Carolien had weer een leuk post-idee. 

Ze maakte groepjes van vijf mensen die mee wilden doen. Van die mensen kreeg je het adres en die stuurde je vervolgens een lentekaart of een paaskaart. Met een van de letters van het woord PASEN erop.Als je nu op de kaarten die je kreeg juist die letters aantrof, dus de p, de a, de s, de e en de n, dan had je bingo en zouden de andere deelnemers jou nog een kaart sturen. 

Nou, Bingo had ik niet, het bleef bij die vijf kaarten. Maar ik vond het hartstikke leuk om mee te doen, post versturen en ontvangen. 

Dank lieve dames!!

Een koe 
is een merkwaardig beest
Wat er ook in haar geest 
moge zijn
haar laatste woord
is altijd
boe

Deze kaart, met een gedicht van K. Schippers, geschreven op de achterkant, kwam op een moment dat ik ongeveer zo voelde. BOE. 
Afgelopen woensdag was dat.

Maar post is heel erg leuk vind ik altijd en die dag knapte ik er ook erg van op. 
De Boe- kaart is van Toos, van In de weer en kwam onverwacht.
En het was nog niet alles, er zat nog een kaart in de envelop. Een huisje van vilt en genaaid op die kaart. Zelfgemaakt en zo móói zelf gemaakt!
Superleuk allemaal. 

Vervolgens was er een envelop van mijn oude vriendin Marga. 
Zij is degene die altijd Nomen est Omen zo wat in haar eentje vult en ik ken haar al vanaf dat ik veertien was en zij vijftien.
Marga stuurde een artikel, getiteld Hé, kijk naar je eigen!
Een vrachtwagen die naar je grijnst, een stopcontact dat je toelacht. Grafisch vormgever Irene Schampaert verzamelde een boek vol. En psycholoog Pieter Hulst keek ernaar. 
Het boek heet I see Faces. Dat is de titel die mijn rubriekje ook een tijdje heeft gehad en die toen bedacht was door Jeanette Renting. Jeanette had me trouwens ook al een link naar dat artikel gestuurd. Grappig toch. 

De psycholoog vertelt dat wij mensen experts zijn in het registreren, herkennen, lezen en onderhouden van gezichten. 
'Stelt u zich eens voor dat dat niet zo was', zegt hij en dat probeerde ik. 
En ik voorzag een heleboel problemen, net als die psycholoog. 
De psycholoog vindt ons vermogen om gezichten te zien essentieel. Recente studies tonen aan dat we met gemak 5000 gezichten kunnen onthouden. 
'Mensen zijn zelfs zo gespitst op gezichten dat we geneigd zijn ze overal in te herkennen: in deurklinken, gebouwen, aangebrande tosti's en zelf in zoiets eenvoudigs als een dubbele punt met een haakje :)'.


Marga, Toos en Jeanette... dankjulliewel. 
Ps. Ik heb op dit moment bijna geen gezichtjes meer in voorraad, dus: Blijf speuren, mensen.

Dit Roodkapje hierboven,  vond ik in een kaartenwinkel in Amsterdam.
Ze is natuurlijk wel een beetje twijfelachtig. Een beetje maar hoor.
Maar dat mag, want het is mijn eigen verzameling.  Ik houd het gewoon op een Zwitserse Roodkapjevariant.

De tweede kaart is een kerstkaart.
Ik heb  aardig wat kerstkaarten ontvangen. Leuke, persoonlijke, lieve, verwachte en onverwachte kaarten.
Van familie, vrienden, bloggers, postcrossers, buren en bekenden. Iedere kaart wordt hogelijk gewaardeerd, ik geniet er van.

Ik hang de kaarten op en neem altijd pas eind januari en met moeite afscheid.
Déze kerstkaart  kreeg ik,  met de beste wensen,  van Marlies.
Het is niet zomaar  een kerstkaart. Deze past ook nog eens  in mijn Roodkapje verzameling. Het is een echt Roodkapje, vind ik.


Je ziet dat Roodkapje inmiddels een klein broertje heeft gekregen, dat voor het eerst mee mag naar grootmoeder. Dat is logisch, toch?
Het ontwerp is van Mariapia. Zij is een ster voor wie houdt van Sweet Vintage Cards. Een goede bekende dus. 

