Misschien dat het met elkaar te maken heeft, door de wind of zo, of door de stroming... Feit is dat er die dag dat al die meeuwen zaten te vergaderen,  ook heel veel zeesterren lagen. Dat  gebeurt vaker en ik vind ze altijd mooi. Groot, klein, dik, dun. 

Bij het scannen en schonen van mijn fotoboeken, stuit ik natuurlijk op heel veel dingen van school. Dat we op kamp gingen, dat we de musical hadden, dat we met de trein naar het Anne-Frank huis gingen. Het afscheid, de schoolkranten... teveel om op te noemen. School is jarenlang zo'n groot onderdeel van mijn leven geweest.

Aan het eind van hun laatste jaar, liet ik de kinderen altijd een soort vriendenboekje maken voor elkaar. Een blad met daarop, adres, telefoonnrs, lievelingseten en zo en wat je later worden wil.
En een klein stukje persoonlijk en dat dan voor iedere klasgenoot en voor mij.
Dat betekende dus voor ons allemaal 16 x zo'n blad maken. (Speciaal onderwijs en zestien kinderen was de max). Een hele klus.
Maar ja, we begonnen op tijd en waren ook op tijd klaar. Het leek me zo'n leuke herinnering.
En nu vind ik dus een aantal van die vriendenboekjes. Echt zo leuk om dat allemaal nog eens te lezen. Mijn laatste jaar was in 2011 en ik dacht dat ik me niet iedereen meer herinnerde van de jaren daarvoor.
Maar met de klassenfoto erbij die ik  op dat vriendenboekje plakte, komt alles weer helemaal terug. Met bijzonderheden en al.

Ik kan niet zomaar foto's laten zien hier natuurlijk, maar deze kan wel toch? Dit was kamp en we speelden het Avondbedspel.
De kinderen verstopten zich in een ( afgezet )deel van een bos. In het donker. Deze groep was uitstekend voorbereid, zoals je ziet. Dat deden ze zelf hoor, dat bedachten wij niet.
Na tien minuten gingen wij,  alle juffen en meesters en begeleiders,  zoeken. Met een zaklantaarn. Alle kinderen hadden twee leventjes. Als een kind gevonden was, moest een leventje ingeleverd worden en mocht diegene zich nóg een keer verstoppen. Als je geen leventje meer had, moest je naar binnen. Na een bepaalde tijd werd er gebeld en moest iedereen die nog verstopt zat (of lag) tevoorschijn komen. De winnaars!

En zo zat ik op mijn schooldagje weer eens te worstelen met de breuken.

Ik niet natuurlijk, de leerling was het die worstelde.
Dat is er zo eentje die het snapt zolang ik er materiaal bij gebruik.
Het liefst natuurlijk een plak ontbijtkoek of een reep chocola. Maar een rond vouwblaadje, verdeeld in twee of vier of acht parten, is ook goed.
Zonder die dingen... snapt hij er niks meer van. En hij spéélt dat niet vanwege de koek hoor.

Dus toen er laatst stemmen opgingen om de breuken maar helemaal van het leerplan af te voeren, dacht ik het eerst aan dát jongetje.
En riep ik bijna halleluja.

Ik dacht ook aan mezelf.
Want wanneer heb ik in mijn leven de breuken nou nodig gehad? Ja een paar: een half, een achtste, een vierde, een derde, een tiende. Die wel.
En bij de procenten is het ook buitengewoon handig als je de breuken kent.
Maar verder? Breuken vermenigvuldigen? Of delen?

Toch, toen ik er nog eens goed over nadacht, vond ik het afschaffen echt onzin.
Breuken heb je nodig voor de procenten. En die kun je toch eigenlijk niet uit je dagelijks leven verwijderen. En kommagetallen zijn breuken. Ook niet te missen.
De mensen die de breuken willen afschaffen zijn vast mensen die zweren bij verhaaltjessommen.
Ik ben tegen voortdurend  verhaaltjessommen. Waarom is het eigenlijk nodig dat je op rekengebied alles snapt wat je doet. Als je het maar kan.

Ik heb heel eerlijk gezegd de verhoudingen pas begrepen toen ik voor de klas stond en het uit moest leggen. Maar al die jaren daarvoor kon ik heus wel een verhoudingssom uitrekenen.

