Het is in mijn ogen allemaal een beetje traag gegaan dit jaar met de bollen. Ik ben vrij vaak gaan kijken, maar er kwam steeds niet veel op 'mijn ' veld.  Terwijl in de nabije omgeving, bereikbaar per fiets,  echt veel te zien was, veel kleur, heel veel kleur. Zoals op de foto hierboven met de koeien.

Het zit hem natuurlijk vooral in de kleurencombinaties. En ik vind het  ook prachtig als het echt een giga veld is  en aan beide voorwaarden had mijn veld voldaan

Daar achter is nog een veld. Een knalrood veld. 

 

Yes, ze zijn er nog, dacht ik gisteren.
Maar het zal niet lang meer duren, want toen ik alles een beetje dichterbij haalde met mijn fototoestel, zag ik toch twee zeer verdachte landbouwwerktuigen.
En die staan daar niet voor niks. Niet voor de gezelligheid, bedoel ik.


Ik heb ieder jaar heel veel plezier van het feit dat ik in een bollenbuurt woon. Ik wandel daar al jaren en geniet er van. Met volle teugen.
En ieder jaar is het een verrassing waar de bollen komen en hoe ze er uit zullen zien. Een ding is zeker: volgend jaar komen ze niet op deze plek en dus zullen ze ook geen kronkels hebben. 

Dat pad trouwens, waar ik al jaren wandel, heet het Klompenmakerspad, tenminste dat dacht ik. Ik heb het ook al vaak genoemd. Gisteren kwam ik er achter dat het toch iets anders heet, veel deftiger:



Enfin,  dit jaar door alle toestanden, vond ik het nog fijner dan anders. Die kronkels maakten het zo bijzonder, dat zag ik echt nooit eerder.
En dan ook nog een van mijn twee favoriete tulpen-combi's: rood/roze. (De andere favoriet  is oranje-paars, maar die zag ik dit jaar niet).
Ik ga over een paar minuten de deur uit en ik verwacht een kaal veld te zien.
Misschien dat ik bij terugkomst nog even laat zien hoe dat er uit ziet.  Als ik uitgehuild ben natuurlijk hè.

Ben net terug en alles was er nog. Dat zie je dan al van verre: een rode streep!

Roze is niet mijn favoriete kleur.
Voor alle duidelijkheid, groen is mijn lievelingskleur

Ik geloof niet dat ik de laatste veertig jaar een roze kledingstuk had.
Ook in ons huis is niet veel roze te vinden.
Nou ja, als ik goed ga speuren, vind ik heus wel wat hoor.
Ik heb een roze keukenhanddoek met bijbehorende theedoek. Maar die zijn wel echt knalroze.
Ook in onze geborduurde kussens op de bank zit roze.
En we hebben een hele tijd een groot schilderij gehad met behoorlijke wat roze.
Maar verder denk ik bij roze altijd aan kleine meisjes en trouwens ook aan kleine jongetjes. Onze kleinzoon houdt ook erg van roze.
En ik denk aan bepaalde schilders in hun roze periode.
Maar gisteren, op onze wandeling, leek de hele wereld wel roze. Dat begon al met de lucht, waar mijn man een foto van maakte:


We liepen een iets andere route dan anders en kwamen een stukje door het dorp Bobeldijk.  Ook daar viel roze op:


En als je er dan eenmaal op gaat letten, zie je overal roze. 
Ergens voor een raam zat deze lieverd:

Maar het hoogtepunt van de wandeling, was het roze tulpenveld. Een week eerder was er daar nog niet te zien dat het roze zou worden. Nu wel... en hoe:

We gaan over een paar minuten weer op pad. Eens even kijken of de laatste kronkels van 'ons' kronkeltulpenveld nu in bloei staan.

Toen we gisteren gingen wandelen, zagen we de bui al hangen. Ik bedoel we zagen de mist al hangen, niet een beetje nevel, maar echt behoorlijk mistig.

En dus namen we, gezien onze vorige ervaringen, een andere route. Waarvan een gedeelte ook mooi was hoor. En leuk, toen we een heleboel kleine lammetjes zagen.