Marlies ken ik helemaal niet, maar zij stuurde mij al eerder Roodkapjes. Superlief is dat. Dus inmiddels ken ik haar toch een beetje
Dankjewel, Marlies, ik ben er blij mee.

Last but zeker not least: een kaart van Ferrara. Zij maakte de kaart zelf en hij is super! Dank Ferrara,  voor nummer 184. 


Ook alle anderen die hier lezen en mij een kaart stuurden, heel erg bedankt.
Natuurlijk had ik deze keer weer plannen om zelf kaarten te maken en die te versturen, maar ook deze keer is dat er niet van gekomen. Maar ik heb wel kaarten verstuurd en ik hoop dat ik niemand ben vergeten.
Hier is alvast mijn eerste goede voornemen voor 2020: ik ga gewoon in januari beginnen. Iedere week een kerstkaart maken. Dat moet toch lukken?

Zo'n leuke kaart...
Gek genoeg uit Duitsland. Via Postcrossing.
Wel eens gehoord van Hinde rijwielen? Ik niet. Wel van Gazelle natuurlijk. Zou het echt zijn?
Wat heerlijk toch dat je gewoon even kunt googelen. Ik deed het en het is echt. In 1896 was er een fietsfabriek gevestigd in villa 'De Hinde' in Amsterdam. Of eigenlijk, toen, net buiten Amsterdam aan de Omval. De fabriek was geen lang bestaan beschoren, die ging failliet in 1900. 
Maar het affiche gemaakt door ontwerper en architect J. G. van Caspel is dus tot op de dag van vandaag bekend en geliefd. 

En dan in een ruk door, nog even over de adreszijde van een andere kaart. Een ouwetje al,  van Lilli uit Finland. Een kaart met een Inge Loök-postzegel. Ja, dat vind ik natuurlijk helemaal super. Ik zag de postzegel niet eerder.
Ook de tweede postzegel vind ik trouwens erg mooi.


De bijbehorende kaart, met de hoelahoepende dames ontving ik al eerder.
Tja, nu is het denk ik wel weer duidelijk waarom ik niet stop met Postcrossing.

Soms is bij Postcrossing de kaart die je ontvangt helemaal niet jouw smaak. Maar bijna altijd is er toch iets leuks aan of op.

In de eerste plaats natuurlijk dat iemand ver weg,  jou groet met een kaart.
Soms is  de tekst op de kaart wel leuk.  Of de postzegel:

Rosa Parks (1913-2005), was een Amerikaanse  vrouw, een zwarte vrouw.
In 1955, weigerde ze om op te staan voor een blanke medepassagier. Ze was, komend van haar werk, in de bus op weg naar huis.
Rosa Parks bleef zitten en dat was in die tijd en op die plaats een zeer moedige daad. Ze zat in het,  voor zwarten gereserveerde, achterste gedeelte van de bus.
Dat alleen al kunnen we ons niet meer voorstellen. Dat er zo'n scheiding was.
Maar toen het deel van de bus dat voor witte mensen was gereserveerd, vol was, moest ze toch op staan. En dat weigerde ze.
Het was echter bij wet zo geregeld en dus kreeg ze een boete. Haar actie was misschien voorbereid, maar hoe dan ook, Rosa Parks werd een icoon. En terecht.

Nou je raadt het al. Deze kaart van Kelli uit Iowa, US,  ga ik koesteren, vanwege de postzegel.

Nou hier zijn dan de oude, Duitse Roodkapjekaarten. Misschien is er iemand die het kan lezen?


Dit is de kaart uit 1913. Ik herken af en toe een enkel woord. Ik ben heel goed in handschriften van beginnende schrijvers, zoals Anna. En van hele slechte handschriften van kinderen op school... maar dit gaat mijn pet te boven.
En dit is de tweede kaart, die uit 1942



Natuurlijk heb ik Marlies van het eerste kaartje, een bedankkaartje gestuurd. En de postcrosser die deze kaarten stuurde en waar ik verder nog niets van wist, vroeg ik waar ik haar een plezier mee kon doen. Ze blijkt een oude dame te zijn van over de tachtig. Echt wensen heeft ze niet, ze is juist een beetje aan het opruimen. Dus nu moet ik zelf maar wat gaan verzinnen. Gaat lukken hoor. Ik zal haar trouwens ook vragen of zij de kaarten misschien kan en wil 'vertalen'.

