Bertiebo: Podcast

Posts tonen met het label Podcast. Alle posts tonen

woensdag 25 februari 2026

Zeg Paus...waar is m'n kunst?

Wat kan het toch heerlijk zijn om naar een podcast te luisteren. Als het een goeie podcast is tenminste.

Deze vind ik erg goed.

Alleen de titel al: Zeg Paus, waar is m'n kunst?'

Ik luister deze via NPO-Luister. Er zijn zes afleveringen. De kortste duurt 31 minuten en de langste 44 minuten.

De podcast is gemaakt door Stef Visjager, samen met de hoofdpersoon van het verhaal: Olga Majeau.

Het begint als volgt:

Olga krijgt een doos documenten van haar oma. Ze bestudeert ze, onderzoekt ze en ontdekt van alles over de familie Eperjesy, haar voorouders. Haar Hongáárse ádelijke voorouders.

Ze ontdekt ook van alles over het voorouderlijk kasteel, De Werenburg én ze hoort over de kunstschatten die in dat kasteel waren.

Ze schrijft er een boek over: Een schitterend isolement.

Dat boek heb ik nog niet gelezen, maar het stáát op mijn lijst.

Een paar jaar later gaat ze op zoek naar die schatten. Die kunstschatten. Werk van nou niet bepaald de eersten de besten. Bijvoorbeeld Bernini, Tiepolo om er maar eens een paar te noemen.

Wat is er met die kunstcollectie gebeurd. En met het kasteel. Is er nog wat te vinden? En zo ja, kan er heel misschien iets geclaimd worden? En hoe gaat de Paus reageren als Olga vragen gaat stellen nadat ze er achter is gekomen dat er werk in het Vaticaan hangt?

Hoe het gaat en afloopt kan ik natuurlijk niet vertellen, maar geloof me, het is een spannende zoektocht. En ik hoor heel vaak dat mensen nauwelijks naar podcasts luisteren. Maar het is net zo leuk of prettig luisteren als naar een luisterboek. Gratis ook nog.

zaterdag 8 november 2025

Op zoek naar Marlotte

Deze podcast beluisterde ik.

En ik was stomverbaasd, verbijsterd, geïntrigeerd. Heel bijzonder, echt heel bijzonder. Ongelooflijk.

Ik begon, zoals gewoonlijk omdat ik van Storytell was afgegooid en toch iets te luisteren wilde hebben, tijdens mijn wandeling.

Dan kijk ik altijd even in mijn appconversatie met mijn vriendin Marion en zij heeft me dan altijd wel een tip voor een podcast gegeven. Deze was aan de beurt.

Ik luisterde en normaal stop ik dan als ik thuis ben en ga eventueel op de volgende wandeling verder. Maar nu niet hoor.

Het was te laat voor álle afleveringen, dus ik luisterde 's avonds een heel eind verder en de volgende morgen de rest.

Echt, zei ik al dat het bijzonder was? Het is echt een aanrader

Ik kan er bijna niks van vertellen, je moet het gewoon over je laten komen.

Vergis je niet in die inleiding, het is geen thriller of zo. Het is echt. Ik denk er nog steeds over na en heb nog vragen. Maar vertellen doe ik het niet.

Met wat Zembla zelf er over zegt, verraad ik nog helemaal niks dus ik citeer:

'In het najaar van 2020 krijgt Annika contact met de 13-jarige Marlotte. Marlotte ligt met ernstige brandwonden in het ziekenhuis, heeft een verleden van seksueel misbruik en is door iedereen in de steek gelaten.

Annika heeft ruim drie jaar dagelijks contact met haar via whatsapp: eerst met Marlotte zelf, en als Marlotte niet meer kan communiceren, met het ziekenhuis.

Tot Marlotte in 2023 op 16-jarige leeftijd helemaal alleen overlijdt.

Alleen Annika is bij haar, ze luistert mee via de telefoon.

