Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα CANDITI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα CANDITI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
0

ΖΑΧΑΡΩΜΕΝΗ ΦΛΟΥΔΑ (ΚΑΝΤΊΤΙ) ΚΊΤΡΟΥ // COME FARE IL CEDRO CANDITO


ΖΑΧΑΡΩΜΕΝΗ ΦΛΟΥΔΑ (ΚΑΝΤΊΤΙ) ΚΊΤΡΟΥ

Οι ιταλοί λατρεύουν τα καντίτι από φλούδα κίτρου. Θα τα συναντήσετε σχεδόν σε όλα τα παραδοσιακά γλυκά τους να ανταγωνίζονται αυτά του πορτοκαλιού. Αν αναρρωτιέστε τι είναι τα καντίτι, είναι η ζαχαρωμένη φλούδα από εσπεριδοειδή, συνήθως κομμένη σε μικρά κομματάκια, δηλαδή αυτό που στα ελληνικά λέμε λαθεμένα κόντιτα, προφανώς από παραφθορά της αρχικής, ιταλικής λέξης (canditi).
Δεν μου περνούσε από το μυαλό ότι εδώ στα Βόρεια, θα μπορούσα ποτέ να βρώ κίτρα. Ομως η καλή μου φίλη η Δήμητρα, τα ανακάλυψε, και μάλιστα βιολογικής καλλιέργειας, ακέρωτα και αράντιστα. Ετσι βρέθηκα με 4 τεράστια, υπέροχα, κατακίτρινα και αρωματικά κίτρα και βέβαια η πρώτη σκέψη ήταν να φτιάξω επιτέλους τα δικά μου καντίτι, γιατί στο εμπόριο σπάνια βρίσκω καλής ποιότητας...
Η διαδικασία είναι εύκολη, αλλά λίγο χρονοβόρα και παρόμοια με αυτή που ακολουθούμε σε όλα τα εσπεριδοειδή, πρέπει δηλαδή πρώτα να τα ξεπικρίσουμε.

Βαθμός δυσκολίας συνταγής : εύκολη
Υλικά : κίτρα,
                ζάχαρη κρυσταλλική.
Προετοιμασία :
Πλύντε καλά τα κίτρα και σκουπίστε τα. Ισως επειδή είμαι επηρεασμένη περισσότερο από την ιταλική ζαχαροπαστική παρά από την ελληνική, όταν φτιάχνω γλυκό του κουταλιού με εσπεριδοειδή, δεν ξύνω ποτέ την φλούδα τους! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχει επικρατήσει αυτή η πρακτική, ίσα ίσα εδώ θέλουμε να έχουμε όλο το άρωμα του φρούτου, γιά ποιόν λόγο καταστρέφουμε τους θύλακες με τα αιθέρια έλαια και μειώνουμε δραστικά το άρωμα στα γλυκά μας?
Αφαιρέστε την φλούδα του κίτρου, παίρνοντας όλο το λευκό μέρος. Φροντίστε να βγάλετε την φλούδα χωρίς να την καταστρέψετε; εγώ αφαίρεσα πρώτα τις δύο άκρες, τα χάραξα σταυρωτά, πρώτα περιμετρικά και έπειτα κατά μήκος και με προσοχή ξεκόλλησα την φλούδα. Την ψύχα δεν την πέταξα, έστιψα το ένα κίτρο και χρησιμοποίησα τον χυμό του στο σιρόπι, αντί για λεμόνι.
Κόψτε την φλούδα του κίτρου σε μπαστουνάκια περίπου 1 εκ. Βάλτε τα μέσα σε μία ευρύχωρη κατσαρόλα, γεμίστε με νερό μέχρι να τις σκεπάσει, τοποθετήστε από επάνω ένα πιάτο, ώστε να μείνουν βυθισμένα και αφήστε τα να μουλιάσουν 2-3 ώρες.
Στραγγίστε τις φλούδες του κίτρου, γεμίστε και πάλι την κατσαρόλα με νερό και βάλτε την στην φωτιά. Αφήστε να βράσουν ένα δεκάλεπτο. Στραγγίστε και επαναλάβατε ακόμη δύο φορές. Στραγγίστε τις φλούδες, ζυγίστε τες και κρατήστε τες στην άκρη.
Ζυγίστε ίση ποσότητα ζάχαρης και μισή ποσότητα νερό, βάλτε τα στην κατσαρόλα μαζί με τον χυμό από μισό κίτρο (δόση γιά 1 κιλό φρούτου, αυξομοιώστε ανάλογα). Βράστε το σιρόπι 5 λεπτά, μέχρι να λιώσει τελείως η ζάχαρη. Προσθέστε τις φλούδες από τα κίτρα και αφήστε να βράσει 10 λεπτά. Κατεβάστε την κατσαρόλα από την φωτιά και αφήστε την να κρυώσει. Μεταγγίστε το περιεχόμενο σε ένα γυάλινο σκεύος, σκεπάστε το και αφήστε το να σταθεί γιά όλη τη νύχτα.
Την επόμενη ημέρα, μεταγγίστε και πάλι στην κατσαρόλα και βάλτε την στην φωτιά. Αφήστε το να βράσει σε χαμηλή φωτιά μέχρι το σιρόπι να δέσει πολύ, γιά μισή ώρα περίπου, προσέξτε όμως να μην καραμελλώσει.
Κατεβάστε την κατσαρόλα από την φωτιά. Μόλις χλιαρίνει, με μία τρυπητή κουτάλα βγάλτε τις φλούδες και τοποθετήστε τες επάνω σε σχάρα. Αφήστε τες να στεγνώσουν στον αέρα για 3-4 ημέρες.
Βάλτε τα καντίτι του κίτρου μέσα σε στεγανά δοχεία και τοποθετήστε τα σε μέρος δροσερό. Διατηρούνται γιά πολλούς μήνες.



COME FARE IL CEDRO CANDITO

In Grecia del Nord è difficile coltivare gli agrumi. C'è chi, come noi, ha qualche albero di mandarino o di limone nel cortile o in vaso, ma coltivazioni non esistono. Il perchè l' abbiamo scoperto l' anno scorso, quando il gelo ha distrutto quasi tutti i nosti agumi. Così avevo poche speranze di trovare dei cedri, per preparare il cedro candito, che utilizzo spesso nelle mie ricette. Qui devo notare che il cedro candito è pressochè sconosciuto in Grecia, e certo non è facile trovarlo.
La mia amica Dimitra, che fa le sue spese di frutta e verdure nei - rari - mercatini bio, ha scoperto dei cedri belissimi, freschi e profumati e ha pensato subito a chiedermi se ne volevo anch' io. Ammetto che è stata la prima volta che vedevo un cedro dal vivo e non me li immaginavo tanto grandi! Mi sono messa subito all' opera e ho preparato oltre ai canditi anche il dolce allo sciroppo, preparazione tipica della cucina greca di tradizione.