Jullie dachten vast en zeker dat het nu wel eens klaar zou zijn met de Roodkapje- kaarten hè.
Maar niets is minder waar. Ik kon weer vier nieuwe kaarten aan mijn verzameling toevoegen.
De eerste was van Marlies. Ik ken haar niet persoonlijk, maar zij leest mijn blog.  Zij meldde van tevoren dat ze me een vierde Roodkapje zou sturen. Ik had eigenlijk geen idee van wat ik me daar bij voor moest stellen, maar daar kwam ik natuurlijk snel achter:

En gisteren kwamen er drie kaarten tegelijk van een Duitse Postcrosser. Zij stuurde me een bijzondere kaart, oud en verstuurd in 1942. Er zit een postzegel op met de beeltenis  van Hitler en in de stempel staat een hakenkruis.
De kaart is verstuurd aan de familie Bernhard Gaucho en op de achterkant staat een heel verhaal dat ik natuurlijk graag zou willen ontcijferen, maar dat kon nog wel eens even duren.



De tweede kaart is nog ouder en gedateerd 18-3-13. Helaas is deze kaart ook volkomen onleesbaar. Duitse schrijfletters van lang geleden en heel klein geschreven. Enfin, de geadresseerde Fraulein Frieda Schöning zal het vast hebben kunnen lezen.
Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik ineens dat de kaart nog van voor de eerste Wereldoorlog is. En daarmee mijn oudste Roodkapje !!!



De derde kaart is een Kunstkarte en op de achterkant maakt de afzendster zich bekend als Keri Lesen.
"Eine Kollegin in NL', schrijft ze. 'Herzliche Grüsse aus Nord - De'


Honderdnegenenzeventig Roodkapje-kaarten inmiddels. Wat denk je? Zal ik de honderd nog halen?

Oeps... foutje. Ik wil   graag de honderd halen, maar of dat gaat lukken weet niemand. Ik bedoelde hier natuurlijk : zal ik de tweehonderd kaarten halen? Dank, oplettende Kitty

't Is afgelopen. 't Is klaar. Uit! Na veertig jaar trouwe dienst te hebben bewezen,  gaat-ie weg, mijn brievenbus:

De brievenbus moet er zelf ook een beetje van huilen, zie je wel
Deze en zijn voorgangers  stonden super dicht bij ons huis. Ik kon ze door het keukenraam zien.
De grote hoeveelheden post die ik heb verstuurd, hebben er dus niet voor gezorgd dat-ie mocht blijven, helaas.
De dichtstbijzijnde brievenbus is op ongeveer tien minuten loopafstand en dat is niet heel erg.
Maar ik kan nooit meer om 17.01 uur rennen naar de brievenbus voor dat vergeten verjaardagkaartje. Hopend dat er nog niet gelicht was.
Ooit heb ik per abuis de huissleutel die ik in mijn hand had met de post mee in de brievenbus gegooid en toen maar gewoon gewacht tot er gelicht werd. Voorbij, voorbij...
De vraag is natuurlijk hoelang we nog gewoon post zullen kunnen versturen. En ook hoe lang zullen er nog kaarten bezorgd worden. Ik denk niet heel erg lang meer.
Deze week kreeg ik een wel zeer toepasselijke kaart.


Links de kaart en rechts de postzegel. Allebei uit Rusland. Deze keer vond ik de voorkant van de kaart leuk, maar de adreszijde nog leuker:

Zes kaarten tegelijk vielen door de brievenbus. Ik was niet thuis dus ik hoorde de plof niet... dat was een beetje jammer, haha.
Ze waren trouwens alle zes leuk, alle mensen hadden echt hun best gedaan. Ik laat de twee leukste zien. (Want anders kan ik wel bezig blijven)
De eerste:

Via postcrossing uit Duitsland. Ik dacht eerst dat het Her Majesty was, dat zou nog mooier zijn geweest natuurlijk. Maar zo is het ook leuk. Chien au parapluie is de titel van deze foto, gemaakt door John Drysdale.
Dat pakje en dat sjaaltje doen me aan mijn moeder denken trouwens.
En toen... tadaaaah, onder op het stapeltje: Roodkapje