Tenminste, dat is wat Annika denkt'.

woensdag 12 maart 2025

Je moeder blijft je moeder en je vader blijft je vader

'De Nederlandse bewaaksters van Auschwitz' is een podcast waar ik naar luisterde. Geboeid naar luisterde.

In de tweede wereldoorlog waren er heel wat Nederlanders in dienst van de Waffen SS. Een heleboel, vijfentwintigduizend. Daar hoorde je nooit zoveel over, maar het is best veel.

Van die groep waren er vierentwintig bewaker in Auschwitz geworden en van die vierentwintig waren er negen vrouw.

Over die vróuwen gaat de podcastserie. Er zijn zes afleveringen en daarin wordt gekeken hoe het zo gekomen is.

Hoe kwamen die vrouwen daar terecht. Waarom kozen ze er voor. Hoe is het ze in het kamp vergaan en hoe ging het na de oorlog verder met ze. Hoe was hun leven. Wat vonden hun slachtoffers.

Tenslotte: wat wisten hun kinderen en wat vonden die er van?

De vrouwen zijn allemaal al lang dood, maar hun levens worden helemaal gereconstrueerd. Door Stijn Reurs en Harm van Atteveld.

Het zijn bijzondere verhalen, allemaal.

Ze waren niet allemaal in- en inslecht zoals ik vroeger gedacht zou hebben. Ze waren ook soms naïef, zielig of beperkt of allebei. Sommigen uitgesproken wreed. Anderen niet, die deden ook wel eens iets vriendelijks. Bovendien wordt tussen neus en lippen door vermeld dat zo'n kamp, als in Vught ook echt gebouwd werd door Nederlanders. Maar dit terzijde.

Het meest bijzondere vond ik dat de kinderen van de vrouwen zonder uitzondering niets wisten.

De makers zoeken de ze op en zijn eigenlijk uit op informatie, maar iedere keer blijken de kinderen van niks te weten.

Ze krijgen het dan tamelijk onverwacht te horen en dan horen wij weer hoe ze er op reageren.

Tegelijkertijd zo'n beetje, keek ik naar de serie Brandmerk. Daarin gaat het per aflevering over het kind van een crimineel, van een gedetineerde.

Ik heb nog maar twee afleveringen bekeken, maar was onder de indruk.

Dan ben je een jongetje van drie en dan wordt je moeder opgepakt en langdurig gestraft. Het jongetje in kwestie heeft heel lang gedacht dat zijn moeder ziek was en in een ziekenhuis verbleef.

Zo te zien een volkomen normale jongvolwassene geworden. Maar dat is natuurlijk alleen maar wat ik in die uitzending zie. Toch heel bijzonder om te zien. Ook dat die kinderen min of meer solidair blijven met hun moeder of vader. Ze opzoeken in de gevangenis, daar positieve herinneringen aan hebben.

Vaak hoor ik dat tv pulp is en ik moet zeggen dat ik ook veel hetzelfde zie. Wéér Boer zoekt vrouw, wéér Wie is de mol. Niks mis mee hoor, maar dit soort tv is er ook. Gelukkig.

vrijdag 16 februari 2024

Mina en Mevrouw

De foto die je hieronder ziet greep me aan. De vrouw rechts, is precies mijn moeder, echt precies. Mijn moeder had zo'n jurk, zulke wangen en zo'n neus. Schoenen, horloge, alles klopt.

Maar daar gaat het nou niet over. Het is mijn moeder niet. Het is een foto die hoort bij een podcast.

'Ik denk dat je dit een mooie serie vindt', appte mijn vriendin Marion. Ik keek even en ik was meteen geïnteresseerd. Ik was in de stad en stond op het punt om terug te wandelen, met het luisterboek van dat moment aan. Dus ik switchte.

Marion had gelijk. Ze kent me. De podcast is boeiend en ook precies wat ik leuk vind. Hier is de trailer

Trailer - Mina & Mevrouw - VPRO

De podcast is gemaakt door Maartje Duin. Zij was ook de maakster van die andere podcast die me zeer heeft geboeid: De plantage van onze voorouders.