Difficoltà della ricetta : facile
Ingredienti : cedri,
                             zucchero semolato.
Preparazione :
Lavate i cedri ed asciugate bene. Asportate la scorza con tutta la parte bianca. Scartate le parti ammaccate o con diffetti. La polpa l' ho tenuta da parte, perhè ho utilizzato anche il succo.
Tagliate la scorza a striscioline da 1 cm ca. Ponete entro una pentola, aggiungete acqua fino a coprirle e ponete sopra un piatto rovesciato, per tenerle affogate. Lasciate in ammollo per un paio d' ore.
Scolate, aggiungete acqua dal rubinetto e portate ad ebbolizione. Lasciate cuocere per una decina di minuti. Scolate e ripetete per due volte. Scolate la scorzette molto bene, pesate e tenete da parte.
Pesate lo zucchero a pari peso delle scorze e acqua a metà peso e pontete nella casseruola; aggiungete anche il succo di mezzo cedro (dose per 1 kg di scorze). Portate ad ebbolizione per 5 minuti, fino che lo zucchero si sciolga completamente. Aggiungete le scorze e lasciate cuocere una decina di minuti. Ritirate dal fuoco e lasciate raffreddare. Trasferite in una ciotola di vetro e lasciate riposare per tutta la notte.
Il giorno dopo trasferite nella pentola e portate ad ebbolizione. Lasciate cuocere fino che lo sciroppo si restringe parecchio; attenzione a non lasciarlo caramellare.
Ritirate dal fuoco e con una schiumarola eliminate le scorzette. Disponete su una gratella per dolci e lasciate asciugafe all' aria per 3-4 giorni.
Conservate i canditi di cedro entro un contenitore di vetro o di latta, in luogo fresco e asciutto.
Si conservano per parecchi mesi.




13

ΚΑΝΤΊΤΙ (ΚΟΝΤΙΤΑ) ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ // CANDITI D' ARANCIA


ΚΑΝΤΊΤΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ

Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με τις ζαχαρωμένες φλούδες πορτοκαλιού. Εμαθα να τις χρησιμοποιώ πολύ μέσα απο τις συνταγές της ιταλικής κουζίνας και δεν λείπουν πλέον από τις προμήθειες μου! Συνήθως ετοίμαζα ζαχαρωμένες φλούδες πορτοκαλιού σε μεγαλύτερα κομμάτια, άλλα από τα οποία χρησιμοποιούσα για να φτιάξω κεράσματα καλύπτοντας τα με σοκολάτα (συνταγή εδώ), ενώ άλλα τα κρατούσα για να τα χρησιμοποιήσω στα γλυκά μου.
Στο τέλος του περισινού χειμώνα δοκίμασα να φτιάξω απ' ευθείας καντίτι πορτοκαλιού, δηλαδή μικρά κυβάκια ζαχαρωμένης φλούδας. Το αποτέλεσμα ήταν σαφώς καλύτερο, διατηρήθηκαν δε εξαιρετικά στο ψυγείο, για περίπου έναν χρόνο. Σήμερα σας παρουσιάζω αυτόν ακριβώς τον διαφορετικό τρόπο ζαχαρώματος που ακολούθησα.
Οι δόσεις τω υλικών πάνε αναλογικά, σε παρένθεση οι δόσεις που χρησιμοποίησα εγώ.

Βαθμός δυσκολίας : μέτρια δύσκολο
Υλικά : φλούδες απο ακέρωτα και αψέκαστα πορτοκάλια (600 gr),
                 ίση ποσότητα ζάχαρη κρυσταλλική (600 gr),
                 1/10 του βάρους σε νερό (60ml),
                 χυμό από 1/2 λεμόνι.
Προετοιμασία :
Χρησιμοποίησα βέβαια τις φλούδες από τα πορτοκάλια που αγοράζουμε για να καταναλώσουμε ως χυμό ή ως φρούτα. Βάλτε τις φλούδες μέσα σε ένα σκεύος, κατά προτίμηση γυάλινο, καλύψτε με νερό βρύσης και αφήστε τες να ξεπικρίσουν για δύο 24ωρα σε μέρος δροσερό, αλλάζοντας το νερό 3 φορές τη μέρα.
Στραγγίστε καλά τις φλούδες και κόψτε τες σε μικρά κομματάκια.
Βάλτε μέσα σε μια κατσαρόλα νερό να βράσει και προσθέστε τα κομματάκια από τις φλούδες πορτοκαλιού. Αφήστε να βράσουν 12 λεπτά και αφήστε τες να στραγγίσουν πολύ καλά, μέσα σε ένα σουρωτήρι.
Βάλτε την ζάχαρη, το νερό, τον χυμό λεμονιού και τα κομματάκια απο τις πορτοκαλόφλουδες μέσα στην κατσαρόλα και βάλτε την στην φωτιά. Μόλις αρχισει να βράζει, κατεβάστε την κατσαρόλα από την φωτιά και αφήστε το μίγμα μα κρυώσει. Καλύτερα να μεταγγίσετε μέσα σε ένα γυάλινο σκεύος. Αφήστε να σταθεί 12 ώρες.
Σουρώστε τα κομματάκια από τις φλούδες των πορτοκαλιών, βάλτε το σιρόπι μέσα στην κατσαρόλα και βάλτε το στην φωτιά. Αφήστε το σιρόπι να βράσει μέχρι να φτάσει σε θερμοκρασία 105°C. Προσθέστε τα κομματάκια απο τις πορτοκαλόφλουδες και αφήστε να βράσουν για περίπου 10 λεπτά, μέχρι να εξατμιστεί όλο το υγρό.
Αλώστε τις ζαχαρωμένες πορτοκαλόφλουδες επάνω σε επιφάνεια στρωμένη με αντικολλητικό χαρτί και αφήστε να κρυώσουν εντελώς.
Διατηρείστε τα καντίτι πορτοκαλιού μέσα σε γυάλινα βάζα, κατά προτίμηση στο ψυγείο.

* για το τι ακριβώς σημαίνει η λέξη καντίτι ή κόντιτα δες στο "μικρό λεξικό όρων μαγειρικής"


CANDITI D' ARANCIA

Certo non è la prima volta che presento una ricetta per candire le scorze dell' arancia. Siccome mi piace riciclare gli avanzi, compro sempre delle arance bio, non trattate, e le scorze le utilzzo per insaporire i miei dolci. 
I candidi d' arancia li preparavo in grossi pezzi, ricoperti a volte al cioccolato fondente e utilizzati come cioccolatini (vedi ricetta qui). Verso la fine dell' inverno scorso ho pensato di preparare apposta dei canditi e di cercare candire le scorze in un' altro modo. Il risutato è stato ottimo, e sono conservati fino oggi senza ammuffire e senza rinsecchire. Così ho pensato che valeva la pena presentare anche questa ricetta...
Le dosi sono in proporzione, riporto le quantità che ho impiegato io.