Roodkapje 174  werd me gestuurd door Sonny uit Zwitserland. Zij heeft echt moeite moeten doen om een Roodkapje te vinden dat nog niet in mijn verzameling zat, schrijft ze.
Het is een bijzondere kaart, kijk naar de postzegel op de voorkant. Pro-Juventute-Marken 1985
Dit is, ik hoop dat ik het goed begrepen heb, een maxi-kaart. Een kaart met postzegel op de voorkant en dan moet het ontwerp van kaart en postzegel gelijk zijn. Bovendien moet er nog een stempel op die postzegel  met hetzelfde onderwerp. En als je helemaal fanatiek bent moet die stempel ook nog gedateerd zijn op een dag die wat te maken heeft met het onderwerp. Dus bijvoorbeeld een Marilyn Monroe-kaart met een Marilyn Monroe-stempel en gedateerd op haar verjaardag.
En ik maar denken als een postcrosser om een maxi-kaart vroeg, dat het een extra  grote kaart moest zijn.

Wil je er meer over lezen: klik .
Ik vind het leuk en ik kan me heel goed indenken dat mensen deze kaarten verzamelen. Maar ik ga er niet aan beginnen. Ik houd het gewoon op Roodkapje. Nummer honderdvierenzeventig. Hoe bestaat het?

Ineens weer twee geweldige kaarten. Via Postcrossing.
Allebei zwart-wit en allebei uit een lang vervlogen periode.
De eerste:


Kutsut Smolnassa, syyskuu 1946. Dat staat op de achterkant.
Fins is echt een onbegrijpelijke taal voor mij, dus het is maar goed dat de Finse Paula het even voor me vertaalde: The party in Smolna, september 1946.
Wat een foto hè, kopje thee, cocktail erbij en iets lekkers. De dames amuseren zich en ik ook.
De tweede kaart dan:


Rock "n Roll, Paris 1950.
Dát hoefde de Franse postcrosser Clotilde niet te vertalen. Wat een superkaart
Omdat de naam van de fotograaf nl. Paul Almasy, is vermeld op de kaart,  ging ik natuurlijk even googelen. Die Paul is een beroemde fotojournalist. Geboren in Budapest en de rest van zijn leven een geboren reiziger die heel veel heeft gedaan. Hij leefde van 1906 tot 2003.
Als je hier klikt, zie je heel veel van zijn werk, waaronder de foto voorafgaand aan deze. Of volgend op, dat weet ik niet.
Leve postcrossing

Precies op 21 september, de dag dat de herfst in mijn ogen begint, precies op die dag, arriveerde er een kaart uit Canada. Van Liz en via Postcrossing:

Hm, zo'n kaart waarbij ik het idee krijg dat de herfst toch wel mooi is.
Met appeltaart en vooral de geur van appeltaart en mooie luchten en kaarsen en waarschijnlijk ook nog wel met heel wat mooie dagen.
Gistermorgen was het weer hier verschrikkelijk, echt het ging zo ontzettend tekeer, dat ik blij was dat ik binnen zat, anders was ik beslist omver geblazen. Maar het duurde niet lang en vlak daarna scheen de zon alweer. Herfst!


En kijk nog eens even naar de postzegels. Ze zijn niet afgestempeld en dus heel goed te bewonderen. Waarschijnlijk verval ik in herhalingen, maar het zijn ook zulke kunstwerkjes. Soms geniet ik nog meer van de postzegels dan van de kaart.

Zo zal het er vroeger uitgezien hebben, in afgelegen plaatsen, denk ik. Mooi toch.
Ook wel echt een postzegel om een verhaal bij te verzinnen. Misschien doe ik dat nog wel eens, maar eerst die appeltaart...

Eerst kwam er een kaart van Jolande. Totaal beschadigd en met de afzender doorgestreept.
Die beschadiging, tja, dat kan gebeuren. Meestal gaat het goed, maar er kan ook wel eens iets mis gaan, dat snap ik.
Dat de naam van de afzender met een dikke stift werd doorgestreept en de postzegel ook werd beschadigd, dát snap ik dan weer niet.



Hartstikke lief dat je aan me dacht, Jolande, op je verre reis, die ik uiteraard helemaal volgde op je blog. En wat een geluk dat het de Queen niet was.

Vervolgens kwam er post van Ageeth. Dat is altijd een cadeautje. Ageeth ging op vakantie en nam enig knip-en plakwerk mee. Dát is pas relaxen.