Staartdelingen, ook zo'n ding. Eindeloos duidelijk maken hoe het werkt en dan vervolgens een langzame en in mijn ogen een ingewikkelde manier van staartdelen aanbieden.
Was de oude methode te  abstract? Misschien wel. Maar misschien komt dat later wel weer goed. Het is bij de meeste mensen van mijn leeftijd beslist goed gekomen.
Eerst oefenen en dan begrijpen? Of andersom: eerst begrijpen en dan oefenen?

Toen ik een beetje aan het voorbereiden was, voor het breukenkind, vond ik een leuk liedje over (het optellen van) breuken. Over teller en noemer.
Akwasi (die ik sinds kort ken van expeditie Robinson) rapt dat liedje. Echt leuk. Het liedje heeft de Willem Wilmink-prijs gewonnen. Dat is de prijs voor het beste kinderlied. Klik.

Toen we nog geen kopieermachine hadden, moesten we alles ........ .

stencillen
stenselen
stencilen
stensillen

Dit was gisteren een vraag bij Beter Spellen. Pats, in een klap was ik terug op m'n allereerste school, waar gestencild moest worden.

Een stencil maken.
Je had een moedervel en daar kon je op typen. Of je kon er met een speciaal pennetje op tekenen.
Dan werd, door dat typen of tekenen, de was van zo'n moedervel verwijderd en daar kon dan de inkt doorheen op het apparaat.
Een moedervel was duur, zei mijn toenmalige directeur altijd, dus je moest wel zeker weten dat het de moeite waard was. En natuurlijk ging er regelmatig iets mis en was zo'n vel geheel verpest.
Tja.
Trouwens ook het stencilapparaat was duur. Voorzichtigheid geboden.en het bijvullen van de inkt in het apparaat was ook heel lastig.
Dus had ik voor de zekerheid een deal met een collega.
Ik bewerkte de moedervellen natuurlijk zelf, dat kostte uren.
Vervolgens 'deed' hij mijn stencils en dan ging ik gezellig zingen in zijn klas. Mijn klas deed dan gewoon iets zelfstandigs of ze gingen met me mee, zingen bij de buren.
Het stencilapparaat stond in de gang voor de deuren van onze klassen. Die deuren bleven open en dat ging allemaal prima.

Je gebruikte stencils bijvoorbeeld als je het ergens over had dat niet in de schoolboeken stond, maar je wilde het toch op papier hebben. Of er was extra rekenwerk nodig. Of er was een project met een bepaald thema. En de schoolkrant niet te vergeten.
Die maakten we met het hele team en die werd altijd 's avonds in elkaar gezet.  Als de schoolkrant bijvoorbeeld uit twintig bladzijden bestond, dan lagen op aan elkaar geschoven tafels dus twintig stapels,  in de goede volgorde. En daar liepen we dan met z'n allen om heen, al rapend. Tot we er duizelig van werden. Oh wat was het heerlijk als het dan bijna klaar was. Dan namen we een borrel en waren zeer tevreden.
Er was niet iedere week een schoolkrant natuurlijk, maar we hadden wel iedere week een werkavond. Met borrel. 

Later, toen onze kinderen klein waren, heb ik een tijdje niet gewerkt. Ik deed een cursus voor herintreders en ging weer aan de slag toen onze jongste vier was.
Maar denk maar niet dat ze de herintreders hadden verteld dat er inmiddels niet meer gestencild werd. Dat het kopieerapparaat zijn intrede had gedaan.
Dus de allereerste dag op mijn nieuwe school vroeg ik waar er gestencild kon worden.
Een hoongelach was mijn deel en mij werd verteld dat de Middeleeuwen toch echt voorbij waren.
Haha, een kopie heb ik nog maanden een stencil genoemd!

En die vraag bij Beter Spellen? Die had ik goed natuurlijk.

Kijk, ik kreeg een kerstpakket, van school. Ik vind bijna niets zo leuk als het krijgen van een kerstpakket. Mijn vader kreeg er vroeger altijd eentje en mijn man later ook. Geweldig vond ik dat. Zelfs als het voornamelijk niet lekkere dingen betrof.
Juffen kregen niet vaak iets. De laatste jaren wel, maar in het begin echt helemaal niks. Ik weet nog dat ik in een van de eerste jaren dat ik werkte, verbijsterd was toen er een banketstaaf bij de koffie kwam.
En nu kreeg ik dus weer een kerstpakket en hoewel ik dat tijdens de pensioenjaren steeds kreeg, had ik er dit jaar helemaal niet aan gedacht.
Enfin, na een mooie toespraak van de directeur, werd het uitgereikt. Kijk, dit is het. In de tas, de spullen die je er naast ziet staan. Superleuk toch.
Maar dat was nog niet alles.