Difficoltà : media
Ingredienti : scorza d' arance a pezzettini (600gr)
                              pari peso zucchero (600gr)
                              1/10 di peso acqua (60ml)
                              succo da 1/2 limone
Preparazione : 
Come ho già detto, ho utilizzato le scorze ricilate delle arance comprate per estrarre il sugo. 
Ponete le scorze entro un recipiente, preferibilmente di vetro, coprite con acqua dal rubinetto e lasciate in ammolo in luogo fresco per 2 giorni, senza dimenticare di cambiare l' acqua 3 volte al giorno. Colate e tagliate le scorze a pezzettini.
Versate dell' acqua entro una pentoa e portate ad ebollizione. Aggiungete i pezzetini di scorze, lasciate cuocere per 12 minuti e scolate bene.
Entro la stessa pentola ponete lo zucchero, l' acqua, il succo del limone e le scorze e portate sul fuoco. Fiorata l' ebolizione ritirate dal fuoco e lasciate raffreddare. Travasate entro un recipiente di vetro, coprite con un pezzo di carta forno e lasciate riposare per 12 ore.
Scolate i pezzettini di scorze le quali tenete da parte, ponete lo sciroppo entro la pentola e portate sul fuoco. Lasciate cuocere fino a raggiungere la temperatura di 105°C. A questo punto aggiungete i pezzettini di scorze e lasciate cuocere per 10 minuti ca. fino ad evaporare tutto il liquido di cottura. 
Disponete entro una teglia foderata con carta forno e lasciate raffreddare completamente.
Ponete entro un barattolo di vetro e conservate preferibilmente nel frigo.


18

MARRONS GLACÉS // MARRONI GLASSATI


MARRONS GLACÉS
(ΜΑΡΟΝ ΓΛΑΣΕ)

Marron glacé αρόν γκλασέ η σωστή προφορά και όχι μαρόν γλασέ όπως συνθίζεται...), δηλαδή γλασσαρισμένο κάστανο, υπέροχο παρακεύασμα της γαλλικής αλλά και της γειτονικής ιταλικής ζαχαροπλαστικής! Για να φτιάξετε μαρόν γκλασέ, ουσιαστικά θέλετε μόνο δύο υλικά : κάστανα και ζάχαρη. Η διαδικασία, αν και δεν είναι δύσκολη, απαιτεί αρκετές ημέρες (τέσσερεις) και πολλή προσοχή, ώστε να μην διαλυθούν τα κάστανα κατά την διάρκεια της.
Δεν είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο απο το που ξεκίνησε η ιδέα για την παρασκευή των μαρόν γκλασέ. Οι ιταλοί ισχυρίζονται ότι πρωτοπαρασκευάστηκαν κατά τον 14ο αιώνα, στην περιοχή του Cuneo (βρίσκεται στο Piemonte) και αυτό είναι λογικό γιατί στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλές καστανιές, ενώ τα μαρόν γκλασέ τους εξάγονται ακόμη και σήμερα σε όλη την Ευρώπη. Λέγεται ότι επινοήθηκαν από έναν μάγειρα της αυλής του Δούκα της Σαβοϊας, Carlo Emanuele I; η συνταγή πάντως υπάρχει καταχωρημένη σε βιβλίο ζαχαροπλαστικής, τυπωμένο στο Τορίνο το 1766. Οι γάλλοι, από την άλλη μεριά, μεταθέτουν την δημιουργία της συνταγής στον 17ο αιώνα και την αποδίδουν στον François Pierre La Varenne, φημισμένο μάγειρα του κινήματος της Nouvelle Cuisine του 1600, αφού υπάρχει καταγεγραμένη στο εξ' ίσου διάσημο σύγγραμμα του Le parfait Confiturier.
Μη νομίζετε ότι το κάστανο ήταν για τους ορεινούς πιεμοντέζους κάποιος πολύτιμος καρπός, όπως κατάντησε για εμάς σήμερα! Αντιθέτως το ονόμαζαν "το ψωμί του φτωχού", αφού από αυτό έφτιαχναν μέχρι και αλεύρι (δες εδώ πληροφορίες σχετικά με το αλεύρι από κάστανα) το οποίο το χρησιμοποιούσαν για να φτιάξουν γλυκά και αλμυρά παρασκευάσματα.
Πριν προχωρήσουμε όμως για να δούμε την διαδικασία με την οποία παρασκευάζονται τα μαρόν γκλασέ, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι : άλλο πράγμα το κάστανο και άλλο το μαρόν! Το κάστανο  είναι ο καρπός της άγριας ποικιλίας ενώ το μαρόν είναι ο καρπός της καλλιεργούμενης καστανιάς, βελτιωμένη ποικιλία που προέρχεται από εμβολιασμό, ο οποίος θεωρείται (και ειναι!) ανώτερης ποιότητας γιατί έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά :
- είναι πιό ευμεγέθες σε σχέση με το κοινό κάστανο, αφού η κάψα του μαρόν περιέχει από 1 έως το πολύ 3 καρπούς, οπότε υπάρχει χώρος για να αναπτυχθούν περισσότερο, σε αντίθεση με το κοινό κάστανο που μπορεί να περιέχει μέχρι 7
- έχει σχήμα καρδιάς, είναι φουσκωτό (τα κοινά κάστανα είναι σχεδόν επίπεδα από την μία πλευρά), ενώ η φλούδα του είναι πιό ανοιχτόχρωμη, με σκούρες ρίγες, και η βάση του είναι πιό φαρδειά και ανοιχτόχρωμη
- η εξωτερική μεμβράνη αφαιρείται πιο εύκολα και σπανίως διαπερνά την σάρκα του καρπού (αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί δεν διαλύεται ο καρπός όταν πάτε να τον ξεφλουδίσετε)
- τέλος η σάρκα του είναι πιό φίνα, εύγευστη και γλυκειά με περιεκτικότητα σε σάκχαρα που φτάνει το 15-20%
Πηγές : italiaatavola.net, castagneitaliane, Wikipedia
Και ναί, φέτος, εκτός από το ότι έχει καλά κάστανα και σε πολύ καλή τιμή, βρήκα και μαρόν στην αγορά. Βέβαια δεν νομίζω οτι πολλοί, ακόμη και από τους παραγωγούς, μπορούν να συνειδητοποιήσουν ακριβώς την διαφορά μεταξύ μαρόν και καστάνου, απόδειξη ότι οι περισσότεροι τα διαχωρίζουν απλώς από το μέγεθος τους και τα πουλάνε ανακατωμένα.
Το είχα υπ' όψιν μου ότι το να φτιάξω μαρόν γκλασέ δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση, και πιό πολύ εξ' αιτίας του γεγονότος ότι δεν έχω χρόνο στην διάθεση μου για να ασχοληθώ με την μαγειρική όσο ίσως θα ήθελα, αφού δεν παύει να είναι για μένα απλώς ένα χόμπυ και όχι η κύρια ασχολία μου ... Αλλά να έχω τα μαρόν στα χέρια μου και να μην προσπαθήσω τουλάχιστον? Κρίμα!
Και τελικά βέβαια το επιχείρησα... Δύσκολο δεν είναι. Οταν έχω φτιάξει τόσα γλυκά, το να γλασσάρω έναν καρπό δεν είναι δα και τόσο φοβερό. Αλλά θέλει τον χρόνο του και πολλή προσοχή. Και μετά είναι οι απώλειες.... Γιατί εκεί που ξεκινάς με 30 ωραία μαρόν στην αρχή, στο τέλος φτάνεις να έχεις μόνο καμμιά δεκαπενταριά ωραία ολόκληρα και ευπαρουσίαστα, καθώς αρκετά περνώντας από την μία φάση σιροπιάσματος στην άλλη, δεν αντέχουν και διαλύονται ...Βέβαια και αυτά δεν πάνε χαμένα, μπορούν να γίνουν μαρμελάδα ή να χρησιμοποιηθούν σε γλυκά.
Η διαδικασία ξεκινά με το σιρόπιασμα του καρπού. Αυτο πρέπει να γίνει σταδιακά, ώστε να μπορέσει να απρροφήσει το σιρόπι μέχρι την καρδιά του. Το εξωτερικό γλασσάρισμα είναι η τελική φάση και σκοπός του είναι να διατηρήσει την γλυκειά τρυφερή σάρκα του καρπού για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Η ζάχαρη δρά βέβαια και ως συντηρητικό, οπότε τα μαρόν γκλασέ διατηρούνται για αρκετό καιρό εκτός ψυγείου. 