Superleuk natuurlijk. Ik vind die kaart mooi. Op de achterkant staat: 'Dat is nou een duif, denk ik'. Echt grappig.
Maar het mooist is wat Ageeth schrijft: 'Bedankt voor je fijne blogberichten. Ik vind onze gedeelde wereld erg leuk'.
Ik ook, Ageeth, ik ook!!!
Dat is mooi hé, dat 'onze gedeelde wereld'. 

En toen kwam er nog een kaart. Heel fijn, een Inge Loök kaart. Eentje die ik nog niet in mijn verzameling had:

Zo'n geweldige zomerse kaart van de twee oude dames, die leven op de manier zoals ik dat ook zou willen. En ook een herinnering aan deze prachtige zomer. Je hing je was op en kon die ook bijna meteen van de lijn halen.
En mag ik jullie er eventjes aan herinneren dat het nog steeds zomer is hoor, met vandaag mee nog zestien dagen!! (Met dat meteorologische gedoe van de meteorologische herfst,  heb ik niks te maken)
Dus ik zat te genieten van de kaart en keek niet meteen naar de afzender; ik dacht dat het een Postcrossingkaart was.
Maar dat was het niet: de afzender was C.  Veel groeten, C. Dat stond er.
En verder: 'Hoop dat je deze kaart nog niet hebt. Zo ja dan vast niet met een postzegel van Aland'. (Hier hoort zo'n rondje op de A).
Ik dacht eerst aan Zweden, maar ik twijfelde en die twijfel was terecht. Het is niet Zweden maar Finland. Waar Inge Loök vandaan komt.
En toen had ik een probleem want wie was C.??? Ik liet alle bekende C's de revue passeren, mijn man ook. Maar we kwamen er niet uit. De ons bekende C's waren niet naar Finland geweest. 
Gelukkig stond er ook nog: 'stuur als we thuis zijn nog een mailtje naar je'.
Daar keek ik dus dagelijks naar uit, maar er kwam niks.
Tot gisteren. Ik controleerde de ongewenste e-mail en daar was het hoor. Een mailtje van C., een bloglezer.  Zij heeft mij al eens een Roodkapje- kaart gestuurd, maar dat was al meer dan een jaar geleden.
Lieve C.,  dankjewel voor deze geweldige kaart!!

Oh dat Postcrossing hè, ik wil eigenlijk stoppen, maar ik kan het gewoon niet. Ik ben verslaafd. Het is superleuk om kaarten te krijgen.
Nu kreeg ik weer een heel pakketje kaarten, zes stuks van Patty uit de US. Patty vond dat ik leuke kaarten verstuurde en zag ook dat ik al heeeel veel kaarten ontving. En nu vond ze het leuk om me kaarten te sturen die ik zeker niet had, om de eenvoudige reden dat ze ze zelf maakt. Niet allemaal laat ik ze zien, maar deze (niet zelf gemaakt) vond ik heel erg leuk:

Hier zien we Miss America, Margaret Gorman. Zij was zestien toen ze Miss America werd.  In 1921. Ik had geen idee dat er toen al Miss-verkiezingen werden gehouden.
Een andere kaart was deze:
Dat is toch leuk. Ik stuurde Patty natuurlijk ook een pakketje, waarop zij weer reageerde. Ze vroeg of ik het weer een beetje kon veranderen want ze gaat naar Parijs binnenkort en wil die stad beleven in de herfst. Ik kon haar geruststellen, het was hartstikke koud gisteren.

Een andere kaart kwam gisteren, niet van Patty, maar wel uit de USA. Van iemand die schrijft dat ze in Honolulu woont en daar niet aan de kaarten van mijn voorkeur kan komen. En ze hoopt dat ik ook deze kaart leuk zal vinden.
Nou en of vind ik dat. Een kaart uit Honolulu, wie krijgt dat op zaterdagmorgen in zijn of haar brievenbus?

En dan tenslotte een geweldige kaart, die niets met Postcrossing te maken heeft. Wel met mij en met Els.
Zij weet precies wat ik leuk vind en stuurde me een Hans Borrebach-kaart. Zo leuk.


