Facebook heeft al een tijd de gewoonte om je te laten zien wat je vandaag  precies een jaar geleden postte. Of vijf jaar!
Dit lieten ze me gisteren zien.  Vijf jaar geleden.

Getver, wat ziet het er grauw uit. Nou ja, echt rapportenweer!

Echt al vijf jaar geleden. Ik kan het niet geloven. Vijf jaar.
Die rapporten die ik toen moest maken,  waren de allerlaatste rapporten die ik in mijn leven schreef.
En geloof me, op mijn school waren die rapporten zeer uitgebreid, het was heel veel werk.
Na mijn vertrek hebben ze dat natuurlijk onmiddellijk veranderd, haha. 

Enfin, na die rapporten volgde een geweldig afscheid. Van mijn laatste groep, van de collega's en van de school.
Gelachen hebben we die dag. Gelachen en gehuild.


Ik ben dus al vijf jaar met pensioen. Belachelijk gewoon.
De eerste twee jaar heb ik nog vaak ingevallen. Ik was er toen vaker dan sommige parttimers.
Op een gegeven moment wilde ik niet meer invallen. Ik vond het moeilijk, niet leuk, de kinderen kenden mij niet meer, kortom, dat was dat.
Toch ben ik er nog steeds. Maar dan als vrijwilliger. Er is inmiddels nog een pensionado ( een oud-leerkacht) bijgekomen als vrijwilliger. Hij is de vader van een jonge collega.
Wat me er aan herinnerde dat ik zelf als jonge juf, mijn vader inzette in mijn klas. Als leesvader.
Mijn vader was toen een beetje treurig aan het worden omdat hij net gepensioneerd was en het hem niet erg beviel. Hij was een uitstekende leesvader en het heeft hem echt wel geholpen. En mij toen ook natuurlijk.

'Ach' zei de dochter van de andere pensionado deze week tegen haar vader en tegen mij: 'Jullie kunnen het onderwijs gewoon nog steeds niet loslaten'.
Tja, daar had ze wel een beetje gelijk in!

dankjewel voor het klokkijken - bedankt juf bettie dat je mij bruiken heb geleert- lieven juf Bettie Bedankt voor alen u hulp- het was leuk met de breuken samen- het was heel leerzaam juf- als we een woordtje niet weeten gaat u het atijd zegen, maar wat ik zegen wil dat u een goede juf bent- liefe Bettie bedankt voor het rt het was leuk en succes

Heb ik eigenlijk wel eens iets verteld hier over mijn vrijwilligersbaantje? Ik geloof het niet. Bij dezen dan:

Als ik 's morgens binnen kom, verschijnt het eerste kind bijna meteen in mijn hokje. Een meisje dat moeite heeft met klokkijken. Dan nemen we de grote klok erbij en oefenen we tot we scheel zien. Daarna komt er een groepje kinderen, met z'n drietjes komen ze. Zij vinden de breuken erg lastig. Dus oefenen we breuken en leg ik het telkens opnieuw weer uit. Er verschijnt een middengroeper met een rekenprobleem. We werken er aan. Een groepje dan weer. Van vijf kinderen die 'leeskilometers' moeten maken. Een heel leuk groepje is dat. Ze proberen me op allerlei manieren af te leiden van het leesdoel. Ze hebben altijd wat te vertellen of te vragen.
Twee onderbouwkruimels treden aan. Hun juf wil graag dat ze extra oefenen met lezen. Ze moeten ook woordjes schrijven. Dan weer een breukengroepje. Oh oh die breuken.
In de pauze (ik heb gewoon pauze, geen pleinwacht)  klets ik een beetje met mijn (ex)collega's en om een uur of twee, half drie ga ik naar huis. Met een tevreden, voldaan gevoel. Ik hoef niet te vergaderen, ik hoef niets voor te bereiden, geen telefoontjes, geen administratie. 
Twee dagen in de week heb ik dat gedaan dit schooljaar en ik heb er van genoten.
Het voordeel van dit 'baantje' is dat ik als we op reis zouden willen, gewoon kan gaan. De kinderen zijn niet van mij afhankelijk. Het is slechts iets extra's dat ik ze bied.
Eergisteren was mijn laatste dag voor dit jaar, vandaar die lieve briefjes.