Βαθμός δυσκολίας : δύσκολο
Υλικά : 1 kg μαρόν ξεφλουδισμένα,
                500 gr ζάχαρη κρυσταλλική,      
                1 φλ. νερό,       
                1/2 λουβί βανίλιας,
                250 gr ζάχαρη άχνη.
Προετοιμασία :
Οπως είπαμε και στην εισαγωγή, για να φτιάξετε τα μαρόν γκλασέ, διαλέξετε κάστανα ωραία, στρογγυλά, μεγάλα και φρέσκα ή ακόμη καλύτερα χρησιμοποιήστε μαρόν.
H προτεινόμενη μέθοδος για να τα ξεφλουδίσετε, συνιστά να τα αφήσετε μερικές ημέρες (έως 9 ημέρες - οι ιταλοί την ονομάζουν αυτήν την φάση novena, από το νούμερο εννέα) να μουλιάσουν στο νερό. Επειτα η εξωτερική σκληρή φλούδα αφαιρείται εύκολα. Για να αφαιρέσετε την εσωτερική φλούδα, τα ζεματάτε σε καυτό νερό για 2 λεπτά και τα κρατάτε μέσα στο ζεστό νερό μέχρι να τα ξεφλουδίσετε.
Σκέφτηκα οτι οι ιταλοί με τόσα πολλά κάστανα που έχουν, κάτι περισσότερο ξέρουν και αποφάσισα να δοκιμάσω την παραδοσιακή τους μέθοδο. Αφησα τα κάστανα μέσα σε ένα σκεύος σκεπασμένα με νερό για μια εβδομάδα. Στο διάστημα αυτό άλλαξα το νερό 2 φορές. Πραγματικά μετά απο το μούλιασμα η εξωτερική φλούδα αφαιρέθηκε πολύ εύκολα. Επειτα τα έβαλα μέσα σε ένα γυάλινο σκεύος, τα κάλυψα με νερό και τα έβαλα στον μικροκυματικό για περίπου 7 λεπτά. Φόρεσα γάντια βινυλίου και τα ξεφλούδισα όσο ήταν ακόμη ζεστά. Η εσωτερική φλούδα αφαιρέθηκε αρκετά εύκολα και τα κάστανα δεν διαλύθηκαν καθόλου. Επίσης η σάρκα παρέμεινε ανοιχτόχρωμη και δεν βάφτηκε καθόλου απο την φλούδα.
Και μία σημείωση : το νερό όπου έβρασαν τα κάστανα μην το πετάτε, είναι άριστο λίπασμα για τα φυτά σας! 
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και την πιο απλή μέθοδο : Αφού πλύνετε τα κάστανα, κάντε μία μικρή και βαθειά χαραγή στο καθένα στην μια του πλευρά; υπάρχει και ειδικό εργαλείο, σαν πένσα μέσα στο οποίο βάζετε το κάστανο και το χαράσσει με μια απλή πίεση (δες φωτό δίπλα). Το χάραγμα είναι απαραίτητο για να μην σκάσουν τα κάστανα κατά τον βρασμό. Βάλτε αρκετό νερό μέσα σε μία κατσαρόλα, προσθέστε και ένα κλωναράκι δεντρολίβανο και βάλτε την στη φωτιά. Μόλις το νερό αρχίσει να βράζει ρίξτε μέσα τα κάστανα και αφήστε τα να βράσουν για 10 λεπτά. Εδώ δεν προσθέτουμε αλάτι. Κατεβάσετε έπειτα την κατσαρόλα από την φωτιά, φορέστε γάντια βινυλίου και ξεφλουδίστε τα αμέσως, πρίν κρυώσουν. Προσέξτε να μην αφήσετε το νερό όπου βρίσκονται τα κάστανα να κρυώσει; αν αυτό συμβεί, μην ξαναζεστάνετε το σκεύος μέσα στο οποίο βρίσκονται αλλά στραγγίστε τα, βάλτε ξανά νερό να βράσει και βουτήξτε τα μέσα. Αυτό το κάνουμε για να μην πάρουν τα κάστανα στυφή γεύση αλλά και σκούρο χρώμα, εξ΄αιτίας των ταννίνων που απελευθερώθηκαν στο νερό όπου έβρασαν.
Για να φτιάξετε μαρόν γκλασέ θα χρησιμοποιήσετε μόνον τα κάστανα που καθαρίστηκαν και παρέμειναν ολόκληρα, αλλά και από αυτά μονον εκείνα στα οποία η εσωτερική μεμβράνη δεν εισχωρεί μέσα στον καρπό.
Βάλτε την κρυσταλλική ζάχαρη μέσα σε μία κατσαρόλα, προσθέστε ένα φλυτζάνι νερό και την βανίλια σχισμένη με ένα μαζαιράκι και βάλτε το σιρόπι να βράσει για 3 λεπτά χωρίς να το ανακατέψετε. Τα κάστανα πρέπει να τα μεταχειριστήτε με πολλή προσοχή και να αποφεύγετε να τα ανακατεύετε για να μην σας διαλυθούν. Εγώ τα έβαλα μέσα σε ένα μεταλλικό καλαθάκι, από αυτά που χρησιμοποιούν για το βράσιμο στον ατμό. Βουτήξτε τα κάστανα μέσα στο σιρόπι και αφήστε τα να βράσουν για 1 μόνον λεπτό. Κατεβάστε την κατσαρόλα απο την φωτιά και χωρίς να αφαιρέσετε τα κάστανα, αφήστε να σταθούν για 24 ώρες. Ξαναβάλτε την κατσαρόλα στην φωτιά, μόλις αρχίσει ο βρασμός υπολογίστε και πάλι 1 λεπτό και κατεβάστε την από την φωτιά. Επαναλάβετε το ίδιο για τις επόμενες 2 ημέρες, δηλαδή συνολικά 4 φορές. Να ξέρετε ότι μερικά (αν είστε τυχεροί λίγα...) απο τα κάστανα θα διαλυθούν, οπότε δεν θα είναι πλέον κατάλληλα για περαιτέρω γλασσάρισμα. Μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε σε κάποιο γλυκό που θα φτιάξετε, εγώ επειδή παράλληλα έφτιαχνα και μαρμελάδα κάστανο, τα πρόσθεσα μαζί με τα υπόλοιπα της μαρμελάδας.
Την τέταρτη και τελευταία φορά, βγάλτε τα κάστανα από το σιρόπι και βάλτε τα να στραγγίσουν καλά επάνω σε μία σχάρα ζαχαροπλαστικής για 2-3 ώρες. Προτιμήστε να τα βάλετε κοντά σε μια πηγή θερμότητας (καλοριφέρ) ώστε να στεγνώσουν γρήγορα.
Ετοιμάστε το γλάσσο, διαλύοντας την ζάχαρη άχνη σε νερό τόσο, ώστε να πάρετε ένα παχύρρευστο μίγμα. Αφού κρυώσουν τα κάστανα περιχύστε το καθένα με το γλάσσο (περίπου 1 κ.σ.) και αφήστε και πάλι να στεγνώσει.
Βάλτε το κάθε γλασσαρισμένο κάστανο μέσα σε ένα ωραίο καραμελλόχαρτο και σερβίρετε το ως ένα πολύ ξεχωριστό κέρασμα.
Μπορείτε βέβαια να τα χρησιμοποιήσετε και σε διάφορα γλυκά παρασκευάσματα που θα φτιάξετε.
Διατηρούνται για αρκετό καιρό και εκτός ψυγείου.