Ja en nu natuurlijk op zoek naar dat boek. De titel intrigeert me.
Het boek verscheen in 1933. Feminisme, in die tijd?  Dit las ik er al vast over:

GEÏLLUSTREERDE
MEISJESBOEKEN
Prijs: In prachtband a ƒ 2.90. Ingenaaid a ƒ2.—.
WAS IK MAAR EEN JONGEN ...
door HELLEN RANDERS.
Geïllustreerd door HANS BORREBACH.
„Was ik maar een jongen . . van Hellen Randers is een frisch geschreven, zonnig boek, de geschiedenis vertellend van een meisje, dat onder moeilijke omstandigheden geroepen wordt voor zichzelf te zorgen, dit met energie doet en er werkelijk in slaagt, dank zij haar blijde levensbeschouwing en ook door vriendelijke hulp, onafhankelijk te worden, totdat... zij de afhankelijkheid verovert, die door elke vrouw begeerd wordt en zoo licht te dragen is in een gelukkig huwelijk. Dan is ten slotte  de wensch „wasik maar een jongen”, door haar aanvankelijk geuit, krachteloos geworden.

Geweldig Els, dankjewel.

Zo leuk weer, dit.
Post van Marthy.
Een dikke enveloppe met daarin van alles en nog wat en een brief.
Wat is dat toch een verrassing! Je kunt zien wat er in zat, in die mooie zelfgemaakte enveloppe:
een prachtige botanische kaart, labels. een kabouterplaatje, zaadjes van juffertje in 't groen.
Dat plantje ken ik niet, of misschien ook wel. Ik zal het weten als het opkomt.
En dan het allerleukste van alles, die kaart die je ziet met dat matroosje achter het stuurwiel.
Il etait un petit navire staat er onder.

Marthy kon dat onmogelijk weten, maar die kaart is speciaal voor mij.
Vroeger leerde ik al Frans op de lagere school.
We waren er net mee begonnen in de vierde klas (groep 6),  toen ik ziek werd en een paar maanden thuis was.

Geelzucht had ik en ik moest in bed blijven.
Ik vond het niet heel erg, ik werd verwend thuis, kon de hele dag lezen. Ik lag op de  bank en 's avonds moest mijn vader me naar boven dragen, want bewegen mocht ook niet.
Mijn moeder sleepte boeken aan uit de bieb, die dan vervolgens wegens de geelzucht ontsmet moesten worden.
Ik luisterde veel naar de  (school)radio. Mocht geen zout, maar wel veel zoet en werd lekker verwend. Voelde me ook niet ziek al heeft mijn moeder later gemeld dat ik dat wel was.
Ik vond het alleen erg dat ik nu geen Frans had. Juist zo interessant.  



Die tekst 'Il etait un petit navire' van Marthy's kaart,  dat is de titel van een liedje.
En dat was, na een paar obligate zinnetjes  zoals 'papa fume une pipe' en 'le rat est dans le canal', zo ongeveer het eerste Frans  dat ik leerde.
Hartstikke modern eigenlijk en zeker voor die tijd.
Het was ook wel een lieve juf, die uit de vierde,  die Frans gaf.  Ze kwam me ook opzoeken toen ik ziek was, met een cadeautje van de klas.

Dat liedje is nooit meer uit m'n hoofd gegaan. Ik zing het af en toe nog wel eens.

Nu zocht ik het op om te kijken of ik de tekst helemaal nog goed had. Daardoor kwam ik er achter dat er nog meer coupletten zijn en een refrein, zo grappig. Dat heb ik nooit geweten.
Ik heb ook niet geweten dat het een dramatisch verhaaltje is.
Dat leuke matroosje dreigt te worden opgegeten door de bemanning omdat er geen voedsel meer is. Ze hebben het al over de manier van koken en de saus.
Maar gelukkig, na een gebed tot de heilige maagd, springen er ineens vissen aan boord en eten ze die, in plaats van het matroosje.

Enfin, dit kaartje krijgt een ereplekje en Marthy ontzettend bedankt, echt superleuk!

Hier is een nieuwe post. Zo heet dat tegenwoordig bij Blogger. Een post, je plaatst een post.
Dit kwam ook met de post. Een ander soort post. In m'n brievenbus.
Blije post van Ageeth en daarvoor ook blije post van Mieke
Mieke was eerst:

Ze stuurde een echte Mieke-kaart. Zo leuk. Maar het allerleukste was dat ze ook een ATC voor me had gemaakt. Dat was nog veel leuker. Vind ik dan hè als verzamelaarster. Dankjewel, ik ben er echt blij mee.


Dan de post van Ageeth

Daar word je toch blij van staat er. En inderdaad, daar word ik blij van. Dankjewel, Ageeth. Op deze post kom ik morgen nog even terug. Of een andere dag, dat weet ik nog niet.
Nu eerst maar eens even een kopje gember/kokosnoot-thee. 