Gisteren kreeg ik een mailtje van een collega van m'n oude school. Ik werd er helemaal vrolijk van.

Lang geleden heb ik dit wel eens met een klas gedaan: een lino maken. Daarna eigenlijk nooit meer. En ook niet gezien bij collegae (wat is dat toch een stom woord, collegae,  ik ga voortaan gewoon het woord collega's gebruiken). Maar toen ik vorige week een dagje ging invallen waren de kinderen er aan bezig en toen ze even vrije tijd hadden gingen ze bijna allemaal verder aan hun werkstuk. Een week later ging ik weer invallen in dezelfde groep en zag ik de resultaten. Zo leuk en de kinderen waren apetrots toen ik vroeg of ik er foto's van mocht maken omdat ik ze zo mooi vond. 'Ja hoor, doe maar', met zo'n onverschillig gezicht, maar wel met glimoogjes! Pubers!
Ik zou bijna zin krijgen om het zelf te proberen. Bijna hoor, want ik kan niet tekenen. Maar dan ook echt niet. Zo'n neushoorn, ik zou het dat kind niet na doen. Dus nee, dan maar gewoon plezier beleven aan wat ik zie.

Als je hier klikt, hier en je kijkt even verder, dan zie je een paar voorbeelden uit de test die ik gisteren maakte. De Nederlandse Intelligentietest voor Onderwijsniveau, beter bekend als NIO.
Wat ben je van plan, dan Bettie, ga je iets ingewikkelds studeren?
Nee, zeker niet. Maar toen ik gisteren op school kwam voor een dagje invallen bleek dat de groep de NIO moest doen. De assistente van de psycholoog neemt die test af en de juf (ik dus in dit geval) heeft eigenlijk niet veel te doen, maar moet er wel bij blijven. Voor als er wat gebeurt hè of als er iemand verdrietig wordt of boos of niet oplet.
Het ging prima met de kinderen en dat gaf mij de tijd om mee te doen. Niet helemaal geconcentreerd en met minder tijd dan er eigenlijk voor staat.  Het ging allemaal goed bleek na afloop. Verbaal scoorde ik hoog. Maar symbolisch niet. En dat zat hem in één onderdeel: uitslagen. Dat zijn van die uitgeklapte figuren van doosjes of balken of prisma's. Vooraan staat dan bijv. het balkje en daarnaast staan vier uitgeklapte balkjes. En jij moet aangeven welke uitslag bij die balk hoort.
Tja en dat zie ik niet. Maar dan ook echt niet. Ik wist al meteen dat het zeer slecht zou gaan en dát had ik in ieder geval tamelijk intelligent ingeschat.

Maandag, dinsdag en woensdag mocht ik invallen. Ik verzeker een ieder dat invallen lastig is. Ook leuk, anders deed ik het niet, maar ook lastig. Deze groep, daar ben ik al wat vaker geweest en dus begin ik de kinderen te kennen. Dat maakt het makkelijker. En deze dagen waren ze dus eigenlijk helemaal niet meer lastig. Oké, er ontploft er af en toe eens eentje. Er loopt wel eens een jongetje iets te hard weg en het uitdelen van de rekenboeken ging ook niet bepaald zachtjes. Soms was er iemand bijna in tranen. Maar dat zijn allemaal normale dingen op mijn school. En we hebben ook erg gelachen.                                            Ik heb weer heel wat geleerd. Echt waar. Er was bijv. een jongetje dat vol trots een paar dollarbiljetten liet zien die iemand hem uit Amerika had opgestuurd. Dat zijn biljetten waar George Washington op staat. Daar weet ik toevallig iets van af en dus werd het geschiedenis. Maar de jongen had zelf ook wat te vertellen, nl. dat George de eerste was met een houten kunstgebit. Ik zei dat ik dat nog nooit had gehoord, maar alle andere kinderen bevestigden het. Dan is een digibord wel heel handig hoor. Even googelen en je ziet echt van alles over dat kunstgebit. Als dan zo';n hele klas zit te gniffelen omdat juf dat niet wist... dan geniet ik daar erg van.
En er was een jongen die vertelde dat er bij het winkelcentrum in de wijk waar ik woon een Turks restaurant is. 'Al heel lang juf, echt waar'. Ik had het nog nooit gezien, terwijl ik daar toch regelmatig boodschappen doe. Dus eigenlijk geloofde ik het niet. Maar toen ik er op weg naar huis langs reed bleek het waar te zijn. 'Ja, zeg, ik weet heus wel waar ik mijn Turkse pizza haal hoor, ik ben vaste klant', zei de jongen de volgende dag.
De laatste dag moest ik ook nog gym geven. Daar heb ik een hekel aan, altijd gehad. De gymjuf was er echter niet, dus ik moest! Ik had nog even gedacht om het maar niet te doen, ik had heus wel een smoesje kunnen verzinnen, maar ja, dat zou niet eerlijk zijn geweest. Ik had geen idee wat ik op dit niveau zou kunnen doen, dus ik vroeg de kinderen wat ze wilden. Allerlei ingewikkelde spelletjes (voor mij ingewikkeld) passeerden de revue. Ik kreeg het al een beetje benauwd. Maar na enig overleg kwamen ze uit op... Schipper mag ik overvaren. Dat werd het dus en het ging geweldig.
Als afscheid kreeg ik een bekertje aardbeienmilkshake van een van de kinderen. 'Wel meteen opdrinken hoor juf, want het is al over datum'.
En vandaag? Vandaag ben ik lekker thuis. Ook weer goed!