MARRONS GLACÉS  / MARRONI GLASSATI

Marron glacé o marroni glassati sono un dolcetto semplicissimo e golosissimo che viene dalla cucina francese e piemontese. Non è poi tanto difficile a prepararli, occorono solo due ingredienti, marroni e zucchero, ma la procedura risulta un po' lunga e poi il risultato non è sempre garantito, siccome molti marroni si disfacciano. 
Non è ben chiaro da dove viene la ricetta per i marroni glassati. Gli italiani sostengono che per la prima volta sono stati preparati nel '500 (grazie alla maggiore disponibilità dello zucchero), nella zona si Cuneo, dove si raccoglievano sempre grandi quantità di castagne. Si dice che è stata inventata da un cuoco della Corte di Carlo Emanuele I, Duca di Savoia. La ricetta compare nel trattato
Confetturiere Piemontese (Torino 1766). I francesi dall' altra parte, collocano la nascita della ricetta nell '600 e l' attribuiscono al famoso cuoco François Pierre La Varenne, autore del trattato Le Cuisinier françois che ha messo le basi per la Nouvelle Cuisine francese. La ricetta per i marron glacè compare nel suo libro Le parfait Confiturier.
Prima però di descivere la procedura di prepararazione dei marroni glassati, si deve fare una precisazione : marroni e castagne non sono la stessa cosa! Già dal 1939 esisteva un regio decreto che distingueva l' uno dall' altro. Le castagne sono i frutti della pianta selvatica (castagno), mentre i marroni sono frutti della pianta coltivata (marrone) che è astaminea (cioè priva di fiori maschili) perchè migliorata con successivi innesti. Così i marroni risultano frutti di qualità superiore. 
Le differenze tra di loro, a grandi linee, sono:
- i marroni sono più grossi rispetto alle castagne, siccome un riccio racchiude al massimo 3 frutti, che si sviluppano meglio rispetto alle castagne, il cui riccio può contenere fino a 7 frutti
- la buccia esterna si elimina facilmente, mentre la pellicina interna (episperma) di solito non penetra la polpa (questo è molto importante, siccome il marrone non viene disfatto quando si cerca di pelarlo)
- i marroni sono ben più grossi dalle castagne, ricordano la forma di un cuore, sono tondeggiandi (le castagne sono schiacciate da un lato), mentre la buccia è di colore marone più chiaro rispetto alle castagne, con striature scure, e la base del frutto più larga e di colore chiaro
- la polpa dei marroni è più fine, saporita e dolce (contenuto di zuccheri superiore a 15-20%)
- i marroni in Italia si trovano nelle zone seguenti : Chiusa Pesio (Cuneo), zona di Susa (Torino), Appenino Tosco-Romagnolo (provincie di Firenze, Bologna e Ravvenna), zona di Vallerano-Canepino (provincia di Viterbo)
Informazioni tratte da : italiaatavola.net, castagneitaliane, Wikipedia
E si, quest' anno, oltre che le castagne sono finalmente buone e a buon prezzo, sono riuscita pure a trovare dei marroni. Certo, il signore che li vendeva non ci faceva caso che si trattava proprio di marroni, siccome li aveva mescolati con le castange comuni. Credo che in Grecia, ci sono pochi quelli che conoscono l' esistenza dei marroni, ancora più pochi quelli che possono identificarli e nessuno che li vende come marroni, tutti li chiamano castagne.
Lo conoscevo già che preparare i marroni glassati a casa, non è una cosa facile; non che la procedura è di per sè difficile, ma è impegnativa e il mio tempo libero è sempre limitato... Però avere finalmente dei marroni e non fare almeno un tentativo? peccato!
Certo che li ho fatti ... Come ho detto sopra non è poi tanto difficile, solo che ci vuole parecchi giorni fino a preparali, e poi ci vuole mostrare particolare cura e delicatezza. Però spesso si va incontro a delusioni, perchè di solito, i 2/3 dei frutti non rimaranno interi e devono essere destinati ad altre preparazioni. Ma la soddisfazione per quelli pochi che resteranno, è sempre grande! Prima di tutto perchè sono saporitissimi e poi sono tanto belli a presentarli!
La prima fase, e quella più lunga, è di sciroppare i marroni. Questo avviene gradatamente, per poter assorbire lo sciroppo fino al loro cuore. La seconda fase, la glassatura esterna, è la più facile, e aiuterà anche alla conservazione del marrone glassato.  Lo zucchero, come noto, è un' ottimo conservante, e i marroni glassati vengono conservati a lungo fuori frigo.