Kerstzegels... ik koop ze ieder jaar, gewoon omdat ik nou eenmaal erg ouderwets, kerstkaarten verstuur en ik dus postzegels nodig heb en omdat ze goedkoper zijn.
Ik koop ze altijd in de sigarenwinkel dicht bij huis.
Dit jaar kocht ik ze ergens anders, nl in de buurt van het AVL, Slotervaart dus. Een buurt waar ik niet wil zijn en waar ik normaal gesproken ook niets te zoeken heb.
Maar wachten in het ziekenhuis is ook niet fijn en dus maakte ik iedere keer een wandeling in de buurt en kwam zo in een andere sigarenwinkel terecht.
Om maar wat te doen te hebben kocht ik er (eind november) drie velletjes kerstzegels. Daar hoort dan normaal een klein cadeautje bij.
'Oh mevrouw, die zijn al lang op,' zei de verkoopster, 'dan had u echt eerder moeten komen. Maar u vindt het helemaal niet erg hoor, dat weet ik gewoon zeker, want echt het was helemaal niks. Een stom sfeerlicht, en lélijk.!!!Ik wilde ze niet eens hebben voor mezelf'.

Nou ja daar moet ik dan erg om lachen, zo'n vrouw die mijn depressieve hoofd bekijkt en dan besluit dat die sfeerlichten niets voor mij zijn.  Waarop  ik bedacht dat ik ze inderdaad wel kon missen.
De postzegels legde ik thuis neer en keek er eigenlijk ook niet naar. Het was nog te vroeg voor kerstkaarten.

Deze week gebruikte ik er eentje voor een verjaardagskaart, maar keek nog steeds niet echt naar de zegels.
Maar gisteren stond er een hele pagina in het Parool, gewijd aan die zegels. Toen las ik dat er tien kunstenaars gevraagd zijn om op basis van persoonlijke kerstverhalen van BN'ers bijpassende zegels te ontwerpen. Jonge Nederlandse kunstenaars.

Ik scheurde het stuk uit de krant en nu keek ik wél, want dat vind ik leuk.
Blijkt dat op de achterkant van zo'n velletje het hele verhaal te lezen staat. Met die persoonlijke kerstverhalen van de BN'ers en de namen van de ontwerpers.
En zoals altijd bewonder ik het dat mensen op zo'n klein papiertje, iets moois kunnen maken. Kunstwerkjes vind ik het. Altijd.
Het had nog een leuke wedstrijd kunnen zijn: welk verhaal hoort bij welke BN'er en welke ontwerper maakte dan die zegel? Zoiets en dan als hoofdprijs een jaar gratis post versturen.  En als tweede prijs een paar sfeerlichten, die inmiddels natuurlijk zeer hot zijn geworden wegens schaarste.

 Ps: Net las ik dit stukje nog even over en zie ik dat het decemberzegels moet zijn en niet kerstzegels. Wordt er tenminste niemand gekwetst.
Tijd voor de kerstkaarten. Of zal ik dat voortaan maar decemberkaarten noemen?

Ik kreeg weer een kaart van Jolande. Een kaart van mijn favoriete Queen. Jolande was weer eens in London. Zij is er echt zo vaak. Ik ben gewoon een beetje jaloers.
Jolandes verblijf daar werd enigszins verpest, schrijft ze,  doordat ze ook dingen moest doen die ze minder leuk vindt, zoals het zoeken naar een kaart van T. Q.
Jolande, je bent echt geweldig dat je dat voor me doet.
En deze kaart is ook geweldig. Wat je zegt: Her Majesty staat er zelfs twee keer op. Je kunt nooit genoeg van haar hebben.
En dat ze ook nog in de Roodkapje-serie past, 'Roodkapje 80 jaar later', hahaha, die opmerking vergeef ik je graag.
Super bedankt weer hè.
En dan kwam er ook nog een geweldige kaart van Carolien. Zij verzamelt ook Roodkapjekaarten. Deze kocht ze voor zich zelf en meteen ook maar eentje voor mij. En het is ook nog eens een hele leuke kaart.

 'Vandaag heeft ze gelukkig nog geen groen aan',  schrijft Carolien, 'anders hadden we niks aan 't  kaartje'.
Carolien, ik ben  blij met de kaart. Ontzettend bedankt hoor!