Mina, dat is Mina Marinusse, een meisje uit een arbeidersgezin.

En Mevrouw, dat is Marietje gravin van Lynden - Calkoen. Maartje Duin, de podcastmaakster is haar achterkleindochter.

Mina en Mevrouw wonen allebei op kasteel ter Hooge, bij Middelburg op Walcheren.

Mientje woont in, op het kasteel, heeft geen eigen huis en is haar hele leven bezig met de familie en het huishouden. Een zware taak, want Mientje deed alles. Mevrouw kon nog geen kopje thee zetten. Iedereen is dol op Mientje. Geen wonder.

Maar ze was en bleef natuurlijk wel het dienstmeisje. De twee vrouwen waren niet gelijk.

Onder andere over die ongelijkheid gaat de podcast. En Maartje Duin onderzoekt bijvoorbeeld of Mientje gelukkig was in en met haar leven.

Maar er zijn nog meer thema's. Feminisme, vrouwenliefde.

Sowieso is het een tijdsbeeld. Mientje kwam in dienst in 1937. De gravin was een stuk ouder, maar die heeft haar hele leven dagboeken bij gehouden. Maartje Duin put daaruit op zoek naar opmerkingen over Mientje en ook dat vind ik erg interessant.

Een mens hoeft zich niet te vervelen hè. Dit is een giga- aanrader.

woensdag 7 april 2021

De Vlaamse Kunstroof

Wat een leuke podcast was dit!! Leve de podcast!

Zes spannende afleveringen kreeg ik te horen, over een wel zeer merkwaardige kunstroof.

Namelijk de diefstal van een paneel van Het Lam Gods, het meesterwerk van de gebroeders Jan en Hubert van Eijck

Vorig jaar in maart zijn we nog in Gent gaan kijken naar dat werk. Ons laatste weekendje weg.

Dat paneel dat in 1934 gestolen werd in Gent, uit de Sint Baafs, heet De Rechtvaardige Rechters.

Het is een paneel van 1.49 bij 0.55 en het is tot op de dag van vandaag (nog) niet teruggevonden.

En dat is wel enigszins vreemd als je het hele verhaal hoort.

Een verhaal als een B-film, noemt Arthur Brand, de kunstdetective, de gebeurtenissen. En hij zegt ook dat het een van de drie grootste kunstroven ooit is.

Wat is er gebeurd? Enige tijd na de diefstal worden er afpersingsbrieven gestuurd door ene D.U.A. Gericht aan het bisdom.

Er wordt gedeeltelijk aan de eisen van de afperser(s) voldaan en een ander, tegelijkertijd gestolen paneel, komt inderdaad terug.

Maar waar zijn de rechtvaardige rechters? Waar is dat doek?

En wie is Arsène Goedertier?

Hij verklaart kort voor zijn dood dat hij als enige weet waar het paneel is.

De afpersingsbrieven worden bij hem gevonden. Dertien brieven en eentje, de veertiende, nog in een kladversie.

In die veertiende brief, staat een soort code en vele amateurspeurders hebben geprobeerd die code te kraken.

Als je dat zo hoort, kan je alleen maar denken: 'Oh ja, natuurlijk'. De code is echt gekraakt en het paneel hoeft alleen nog maar even opgehaald te worden. De plaats is bekend.. Wat ontzettend slim!

Het kan bijna niet anders. Zo logisch lijkt het.

De politie denkt dat ook en op de plaatsen waar volgens de code het paneel zich zou moeten bevinden, wordt ook echt gezocht.

Helaas...

En dan zijn er weer andere speurders die net weer even andere ideeën hebben...

Ik kan er hier natuurlijk van alles over gaan vertellen, want ik heb heel goed geluisterd en er daarna nog van alles over gegoogeld en gelezen. Maar dat doe ik niet.

