Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label Verhuizen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Verhuizen. Alle posts tonen

donderdag 12 maart 2026

Het eendje van opa

 

Mijn ouders waren in Hoorn komen wonen om meer van hun kleinkinderen te kunnen meemaken. 
Zij pasten ook op die kleinkinderen toen wij naar het ziekenhuis vertrokken voor de bevalling van ons jongste kind. 

Die zoon werd in het ziekenhuis geboren. 
Het was op zondagmorgen, om ongeveer elf uur. Het was een tamelijk voorspoedige bevalling, gewoon in de ochtend  en ik was vrij snel bij mijn positieven. 
Mijn ouders konden dus ook snel komen kijken met de andere kinderen. 

Mijn vader had een cadeautje bij zich. En dat was dit eendje. 

Voor alle kinderen had hij wat gemaakt bij hun geboorte. 
Voor onze oudste zoon een garage, voor onze dochter een poppenhuis. Van allebei weet ik niet meer wanneer we die kregen.
Het waren hele mooie werkstukken en er is ontzettend veel mee gespeeld, maar mijn vader zal ze niet meegesleept hebben naar het ziekenhuis. 

Van dit eendje weet ik nog heel precies dat hij het aan me gaf, daar in dat ziekenhuisbed. De zon scheen een klein beetje naar binnen en het was een prachtig moment. 

Ook met dit eendje is trouwens heel erg vaak gespeeld.Vooral natuurlijk door de jongstse zoon toen die leerde lopen en later door alle kleinkinderen. 
Als je het voort trekt, gaan de vleugels bewegen. Het was echt een geliefd stuk speelgoed. 
Dat zie je er dan ook aan af, dat het veel is gebruikt  en dat maakt het juist mooi. 

Ik moet echt opruimen in ons huis en naar het nieuwe huis wil ik het niet meer meenemen. Daarom hoopte ik heel erg dat Dirk het zelf wilde hebben. 
Onze kinderen zijn niet erg van het meenemen, dus ik had er een hard hoofd in. Maar gelukkig, hij deed het.  

En ik verbeeld me dat mijn vader tevreden toekijkt...


(Wat witte dingetje op het voorpootje, voorwiel betreft. Ik zie het nu pas op de foto en ik ik heb geen idee. Zal wel een stickertje zijn dat iemand er ooit op heeft geplakt. )

En dank allemaal voor de leuke reacties op mijn bericht van gisteren!

woensdag 11 maart 2026

Niemand kan zich beter wensen...

Mijn moeder was een Amsterdammer. Evenals mijn grootmoeder. Mijn man is een Amsterdammer en onze drie kleindochters ook. 
Zelf ben ik  een Dordtenaar, een echte Schapekop en dat gaat nooit veranderen, ik ben er trots op. 
Ik woon in Hoorn en daarom ben ik een Hoornaar. Geen Horinees (Horinees ben je als je er geboren bent). Maar ik hou van de stad en woon er al bijna vijftig jaar met plezier en liefde. Dat is het grootste deel van mijn leven.  
Tenslotte,  heel vaak voel ik me een Zeeuws-Vlaming. Doordat ik daar een essentieel deel van mijn leven doorbracht. 

En nu? Waarom dit verhaal? 
Nou, nu ga ik,  als alles goed gaat,  toch nog een Amsterdammer worden. 
Ja, echt waar. 
Binnen nu en drie jaar ga ik, gaan we, in Amsterdam wonen.

We hebben een appartement gekocht daar en dat moet nog gebouwd worden. 
Kijk maar, gisteren zetten we de laatste van een heleboel handtekeningen,  bij de notaris. De acte is gepasseerd zoals dat heet.  Geen weg terug! 


Superspannend!!! 
En ik moet ongeveer drie keer per dag tegen mezelf zeggen dat het een verstandige beslissing is. 
Dat we helemaal niet te oud zijn. 
Dat het heerlijk is dat onze kleindochters gewoon lopend of op de fiets langs kunnen komen bij opa en oma. Dat onze Haagse kleinzoons toch in elk geval ook wat dichterbij wonen. Dat we heel makkelijk even naar Hoorn kunnen, dat ... en... en ... 

Wordt vervolgd. 
Want ik ga hier nog heel lang en heel vaak over zeuren, denk ik.