Op tv heb ik gekeken naar de serie 'Jonge Valken', over de hotels van de familie van der Valk en de mensen die er de tent beheren.
Allemaal familie en nageslacht van de eerste hotel-van -der Valk. 
Leuke, enthousiaste  mensen hoor en hard werken.
Ik had altijd nog het idee van de appelmoes met de kers er op en ik had nog nooit in een van der Valk restaurant gegeten, want dat idee beviel me niet.
Na het zien van de serie dacht ik 'nou misschien toch maar eens een keertje gaan kijken'.
Dat deed ik toen we een keer naar de gewone bioscoop gingen, die er naast zit, of eigenlijk is het éen complex. Het zag er goed uit. Ik wilde er wel een keertje gaan eten.

Die keer kwam sneller dan verwacht, ik werd namelijk ook nog eens uitgenodigd voor het kerst-diner van school.  Je raadt het al: bij van der Valk.
Dat had ik niet zien aankomen, het was echt onverwacht.
Ik ben vrijwilliger op mijn eigen oude school, sinds ik met pensioen ben. En ieder jaar was er wel een kerstetentje op school. Daar werd ik dan voor uitgenodigd.
Maar dan had ik ook altijd wel gewerkt, het een en ander gedaan. Dit jaar niet.
Aan het begin van het jaar ben ik nog een paar maanden geweest, tm half maart, maar daarna niet meer. Wegens gezondheidsproblemen. Op dit moment voel ik me weer vrij goed, dus in november ben ik weer begonnen. Met veel plezier overigens, want ik had het gemist.
Maar ja, dat is dus niet bepaald aanpoten geweest, dit jaar. Vandaar dat ik niet eens aan een kerst-diner had gedácht. Ik vond het zelfs een beetje gênant, die uitnodiging, maar mijn collega's verzekerden me dat daar geen reden voor was.

Nou, het was in de eerste plaats ontzettend gezellig, ik had en heb nu eenmaal superleuke collega's. Sommigen werken niet op mijn dag, dus dan is het fijn om even bij te praten.

Foto: Tripadvisor

In de tweede plaats was het ook lekker en vooral heel veel. Heel veel verschillends bedoel ik en dat varieerde van sushi en oesters tot saté en patatjes en salades , kleine hapjes, grote happen. Vlees, vis, vegetarisch. Kaas, toetjes, enfin, noem maar op.Koffie, thee, water, wijn. Overdadig. En dat is best leuk voor een keer.

Hoe dan ook, ik had een mooie middag en avond en ben me er weer eens van bewust dat ik geluk gehad heb, met de school waar ik zo lang heb gewerkt.

Gisteren was weer een schooldag voor mij.
Als eerste kwam Maarten binnen in mijn kleine kamertje.
'En?' vroeg ik, 'hoe is het gegaan met de tafels, heb je geoefend?'
 Hij knikte braaf.
'Ja juf, maar ik kan hem nog niet helemaal. Zeven is ook wel echt moeilijk hè?'
Dat kon ik bevestigen. Zeven is moeilijk.
'Nou, laat maar eens horen dan'.
Enfin, het bleek dat 'ik kan hem nog niet helemaal' eigenlijk betekende 'ik kan hem nog helemaal niet'.
Na een indringend gesprekje over het nut van tafels in het algemeen en wat extra oefening met die van zeven,  gingen we nog even over op de prachtige armband die deze jongen zelf had gemaakt.
Ik kreeg complete uitleg over hoe het moest en waar het materiaal werd aangeschaft.
'Bij de Action hebben ze het ook hoor juf, dat is goedkoper als u het gaat doen. Maar waar ik het koop is het duurder, maar ook beter. En... daar hebben ze ook magnesiumsticks. Kijk!'
Maarten liet enthousiast een magnesiumstick zien die vlak bij de sluiting bleek te zitten.
Ik mag dan goed zijn in de tafel van zeven, maar een magnesiumstick had ik van mijn leven nog nooit gezien. Dat vond Maarten erg grappig.
Hij wist ook precies hoe hij daarmee een vuurtje kon maken. Hij deed het wel eens op de tuin van zijn vader, want binnen mocht het echt niet bij hem thuis.
'Ik ben er heel blij mee juf, want als ik nou eens op een eiland terecht kom en er is niks, dan kan ik altijd vuur maken'.

Deze jongen komt er wel. Ook zonder de tafel van zeven. Nou ja, dat hoop ik in ieder geval wel!