Difficoltà : elaborata
Ingredienti : 1 kg di marroni (o castagne grosse) sbucciati,
                              500 gr di zucchero semolato,        
                              1 tazza di acqua,  
                              1/2 bacca di vaniglia,
                              250 gr di zucchero a velo.
Preparazione :
Come abbiamo già detto alla premessa, per preparare i marroni glassati, scegliete dei marroni belli, freschi o in altrenativa delle castagne, ma sempre grosse.
Il metodo tradizionale per sbucciarli è di lasciarli in ammolo entro una vasca piena di acqua, per 9 giorni (novena). Una volta ammolati bene, la buccia esterna viene eliminata facilmente. Per eliminare anche la pellicina interna (episperma) vengono poi immersi in acqua bollente per un paio di minuti e tenuti entro il bagno di acqua calda fino a sbucciare tutti quanti.
Questo è un metodo che io sento menzionare per la prima volta! Ho pensato però che gli italiani ne sanno sempre una di più per quanto riguarda le castagne e ho deciso di provarlo. Ho lasciato i marroni in ammolo per una settimana; in questo periodo ho cambiato l' acqua 2 volte. Infatti la buccia esterna si elimina poi facilmente. Una volta sbucciati tutti, li ho messi entro un recipiente di vetro, ho versato acqua fino a coprirli e li ho messi al microonde, potenza massima per 7 minuti. Ho indossato dei guanti vinile e li ho sbucciati ancora caldi. Nessuno dei marroni è stato disfatto e perdippiù la polpa è rimasta chiara, siccome non è stata tinta dalle tannini della buccia esterna.
Un nota (irrelevante alla ricetta) : non buttare via l' acqua di cottura, è un ottimo fertilizzante per le vostre piante!
Se volete seguire la cottura semplice, praticate una piccola incisione sul lato di ogni marrone, fino ad arrivare alla polpa, o utilizzate l' apposita pinza (vedi foto). Questo è indipensabile per impedire che si scoppino durante la cottura. Versate dell' acqua in una casseruola, aggiungete un rametto di rosmarino e portate sul fuoco. Per la preparazione dei marroni glassati non si aggiunge del sale. Avviata l' ebollizione, aggiungete i marroni e lasciate cuocere per una decina di minuti. Ritirate dal fuoco, indossate dei guanti vinile e sbucciateli prima di raffreddare. Tenete sempre i marroni immersi nel bagno di acqua calda fino a sbucciarli. Se nel frattempo l' acqua si raffredda, non tentare di riscaldarla. Scolate, mettete di nuovo acqua a bollire, ritirate dal fuoco e aggiungete i marroni. In questo modo la polpa non verrà tinta dai tannini rilasciati nell' acqua dalla buccia esterna.
Certo per preparare i marroni glassati utilizzate solo quelli che una volta sbucciati sono rimasti interi. Eliminate pure quelli che la pellicina interna si insinua nella polpa.
Ponete lo zucchero semolato in una casseruola, aggiungete l' acqua ed il mezzo bacchelo di vaniglia inciso, e lasciate cuocere per 3 minuti senza mescolare. Dovete trattare i marroni motlo delicatemente ed evitare di mescolare, perchè saranno tutti disfatti subito. Io li ho messi entro il cestello per la cottura a vapore. Immergete i marroni nel sciroppo e lasciate cuocere per 1 minuto. Ritirate dal fuoco e lasciate raffreddare. Non eliminare i marroni dallo sciroppo. Lasciate riposare per 24 ore. Portate di nuovo la casseruola sul fuoco e lasciate cuocere per 1 minuto. Ripetete per 2 volte ancora (4 in totale). Tenete conto che alcuni (se siete fortunati ben pochi ...) dai marroni saranno comunque disfatti durante la breve cottura. Questi non saranno più adatti per la glassatura finale. Certo non buttarli via, potete mangiarli subito (sono buonissimi!) o utilizzarli per qualche preparazione dolce.
Dopo l' ultima cottura, eliminate i marroni dallo sciroppo e lasciate sgocciolare su una gratella per dolci. Lasciate riposare per almeno un paio d' ore, preferibilmente presso un fonte di calore, per asciugare.
Preparate la glassa, stemperando lo zucchero a velo con acqua, tanta, da prendere una glassa consistente abbastanza. Versate ca. un cucchiaio su ogni marrone e lasciate asciugare.
Ponete ogni marrone glassato entro un pirottino. 
Potete offrli come sono o utilizzarli in varie preparazioni dolci.
Si conservano per parecchio tempo anche fuori frigo.


25

ΖΑΧΑΡΩΜΕΝΗ ΚΟΛΟΚΥΘΑ, ΙΤΑΛΙΣΤΙ ΚΟΥΚΟΥΤΖΑΤΑ // CUCCUZZATA


ΖΑΧΑΡΩΜΕΝΗ ΚΟΛΟΚΥΘΑ, ΙΤΑΛΙΣΤΙ ΚΟΥΚΟΥΤΖΆΤΑ

Επιτελους την εφτιαξα! Προσπαθησα, απετυχα, πεισμωσα, ξαναπροσπαθησα, παιδευτηκα μερες, αλλα τελικα την εφτιαξα! Προς τι ολη αυτη η φασαρια? Σας παρουσιαζω την "κουκουτζάτα" ή αλλιως την ζαχαρωμενη κολοκυθα! Θυμαστε που σας ειχα πει για την πρωτη αποτυχημενη προσπαθεια που κατεληξε σε μια νοστιμοτατη μαρμελαδα κολοκυθας και λωτου? Ακολουθησε μια δευτερη, οπου καπου στη μεση της διδικασιας εχασα την μπαλλα, αλλα δεν πτοηθηκα και επιχειρησα και τριτη φορα. Θα  αναρωτηθητε ποσο δυσκολο ειναι να ζαχαρωσει κανεις την κολοκυθα. Για σκεφτητε οτι για να φτιαξουμε το αντιστοιχο κολοκυθι γλυκο του κουταλιου πρεπει να το περασουμε απο τον ασβεστη για να σκληρυνει. Εδω δεν χρησιμοποιουμε ασβεστη, αλλα αλατι και τα πραγματα περιπλεκονται αρκετα. 
Αλλα ας δουμε λιγο την ιστορια της cucuzzata ή zuccata, πρακτικα αγνωστης στα μερη μας. Κατ'αρχη, ειναι ενα υλικο που το συνανταμε στην ζαχαροπλαστικη παραδοση της Σικελιας. Για την παρασκευη της, χρησιμοποιουσαν ενα συγκεκριμενο ειδος μακρουλης κολοκυθας, αλλα σημερα την φτιαχνουν απο την κιτρινη κολοκυθα αλλα και απο τις φλουδες του καρπουζιου. Φημισμενη αυτη που εφτιαχναν οι μοναχες της Badia del Cancelliere του Παλερμο. Ο Salvatore Gulì εμπνευστης της περιφημης σικελικης κασσατας, την εκτιμουσε ιδιαιτερα, την χρησιμοποιουσε παρα πολυ στις δημιουργιες του, αλλα προωθησε και την χρηση της στην ζαχαροπλαστικη; στα τελη του 19ου αιωνα, ξεκινησε ο ιδιος να την παραγει, με τα πιο συγχρονα για την εποχη μεσα, μαζι με αλλα ζαχαρωμενα φρουτα. Χρησιμοποιειται σε διαφορα γλυκα παρασκευασματα, συνηθως σε συνδυασμο με την ρικοττα, αλλο κλασσικο υλικο της παραδοσιακης ζαχαροπλαστικης της νοτιας Ιταλιας; κλασσικο παραδειγμα  η πασχαλινη ναπολιτανικη παστιέρα αλλα και η φαντασμαγορικη σιτσιλιανικη κασσατα (cassata siciliana). Βεβαια την συνανταμε και αλλου, οπως στο επισης παραδοσιακο σιτσιλιανικο κρεμωδες γλυκο, το gelo di melone. Ειναι πολυ πιο οικονομικη απο αλλα ζαχαρωμενα φρουτα, οπως πχ. το κιτρο, αλλα η γευση της ειναι λιγοτερο εντονη και η υφη της ειναι πιο μαλακη.
Η προελευση της συνταγης της κουκουτζατας, χανεται στα βαθη του χρονου, και σιγουρα ειναι αποτελεσμα ενος ακομη τροπου για την διατηρηση των φρουτων και λαχανικων. Η διαδικασια της παρασκευης της ειναι χρονοβορα και μπελαλιδικη.