We wandelden eerst een gedeelte door onze wijk, die nog in diepe rust was.
Erg saai.
Daarna liepen we door het park en dat vind ik normaal niet onaardig.
Maar in het schemerdonker en ook daar met mist, vond ik er helemaal niks aan.   We wandelden, ik geef het eerlijk toe, niet in volmaakte harmonie, maar toen we die lammetjes zagen, knapten we op.
Echt zo schattig. En maar springen en rennen dat spul. Met altijd een moeder in de buurt die het allemaal goed in de gaten houdt. Af en toe een harde mekker geeft en dan komen de kleintjes aangerend.
Maar goed, het gevolg was dat we niet langs 'ons' tulpenveld kwamen.
In die ene dag dat we 'verzaakten',  is er behoorlijk wat kleur bij gekomen.
Want dit is wat we vanmorgen, daarnet dus zagen:

En het mooist van alles, de golvende tulpenrijen hebben nu ook wat kleur.
Ik had gedacht dat het mooi zou worden en raad eens? Dat is het ook!

 (Ps. Ik schreef met mijn duffe hoofd: het is zo ver. Maar dat bedoelde ik helemaal niet. Ik bedoelde het is zover: de kronkeltulpenrijen hebben kleur!)

Ik verheug me al weer op de tulpenvelden, de bloeiende tulpen.
Dit jaar niet zo dicht bij huis, maar vanochtend,  op een vroege wandeling, zagen we dit veld.
Al een heel stuk op streek en kaarsrecht zoals altijd.
Dacht ik...
Maar kijk:

Er is ook een deel geplant met de lijn van de sloot mee. Dat gaat heel erg mooi worden. Nog een kleine maand denk ik.

Er wachtte nog een verrassing.
'Mijn' twee tulpenvelden waren van één kleur.
Mooi hoor, daar niet van, maar juist die afwisseling maakt het nog mooier.
Gelukkig waren er nog een paar rijtjes in een andere kleur,die kwamen eachter pas later in bloei. Echt veel later.
Het zijn ook maar drie of vier rijen.
Ik denk,  dat als ik straks ga kijken, dat ze dan bezig zullen zijn om alles er af te halen.
Vandaag of morgen, in ieder geval deze week. Dénk ik.
En dan is het afgelopen en wacht er weer een kaal veld.
Dan heb ik er toch zo'n beetje vanaf half januari veel plezier van gehad.
Eerst de twijfel of het echt wel tulpen waren.
Toen het afwachten en steeds maar kijken of er al wat te zien zou zijn.
Daarna  het wachten op de kleur, welke kleur zou het zijn ?
En tenslotte de velden in volle glorie.
Echt bijzonder om het van zo dichtbij te beleven.
Toch wachtte er nóg een verrassing.
Op eerste paasdag gingen we 's avonds nog even wandelen en namen een route die we eigenlijk bijna nooit nemen En daar zagen we dit:

Gisteren ben ik natuurlijk ook weer gaan kijken, er werd weer gesproeid en er was weer een regenboog.
Niks nieuws zo op het eerste gezicht. Vandaag kan ik helaas niet gaan kijken. Dus ik hoop nu maar dat ze er niet ineens af zijn.

Een tijdje geleden schreef ik hier over het tulpenveld waar ik bijna dagelijks langs kom op mijn wandeling. Klik
Het was toen nog kaal en ik was er nog niet eens helemaal van overtuigd dat het echt tulpen in wording waren, hier op het veld.
Maar nu kun je al een hele tijd zien dat het tulpen zijn.


Er is geen twijfel meer mogelijk. Regelmatig doe ik ook een andere wandeling, maar dat is vanaf nu afgelopen.
Want iedere dag wordt het hier spannender.
Wanneer zal de eerste tulp verschijnen en wat voor kleur zal die zijn?
Gistermorgen was er nog niets. Maar gisteren is het de hele dag zonnig en warm geweest.
Dus misschien vandaag? Ik ga straks kijken.
En morgen weer en overmorgen...
De schapen op het weiland naast de tulpen, de schapen trekken zich nergens wat van aan. Die zijn er gewoon.
 Weer of geen weer en nieuwsgierig als altijd.


En lammetjes zijn er ook. Nog niet zo veel, maar ze zijn er wel.
Nog even en het weiland zal vol springende huppelende lammetjes zijn.
Nou? Wat wil een mens nou nog meer in het voorjaar?  Tulpen en lammetjes. Beter wordt het niet!