Gisteren was ik op school. En daar zou ik met gemak een hele dag foto's kunnen maken. Echt met gemak. Ik kan natuurlijk geen foto's van kinderen maken en die hier neerzetten. Beetje jammer. Maar dan nog blijft er genoeg over.
Bijv. aftreksommen onder elkaar. Cijferen werd dat vroeger genoemd. Heel vroeger was dat, hahaha.
Maar ja, ook vandaag de dag moeten kinderen  nog steeds leren om grotere getallen van elkaar af te trekken. Ik wed dat de meesten van jullie het nog zo geleerd hebben:

Dus: 6 min 8 kan niet, eentje lenen bij de buren, de 6 wordt dan 16 en nu kun je het aftrekken. 1 min 2 kan niet, weer eentje lenen, de 1 wordt 11 enz.

Jaren en jaren zo gedaan, zo'n veertig jaar schat ik zo'n beetje.
Maar nu gaat het anders. Tenminste op mijn school en met de rekenmethode die nu gebruikt wordt.
Gisteren had ik een jongetje dat er wat moeite mee had en dat dus wat extra hulp kreeg van mij.
Ik heb hem maar niet verteld dat ik me echt heel goed moet concentreren om me niet te vergissen. Dat eerste systeem zit zo ingebakken bij mij.
Maar zo gaat het nu:


Kijk. Je doet eerst de honderdtallen. 400 min 200, dat kan en dat is 200. Dan doe je de tientallen 20 min 30. Ha, dat kan niet. Het antwoord wordt -10 (min tien). Dan 6 min 8. Dat kan ook niet. Het antwoord wordt -2 (min 2).
Bijna klaar. Nu nog 200 min 10 min 2. Dus 200-10 = 190-2= 188

Begrijpen jullie wel?

Ps: Hetzelfde is gebeurd met de staartdelingen, ook een onderdeel van cijferen. Dat moest ineens ook op een hele andere manier dan die waarmee ik het delen geleerd heb. Die nieuwe manier was beslist inzichtelijker. Bovendien, dáár heb ik les in gegeven, dus dat was een voortdurende herhaling en dat leerde ik vrij snel.
Toch: ik was nog maar net met pensioen, toen ik het gewoon weer op de ouderwetse manier deed, zoals ik het zelf als kind had geleerd! Dat ging helemaal vanzelf. Ik constateerde ineens  dat ik het weer deed zoals vroeger.

De school is alweer een tijd geleden begonnen en dus ben ik op dinsdag en woensdag weer juf Bettie.

Ik zit in het kleinste kamertje van de school. Er passen precies vier kinderen en een juf.
Meestal is het rekenen of lezen. En ik vind het heerlijk om te doen. Breuken, klokkijken, werkwoordspelling.
Vorig jaar was er een jongen, een superslimme, aardige jongen, maar met autisme.
Een kind dat eigenlijk alle rekenstof van de basisschool al had doorgenomen. En ook alle extra's en pluswerk dat bij zo'n methode hoort.
Toen heb ik wiskunde met hem gedaan, het eerste boek van de middelbare school. Ook helemaal doorgewerkt en ik kan je verzekeren dat dat moeilijker was voor mij dan voor hem. Hij keek er naar en snapte het, terwijl ik zeer dankbaar was voor het antwoordenboek.
Dit jaar hebben mijn collega's bedacht dat hij misschien maar eens Frans moest gaan leren. Ze hebben er een leuke methode bij gezocht met een cd waarop alles in prachtig Frans wordt uitgesproken, echt leuk. En ik mag dat samen met hem gaan doen. 

'Kan je dat?', vroegen ze en ja, dat kan ik toevallig. Ik was er vroeger op school echt goed in en ik vind Frans ook een prachtige taal. Er is veel weggezakt hoor, maar ik ben nog goed in staat een Frans boek te lezen en een conversatie lukt ook nog wel.

Zelf had ik vroeger op de lagere school ook Frans. Vanaf de vierde klas, groep zes. Het eerste half jaar heb ik toen door ziekte gemist, maar dat bleek later geen probleem te zijn.
De eerste zinnetjes van toen wist ik nog: Papa fume une pipe en Le rat est dans le canal.
Dat van die zinnetjes heb ik vanmorgen verteld aan mijn leerling. En samen hebben we zitten stikken van het lachen.
Dat je in Frankrijk komt en niks kan zeggen in het Frans. Alleen dat vader een pijp rookt en dat de rat in de gracht zit.
Daar kom je niet ver mee, toch?

