze gaat bovendien op haar achtenveertigste studeren, wordt advocaat en zet zich vervolgens jarenlang in om te strijden tegen het corrupte regime. 

De film won een Oscar voor beste internationale film. Hoofdrolspeelster Fernanda Torres speelde een prachtige rol en kreeg daarvoor een Golden Globe. 
Moet ik nog zeggen dat ik het een aanrader vind? Nee toch?
Gepost door op 5 opmerkingen:
Labels:

dinsdag 25 februari 2025

Maria (Callas)

 



Over de film: ik moet zeggen dat ik mijn twijfels had.  
Want ik kende Maria Callas wel, maar niet echt haar leven of haar werk. Natuurlijk wist ik van haar relatie met Aristoteles Onassis (de man die Jackie Kennedy de voorkeur gaf en Maria liet zitten). Natuurlijk wist ik dat zij een echte diva was, met een prachtige stem. En dat was het. 
Bovendien, de recensies die ik over de film las, waren sterk wisselend. Van zeer goed tot zeer matig. 
Het is not done om in de Cinema weg te lopen als een film je niet bevalt, maar ik had toch tegen mijn man gezegd dat ik dat zou doen indien nodig. 
Ik kon altijd zeggen dat ik het niet vol kon houden met die schouder. Het kostte me wat schouder betreft inderdaad moeite, 124 minuten is lang. 

Maar het is geen minuut in me opgekomen om te gaan. Ik vond, wij vonden, de film mooi! We werden geraakt. 

Het verhaal: Maria Callas is in wat de laatste fase van haar leven blijkt te zijn. Ze woont alleen, met een butler en een huishoudster die alles voor haar doen en twee hondjes. Ze is eenzaam en gaat er af en toe op uit bijv. naar een restaurant, om bewonderd te worden. Ze wil ook eigenlijk een comeback maken en oefent daarom met een pianist.  Ze gebruikt slaapmiddelen, krijgt hallucinaties en in die periodes krijgen wij te zien hoe haar leven was, als kind in Griekenland, als jong meisje toen ze gedwongen werd voor nazi's te zingen. En later. Haar relaties, haar leven. 

En dan Angelina Jolie. Wat een prachtige vrouw is zij. Ze speelde Maria en dat deed ze m.i. buitengewoon goed. Ik las later dat ze delen van de aria's zelf zong en dat ze daartoe lang zangles heeft genomen. Als Callas zingt in de film is dat voor een groot deel echt Callas, de stem van Callas. Maar ook een deel Angelina Jolie. Dat vloeit dan over. Echt heel mooi gedaan. 

En jawel: al weer een aanrader dus. Maar je moet wel van muziek en aria's houden of er naar willen luisteren omdat het nou eenmaal bij Maria hoort. 

Gepost door op 16 opmerkingen:
Labels:

woensdag 19 februari 2025

Nesjomme

 

Vanaf 2 januari te zien in de filmtheaters staat op de poster. Deze film wilde ik heel graag zien, ik had er over gelezen en al gereserveerd,  maar daar kwam dus even iets tussen. Hij was vorige week voor het laatst,  dacht ik,  in onze Cinema Oostereiland. 
Op dat moment zag ik mezelf nog niet zo lang stilzitten in een volle zaal. 
Gelukkig is er dan PICL en zo zag ik hem 's avonds in ons eigen thuistheater, gewoon op de bank. Echt een uitkomst! Win win. 

Een zeer bijzondere film. Gemaakt door iemand die ik niet kende, Sandra Beerends. 

Wat je ziet zijn heel veel geweldige beelden van Amsterdam, Joods Amsterdam, vanaf 1910 ongeveer. Dat alleen al was smullen. 
Wat een prachtige beelden blijken er nog te bestaan. 
De Joden, de haven, de gebouwen, de wegen en pleinen, het paleis voor Volksvlijt, Tuschinsky,  bekende Amsterdammers. De handelaren, de diamantbewerkers. 

Prachtig voor Amsterdammers, maar niet alleen voor hen . Ik dacht de hele tijd dat ik mijn moeder zag lopen of mijn grootouders. Had zomaar gekund.  
Enfin, dan zijn er dus een heleboel beelden,  maar dan heb je nog geen film. 

Beerends máákte er een film van,  een  verhaal, door die beelden van het Amsterdam van toen te verbinden aan het verhaal van een jonge, opgroeiende vrouw. Rusha. 
Fictie, maar zo goed bedacht!
Onder andere via de correspondentie tussen Rusha en haar broer Max die naar Nederlands-Indië is geemigreerd,  wordt het verhaal verteld. 
Het verhaal van de dreiging, van de opkomst van het nationaalsocialisme. Het leven...
Het gaat over de ziel van de stad en van het Joodse leven. Nesjomme betekent ziel. 


Ik vond het een indrukwekkende film qua thema en verhaal. Maar ook ontzettend knap gemaakt. Heel mooi ook verteld, door Rivka Lodeizen. 


Gepost door op 13 opmerkingen:
Labels:
Abonneren op: Reacties (Atom)