Gewoon lekker luisteren en je verbazen.

Zeer aan te raden, deze podcast van Ieke Schout en Lieke Malcorps.

zaterdag 25 juli 2020

De Plantage van onze Voorouders

Heerlijk vind ik het, om terwijl ik iets aan het doen ben, naar een podcast te luisteren. Ik ben dan aan het borduren of iets anders met mijn handen en dan kan ik me heel goed concentreren. Ik begrijp nooit dat mensen naar de radio of naar een podcast kunnen luisteren terwijl er gepraat wordt. Mij lukt het alleen als ik alleen bezig ben. En gelukkig heb ik daar alle gelegenheid voor.
Ik hoorde zo al een paar fantastische podcasts. Tante Jos, dat was mijn eerste en dat vind ik tot nu toe ook de beste. Op de voet gevolgd, door deze. Nou ja misschien wel even goed.

Maartje Duin, de maakster, ontdekt op een bepaald moment dat haar voorouders plantage-eigenaren waren.
Dat vindt ze niet zo'n fijne gedachte en ze gaat op onderzoek uit. Ze wil weten hoe dat dan precies zat. Maartje duikt in archieven en vraagt na bij haar moeder.
Die moeder, van adel, wil er niet veel van weten aanvankelijk. Want ja, het waren andere tijden en het was nou eenmaal zo en ik discrimineer echt niet. In Maartjes familie wil ook niet iedereen meewerken.
Maar ze zet door. En dan maakt ze op een bepaald moment, min of meer toevallig en via via, kennis met Peggy Bouva.
Maartje, een afstammeling van slavenhouders en Peggy, afstammeling van tot slaaf gemaakten op die plantage.
Samen zetten ze hun zoektocht voort. Ook met Maartjes moeder en dat is af en toe erg grappig. Een voorbeeld van voortschrijdend inzicht, die moeder.

Ik heb nog niet alle afleveringen gehoord, maar de families leren elkaar kennen, ze gaan naar Suriname.
Zeer interessant, zeer boeiend en buitengewoon leerzaam.
Zo vertelt Peggy op een bepaald moment aan Maartjes moeder waarom het N-woord zoals ze dat noemt, niet meer gebruikt kan worden. Neger. En dat was voor het eerst dat ik ook echt begréép waarom dat niet kan.
En verder tegenstellingen, heel grote en toch ook overeenkomsten. Dat dus

maandag 14 augustus 2017

Podcast

Podcast... mijn vriendin M. had al eens vaker gezegd dat het zo leuk is om podcast te luisteren. Maar ik wist helemaal niet hoe en waar.
Tot onze dochter vorige week zei: 'Mam, dat is leuk. Echt iets voor jou. Ik zet het wel even op je telefoon'.
En dat deed ze.
Nou, inderdaad, het IS leuk.
Ik heb nog niet veel ervaring, maar tijdens mijn verplichte wandeling lekker luisteren naar De Grote Harry Bannink Podcast, dat is echt fijn.
Ik kijk ook om me heen hoor, het eerste deel van de wandeling alleen maar.
Maar daarna...
Déze Podcast is gemaakt door Gijs Groenteman.
Hij interviewt allerlei mensen die iets met Harry Bannink te maken hebben gehad. Heerlijk om te horen. Uitgebreide gesprekken met af en toe een mooi nummertje er tussen door. Met trouwens ook geweldige teksten. Van Willlem Wilmink bijv. of Annie M.G .
Kortom, er is een wereld voor me open gegaan. En dit is nog maar het begin.

Ik had alleen een probleem met oordopjes. Op een of andere manier past het oordopje niet in mijn linkeroor. Afwijkend oor denk ik, al was ik me daar tot nu toe niet van bewust. Ik heb ook wel zo'n koptelefoon ding, maar ik vind het net zo makkelijk om de telefoon naast mijn oor te houden.

Totaal aantal pageviews