Βαθμος δυσκολιας : δυσκολη και χρονοβορα
Υλικα : κιτρινη ή πορτοκαλι κολοκυθα,
                 κανελα σε σκονη,
                 ζαχαρη,
                 αλατι χοντρο.
Προετοιμασια : 
Αφαιρεστε τα σπορια και την εξωτερικη φλουδα απο την κολοκυθα και κοψτε την σε μεγαλουτσικα κομματια. 
Βαλτε τα κομματια μεσα σε ενα ευρυχωρο τρυπητο και πασπαλιστε τα καλα με χοντρο αλατι. Βαλτε απο επανω ενα πιατο αναποδογυρισμενο και ενα βαρος. Αφηστε τα σε δροσερο μερος για 3 μερες, ωστε να αποβαλλουν τα υγρα τους. 
Την 4η ημερα, ξεπλυντε καλα τα κομματια της κολοκυθας απο το αλατι. Βαλτε τα μεσα σε ενα ευρυχωρο σκευος, σκεπαστε τα με κρυο νερο και βαλτε απο επανω ενα αναποδογυρισμενο πιατο, ωστε να μην επιπλεουν. Τα μπανια στο νερο πρεπει να συνεχιστουν για 2 ημερες, το νερο να αλλαζεται τουλαχιστον 3 φορες την ημερα και να ειναι παντα κρυο. Επισης φυλαξτε το σκευος σε δροσερο μερος. 
Την 6η ημερα, στραγγιστε το νερο και βαλτε παλι τα κομματια της κολοκυθας στο τρυπητο. Αφηστε τα να στραγγισουν πολυ καλα, για αρκετες ωρες, παλι σε δροσερο μερος. Σε αυτο το σημειο, στην δευτερη προσπαθεια παρασκευης της κουκουτζάτα, η κολοκυθα "αναψε", δηλαδη αρχισε να σαπιζει, και πιστευω εφταιγε το γεγονος οτι την αφησα σε θερμοκρασια δωματιου. Η παραδοσιακη μεθοδος παρασκευης της κουκουτζάτα, συνιστα τα κομματια της κολοκυθας να στεγνωσουν για 2 ημερες στον ηλιο. 
Σκουπιστε καλα τα κομματια της κολοκυθας με απορροφητικο χαρτι, ωστε να φυγει καθε ιχνος υγρασιας. Σε αυτο το σημειο ζυγιστε τα. Η παραδοσιακη συνταγη λεει να βρασετε ελαχιστα τα κομματια της κολοκυθας, μεχρι να μαλακωσουν. Δεν ξερω αν προκειται για διαφορετικο ειδος κολοκυθας, αλλα ακολουθωντας την συγκεκριμενη οδηγια το αποτελεσμα ηταν η κολοκυθα να διαλυθει τελειως, ετσι την τριτη φορα παρελειψα αυτο το σταδιο. 
Βαλτε τα μεσα σε ενα ευρυχωρο τηγανι, αλλα μην τα στριμωχνετε παρα πολυ. Αν δεν χωρανε, φτιαξτε τα σε δυο ή περισσοτερες δοσεις. Προσθεστε ιση ποσοτητα ζαχαρης και 1 κ.γ. κανελα σε σκονη και βαλτε το τηγανι σε μετρια φωτια. Καποια στιγμη η ζαχαρη θα αρχισει να λιωνει και η κολοκυθα θα βγαλει οσο υγρο περιειχε ακομη. Αφηστε να βρασει σε χαμηλη φωτια, χωρις να ανακατευετε τα κομματια γιατι μπορει να αρχισουν να διαλυονται. Καποια στιγμη η ζαχαρη θα αρχισει να κρυσταλλωνει. Αποσυρετε αμεσως το τηγανι απο την φωτια, ωστε να μην καραμελλωσει. 
Προσεχοντας να μην καειτε, βγαλτε τα κομματια της κολοκυθας και ακουμπηστε τα σε ενα ταψι, στρωμενο με αντικολλητικο χαρτι. Αφηστε τα να στεγνωσουν στον αερα για 24 ωρες, σε στεγνο μερος. 
Αν η κολοκυθα βγαλει και αλλα υγρα, βαλτε τα κομματια παλι στο τηγανι, προσθεστε λιγη ζαχαρη ακομη και επαναλαβετε την διαδικασια. Οταν τα κομματια της κολοκυθας στεγνωσουν εντελως, βαλτε τα σε ενα βαζο με στεγανο κλεισιμο και φυλαξτε τα σε δροσερο μερος. 


CUCUZZATA o ZUCCATA

Finalmente l'ho preparata! Ho provato una, due, tre volte, ho fallito, ho insistito, ho provato di nuovo, l'ho accudita per giorni e alla fine l'ho preparata! Di che cosa si tratta? Della cucuzzata o semplicemente zucca candita. Non so se ricordate che l' avevo accenato al post della confettura di zucca e cachi, al mio primo tentativo di preparare la cucuzzata, grandiosamente fallito! Ne è seguito un secondo tentativo con risultati ancora più disastrosi, mentre la terza volta e dopo varie modifiche, finalmente sono riuscita a prepararla! In Grecia si prepara la zucca, dolce al cucchiaio (intendo zucca allo sciroppo), ma per far rassodare la zucca utilizzata, si usa la calce; con il sale utilizzato nella ricetta italiana, ho affrontato parecchi problemi...
La cucuzzata o zuccata è un ingrediente tipico della pasticceria siciliana. Veniva ricavata dalla "virmicuddara", un tipo di zucca a forma di tromba, mentre in nostri giorni viene ricavata dalla zucca gialla o dalle bucce di anguria. Molto famosa era la cucuzzata preparata delle suore della Badia del Cancelliere a Palermo. Il pasticciere Salvatore Gulì, noto anche come l'inventore della cassata siciliana, apprezzava molto la cucuzzata e la utilizzava spesso nelle sue preparazionu. Tra l'altro, intraprese la sua produzione, insieme ad altri frutti canditi, con metodi moderni per l'epoca. 
La cucuzzata viene impiegata sempre in preparazioni dolci, di solito insieme alla ricotta, come nella cassata siciliana e nella pastiera napolitana, ma anche al gelo di melone. E più economica da altri frutti canditi, come pe. il cedro, ma anche di sapore meno forte è di consistenza più morbida.
La ricetta della cucuzzata è abbastanza antica, ed era un modo per conservare la zucca e poter utilizzarla durante tutto l'arco dell' anno, un po' come si fa in Grecia con i cosidetti "dolci al cucchiaio", cioè le frutta allo sciroppo consistente. La sua preparazione richiede parecchi giorni ed è un pochino laboriosa.
Informazioni tratte da : ricette di sicilia.net