Met een groepje van drie lezers was ik woordjes aan het oefenen met een  Griekse Y. Moeilijk hoor, want je kunt die y op verschillende manieren uitspreken. Als in symbool, als in hockey, als in yoghurt. En als je dan het betreffende woord niet kent, is dat echt heel lastig. Oefenen dus. Een van de oefenwoorden was trendy.
Toen ik vroeg naar de betekenis van het woord trendy, zag ik twee vraagtekengezichten en een stralend koppie. Van Maarten. Hij wist het.
'Nou leg maar eens uit,  Maarten'.
'Dat is als mensen iets nieuws leuk vinden en het willen hebben, dat het in komt' zei Maarten.
Ik was verbaasd, want ik had van dit kind niet verwacht dat hij het zou weten.
'Tjee goed zeg' zei ik, 'echt heel goed van jou. En heel duidelijk uitgelegd. Hoe komt het dat je dat zo goed weet?'.
Hij keek me aan. Een beetje met een gespeeld wanhopige blik.
'Ju-uf' zei hij toen, 'wat denkt u? Ik heb twee ZUSSEN!'

Een collega is overleden. Vandaag is het afscheid. De school is dicht.
Maar gisteren niet natuurlijk en vorige week ook niet.
In de aula is een soort gedenkplekje gemaakt met een foto, bloemen, een kaarsje. Er ligt een boekje, waarin ieder die dat wil iets op kan schrijven, een herinnering, een tekst, wat je maar te binnen schiet. Dat boekje is natuurlijk voor A. de vrouw van de overledene, die wij ook allemaal goed kennen.
In de gang is een  gedenkplekje voor kinderen gemaakt. Ook met een kaarsje en een foto en ook met zo'n boekje.
Kinderen mogen daar ook iets in opschrijven. Als ze willen natuurlijk. Bijna alle kinderen die ik gisteren zag in mijn kleine hokje waar we lezen en rekenen begonnen er over. Of ik al wist dat ze morgen vrij zijn en waarom. En dan praatten we er eventjes over.
Maar wat ze schrijven in dat boekje ontroert me en ik moest er ook regelmatig om lachen. Een kleine bloemlezing:

* Gekondilirt mefrouw, sterkte en een gezont leven
* Ik hoop dat je op een betere plek bent
* Je was altijd erg goed in dingen maken
* U had een goed hard, meester
* Heel jammer dat u kanker had
* Rot voor je
* Heel jammer dat u gestorven bent
* Hopelijk heb je rust
* We wensen u sucses in een volgend leven
* Het is triest en het is stom

In die laatste uitspraak kan ik me helemaal vinden!

De scholen zijn al weer bijna drie weken bezig hier en ik ben ook weer begonnen. Dit jaar ben ik op dinsdag en woensdag op mijn oude school. Daar krijg ik kleine groepjes kinderen om wat extra hulp te bieden. Meestal op rekengebied en dan vooral breuken en procenten.
Maar deze week was ik ook ineens aan het hakken en plakken van het woordje roos. Compleet met gebaren. Erg leuk natuurlijk en nog nooit eerder gedaan. Ja, wel eens met mijn eigen kinderen, maar nooit als juf...

En behalve dat ik er erg van geniet, is het natuurlijk ook super om mijn collega's weer te zien en te spreken in de pauzes. Je hoort weer eens wat anders.
Mijn oude duomaatje bijv. Zij vertelde over haar grote jongen van zes die voor het eerst naar groep drie was.
Hij vindt het tot nu toe allemaal fantastisch op school. Hij gaat blij heen en komt blij thuis, vol verhalen en uiteraard bekaf.
Hij heeft daar twee juffen. Laat ik maar zeggen juf Marian en juf Monique.
Dus aan het begin van de week had hij juf Marian. En vanaf donderdag juf Monique.
Toen mijn duo vrijdag eens bij hem informeerde hoe het bij de tweede juf was, of het anders was en of ze ook lief was, was hij heel verbaasd.
'Een tweede juf? Nee hoor mama, echt niet.'
'Ja maar' zei z'n moeder, 'je hebt toch twee juffen, juf Marian en juf Monique. Eerst de ene en na een paar daagjes  de andere?'
Diep, heel diep nadenken en toen:
'Nee hoor, ik snap het al, het is er echt één hoor, maar ze had andere kleren aan!'

De denk/ervaringswereld van jonge kinderen... En die juffen doen het goed zou ik denken!