Leuk, ik mag weer een paar dagen invallen op m'n oude school.
Aan het eind van een dag vol rekenen, lezen en spelling gingen we tekenen. Iets met vetkrijt en ecoline had ik bedacht. Dat is nogal hard werken, want dat vetkrijt moet dik. Een jongen zat echt superhard te werken met een klein stompje vetkrijt. 'Tsjonge' zei ik, 'dat gaat heel goed. Je lijkt Picasso wel'.
Een vragende blik en toen werd het hem opeens duidelijk. 'Oh ja, Piet Casso, bedoelt u juf, ja, die ken ik wel!'

Vandaag was ik ook aan het invallen. Voor de derde dag in deze groep. De eerste dag ging het niet zo goed. De tweede dag ging het al een stuk beter. En vandaag...
Vandaag ben ik echt zo ontzettend hard gevallen. Letterlijk. Keihard voorover op een stenen vloer. Ik stikte zowat en alles doet pijn, handen, knieën, ellebogen, borst. Alles blauw ook. De pauze was net voorbij, dus een collega haalde de kinderen naar binnen. Ze vertelde dat ik was gevallen en ging even voorlezen.
Ik kwam vrij snel weer binnen en luisterde nog even mee naar het verhaal. Daarna ging het wel weer en nam ik de zaak over. We gingen rekenen, maar op een bepaald moment moest ik naar het andere eind van de klas. En dat ging wat moeizaam. Het jongetje dat de eerste dag zo moeilijk had gedaan (hij was de hele dag boos en ontevreden en brutaal) stond op, stak zijn arm uit en zei: 'Leun maar op mij, juf!'

'Zeg eh juf, ik wil niet vervelend zijn hoor, maar eigenlijk beviel die andere vrouw me toch iets beter'.
Dit alles vanmorgen in een groep waar nogal wat verschillende leerkrachten hebben gewerkt. Hou dan je gezicht maar eens in de plooi...

Vanmorgen om tien voor acht ging de telefoon. Die staat niet aan mijn kant van het bed, dus echtgenoot nam op. En gaf de telefoon aan mij door. 'Met Mark , goeiemorgen, zou je kunnen werken vandaag?' 'Eh hoe laat is het, welke dag is het?' Enfin, toen dat allemaal duidelijk was en ook in welke groep ik moest invallen, sprong ik flitsend onder de douche, verzorgde echtgenoot een ontbijtje in de tussentijd, maakte ik snel een boodschappenlijstje want we zouden vanavond eters krijgen en kwam ik aan op school toen de bel ging. Ik had er weer zin in. En het ging redelijk vandaag. Eén kind vloekte me helemaal stijf, een ander kind gooide haar tafel door de klas. Ja voor sommige kinderen is het heel moeilijk om met veranderingen om te gaan. Gelukkig was er ook een die vond dat ik prachtig kon vertellen. Natuurlijk was het leuk om de collegae weer eens te zien, al was er niet heel veel tijd om ze uitgebreid te spreken.
Vandaar dat dit blogje tamelijk laat verschijnt. En moe dat ik ben...