Difficoltà : piuttosto elaborata
Ingredienti : zucca arancione o gialla,
                          cannella macinata,
                          zucchero semolato,
                          sale grosso.
Preparazione : 
Elminate i semi e la buccia dalla zucca e tagliatela a pezzi piuttosto grossi. 
Poneteli in un colapasta e cospargete di sale grosso. Poneteci sopra un piatto rovesciato e un peso. Lasciate per 3 giorni in luogo fresco, per fare espellere l'acqua di vegetazione. 
Il 4o giorno, sciacquate bene, sotto acqua corrente, i pezzi di zucca. Poneteli in un recipiente capiente e copriteli con acqua fredda. Ponete sopra un piatto rovesciato per non lasciarli galleggiare. Lasciateli in bagno per 2 giorni, tenendo il recipiente in luogo fresco e cambiando l'acqua almeno 3 volte al giorno. 
Il 6o giorno, scolate bene i pezzi di zucca e poneteli nel colapasta. Lasciateli colare bene per parecchie ore, in luogo fresco. In questo punto, la seconda volta che ho tentato preparare la cucuzzata, i pezzi di zucca sono marciti, molto probabilmente perche li ho lasciati a temperatura ambiente. Il metodo tradizionale qui prevede la seccatura al sole per 2 giorni. 
Asciugate bene i pezzi di zucca con carta assorbente, per eliminare ogni traccia di umidità. In questo punto pesateli. Il metodo tradizionale suggerisce di far lessare la zucca per qualche minuto, finchè diventi tenera ma croccante. Non so se si tratta di un altro tipo di zucca, ma la prima volta che ho tentato di prepararla, sono diventati parecchio molli e poi quando ho aggiunto lo zucchero, si sono addiritura spappolati, con risultato di prendere una confettura di zucca che poi si è trasformata in confettura di zucca e cachi... Così la terza volta ho saltato questo passo. 
Ponete i pezzi di zucca in un tegame capiente; se non si contengono tutti, allora preparate la cucuzzata in 2 o più dosi. Aggiungete zucchero semolato in equo peso e 1 cucchiaino di cannella macinata. Ponete su fuoco moderato. Dopo qualche minuto lo zucchero si scioglie e la zucca espelle la sua acqua restante. Lasciate cuocere a fuoco moderato senza mescolare, per non farla spappollare. Dopo acluni minuti lo zucchero comincia a caramellare. 
A questo punto ritirate la padella dal fuoco ed estraete i pezzi di zucca con una pinza, molto attentamente per non scottarsi. Poneteli in una teglia, foderata con carta antiaderente e lasciate asciugare all'aria per 24 ore. 
Se la zucca rilascia ancora dell'acqua, riponetela nella padella, aggiungete un po' di zucchero e ripetete la procedura. Quando la cucuzzata sarà ben asciutta, ponetela in un vaso a chiusura ermetica e conservatela in luogo fresco.

30

ΖΑΧΑΡΩΜΕΝΟ ΤΖΙΝΤΖΕΡ (ΠΙΠΕΡΟΡΙΖΑ) // ZENZERO CANDITO


ΖΑΧΑΡΩΜΕΝΟ ΤΖΙΝΤΖΕΡ (ΠΙΠΕΡΟΡΙΖΑ)

Το ζαχαρωμενο τζιντζερ, ειναι ενας τροπος για να διατηρησετε το τζιντζερ για πολυ καιρο, και για να το εχετε παντα ετοιμο προς χρηση, σε γλυκες σας δημιουργιες, αλλα και σε ροφηματα και σιροπια. Ζαχαρωμενο τζιντζερ θα βρειτε και ετοιμο στην αγορα, αλλα πιστεψτε με, δεν εχει καμμια σχεση με το σπιτικο! Ειναι παρα πολυ ευκολο να το φτιαξετε και οικονομικο!

Βαθμος δυσκολιας : ευκολο
Υλικα : φρεσκια ριζα τζιντζερ,
                 ιση ποσοτητα κρυσταλλικη ζαχαρη.
Προετοιμασια :
Διαλεξτε κομματια ριζας τζιντζερ φρεσκα και χωρις σημαδια μουχλας. Με εναν ψιλοφλουδο καθαριστη, αφαιρεστε την φλουδα  ενω τοποθετειστε τα κομματια που καθαριζετε σε ενα σκευος με κρυο νερο, γιατι αν μεινουν εκτεθειμενα μαυριζουν.
Με ενα κοφτερο μαχαιρι, κοψτε το τζιντζερ σε λεπτες ροδελες, σε μπαστουνακια ή σε κυβακια, φροντιζοντας να εχουν το ιδιο παχος.
Βαλτε τα κομματια σε μια κατσαρολα, σκεπαστε τα με κρυο νερο και βαλτε την στη φωτια. Αφηστε να βρασουν για 5 λεπτα, σουρωστε και επαναλαβετε την διαδικασια για 3-4 φορες ακομη, προσθετοντας παντα κρυο νερο. Αυτη η διαδικασια ειναι απαραιτητη, γιατι αλλιως η γευση του τζιντζερ θα ειναι παρα πολυ εντονη. Τη τελευταια φορα, αφηστε τα κομματια του τζιντζερ να βρασουν για περιπου 40 λεπτα, μεχρι να μαλακωσουν (να μπορουν να τρυπηθουν με μια οδοντογλυφιδα, αλλα να μην λιωσουν). Σουρωστε τα, ζυγιστε τα και ξαναβαλτε τα στην κατσαρολα.
Καλο ειναι η κατσαρολα που θα χρησιμοποιησετε να εχει χοντρο πατο, ωστε να μην πιανει ευκολα. Προσθεστε ιση ποστητα ζαχαρης και 3-4 κουταλιες της σουπας νερο. Αφηστε τα να βρασουν μεσα στο σιροπι σε χαμηλη φωτια, μεχρι να εξατμιστει σχεδον ολο το υγρο τους, να γινουν διαφανη και να αρχιζουν να καραμελλωνουν.
Με μια λαβιδα ή με ενα πιρουνι, και μεγαλη προσοχη ωστε να μην καειτε, βγαλτε τα κομματακια του τζιντζερ απο την κατσαρολα και απλωστε τα επανω σε μια λαμαρινα φουρνου, στρωμενη με αντοκολλητικο χαρτι. Πασπαλιστε τα με λιγη ζαχαρη και αφηστε τα να στεγνωσουν στον αερα. Φυλασσονται σε δροσερο και στεγνο μερος, καλα κλεισμενα μεσα σε ενα γυαλινο βαζο. Διατηρουνται για μεγαλο χρονικο διαστημα.

   
ZENZERO CANDITO

Lo zenzero candito, è un modo per conservare la radice dello zenzero e averla sempre a portata per preparazioni dolci o per infusi e sciroppi. Lo zenzero candito lo troverete già pronto al mercato, ma preparato a casa è tutt' un altra cosa! Inoltre è facilissimo a prepararlo e a poca spesa.

Difficoltà : facile
Ingredienti : radice fresca di zenzero,
                              uguale peso di zucchero semolato.
Preparazione :
Scegliete delle radici di zenzero fresche, senza marciumi. Pelate lo zenzero con il pelapatate, mettendo le parti già pelate in un recipiente con acqua fredda, perchè se rimaste esposte all'aria, anneriscono.
Con un coltello affilato, tagliatelo a fettine sottili, a listarelle o a cubetti, l'importante è che siano di uguale spessore.
Ponete i pezzettini in una pentola, coprite con acqua fredda e portate sul fuoco. Lasciate cuocere per 5 minuti, scolate e ripetete per 3-4 volte, aggiungendo sempre acqua fredda. Questa procedura è indispensabile, altrimenti il sapore dello zenzero sarà troppo forte. L'ultima volta, lasciate cuocere per ca 40 minuti, fino ad ammorbidire (inserendo uno stuzzicadenti, deve risultare tenero ma ancora sodo). Scolateli, pesateli e riponete nella pentola.
Meglio utilizzare una cassruola a fondo spesso, per non attaccare. Aggiungete uguale peso di zucchero e 3-4 cucchiai di acqua e portate ad ebollizione. Lasciate cuocere a fuoco moderato, mescolando di tanto in tanto, fino a quando il liquido sarà quasi evaporato e lo zenzero risulti transparente.
Con una pinza o una forchetta,e con molta attenzione per non ustionare, estraeteli dalla pentola e disponeteli su una leccarda, rivestita di carta antiaderene. Cospargete con un po' di zucchero e lasciate asciugare all'aria.
Poneteli in barattoli di vetro a chiusura ermetica e conservateli in luogo fresco e asciutto.
Si conservano per parecchio tempo.